Gelijke rechten

Deze week heeft het nieuws bol gestaan van de gelijke rechten voor homo’s en lesbiennes wat betreft het huwelijk. Het hoogste gerechtshof van de VS, de Supreme Court, hield hoorzittingen voor twee zaken op dat gebied. Op maandag ging het over ‘Prop 8’: het referendum in Californie dat de huwelijken tussen mensen van de gelijke sexe illegal maakt. In de hoorzitting op maandag ging het erom of dat al dan niet tegen de grondwet ingaat.

Op dinsdag ging het om de ‘defense or marriage act’ ofwel, DOMA. President Clinton heeft de wet destijds aangenomen, mt als gevolg dat de federale overheid de huwlijken tussen twee mannen of twee vrouwen niet hoeft te erkennen. Binnen Amerika zijn er namelijk staten die zulke huwlijken wel toestaan en afsluiten. In de praktijk betekent dat, dat een stel voor de staat getrouwd is, maar voor de federale overhei niet met als gevolg dat ze bijvoorbeeld als alleenstaanden belastingaangifte moeten doen, erfrecht niet van toepassing is of, als een van de echtgenoten niet Amerikaans is, hij of zij geen immigratievisum kan krijgen op basis van de relatie. In totaal zijn er zo’n 1100 ongelijkheden.

De uitspraak zal nog maanden op zich laten wachten, en het is moeilijk te voorspellen wat de negen rechters zullen beslissen, al bleken de argumenten die de mensen tegen gelijke huwelijksrechten aandroegen erg zwak en vooral te rusten op hun overtuiging dat homoseksualiteit onnatuurlijk of immoreel is.

Beide zaken brachten heel wat mensen op de been in Washington DC. Daar waren demonstraties voor beide kanten, al had ik de indruk dat de mensen voor het openstellen

van het huwlijk in de meerderheid waren. Er was ook een protestactie op Facebook: mensen voor gelijke rechten veranderden hun foto in het voor de gelegenheid rood getinte logo van de Human Rights Campaign; het =-teken.

Opvallend veel hetero’s deden mee aan de actie, die op zichzelf weer veel aandacht in de media kreeg, omdat Facebook een zee van rood werd. Uit onderzoek blijkt dat Amrikanen de laatste tien jaar enorm zijn opgeschoven en een meederheid is nu voor het opstellen van het huwelijk. Het percentage ligt nu op 58 procent, en voor groep in de leeftijd tussen 18 en 29 is dat 81 procent.

Die verschuiving heeft vermoedelijk te maken met het alledaags beeld van homo’s en lesbiennes in populaire TV-programma’s als Ellen, Glee en Modern Family. Dankjewel Hollywood! Maar ook met het feit dat steeds meer Amerikanen uit de kast zijn gekomen de laatste jaren, waardoor iedereen wel iemand kent in zijn familie of vriendenkring die homo of lesbisch is... en als het iemand betreft die je zelf kent, is het een stuk lastiger discrimineren.

Pride weekend

Een normaal mens zou na een drukke launch-week wellicht vroeg naar bed gaan, maar vrijdagavond was het begin van Gay Pride. Onder het motto 'slapen kan altijd later nog' ging ik met een paar vriendinnen stappen. Eerst naar een borrel van dot429 en daarna dansen bij een van de vele feesten.

Dit jaar sliep Denise in mijn logeerkamer en om me daarvoor te bedanken, maakte ze zaterdagochtend een uitgebreide brunch. Ze stelde voor om nog een paar gezamelijke vriendinnen uit te nodigen... uiteindelijk hadden we een tafel vol gezelligheid. Prima begin van de dag.

In de loop van de middag trokken we met z'n alle trokken richting Castro, naar het huis van Elena. Da's vaste prik op Pride-zaterdag; zij houdt elk jaar een groot tuinfeest. Ook nog even een kijkje genomen in Dolores Park, ook vaste prik, en daar de Dyke March.

Op zondag was het programma ook standaard: eerst een deel van de optocht bekeken om vervolgens naar Zuni te gaan. Niemand weet waarom, maar dat is de plek waar alle leuke vrouwen heengaan op zondag om er aan de bar of op de stoep met elkaar bij te kletsen onder het genot van een drankje
.

Brunch op zaterdag

Dolores Park

De jaarlijkse optocht

De bejaardenbus

Vrijwilligerswerk

Sinds begin dit jaar doe ik vrijwilligerswerk voor Larkin Street Youth Services. Afgelopen jaar hielp ik daar met Thanksgiving - eten serveren aan dakloze jongeren - maar dat was iets eenmaligs. 

Larkin Street biedt allerlei diensten aan aan dakloze en kansarme jongeren. Ik wilde graag voor hen werken toen ik erachter kwam dat een op de drie dakloze jongeren in de LGBTQ categorie valt. In Amerika staat dat voor lesbian, gay, bisexual, transgender en queer. Veel van die jongeren komen naar San Francisco van andere staten, waar minder tolerant met homoseksualiteit wordt omgegaan... laats staan dat het geaccepteerd is. 

Na een selectieproces en een aantal trainingen, mocht ik als vaste vrijwilliger aan de slag. Ze plaatste me in een huis met jongeren die uit de pleegopvang komen. Ze zijn tussen de 18 en 20 en wonen negenen in een huis; voor Nederlandse begrippen lijkt het op een studentenhuis.

Elke maandagavond ga ik erheen om activiteiten met hen te doen. Meestal komt dat neer op spelletjesavond. Monopoly, Cranium, Scrabble, Uno of iets dergelijks. Af en toe doen we iets anders zoals samen koken of een film kijken. Het gaat er vooral om dat de jongeren positieve voorbeelden in hun leven hebben en met nieuwe dingen in aanraking komen. 

Ze mogen twee jaar in dit huis blijven. Ze zijn in principe zelfstandig, maar er is wel wat begeleiding en toezicht.  Het doel is dat ze na twee jaar volledig zelfstandig kunnen wonen.  Omdat ze uit de pleegzorg komen, krijgen ze van de overheid hun opleiding vergoed, maar lang niet allemaal maken ze daar gebruik van. De meesten hebben een baantje op basis van uurloon en een paar gaan naar school. 

Nu ik het een aantal maanden doe, begin ik een aantal van de jongeren beter te kennen. En zij mij ook... ik krijg langzaam maar zeker wat meer over wat er in hun leven speelt te horen. Ze voelen zich ook genoeg op hun gemak om in hun eigen taal te spreken - straattaal. Daar hadden we het laatst over en ik kwam erachter dat ze het echt als een andere taal zien. Voor mij is het de taal die ik kan uit rap-muziek en ik heb al verschillende woorden bijgeleerd. 

Het allerlaatste woord is rachet. In mijn omgeving zegt niemand dat was, maar vermoed dat het over een aantal maanden mainstream is. Een van de jongeren vroeg me of ik wist wat het betekent. Nee dus. Haar uit leg: 'hella ghetto.' Gelukkig waat ik inmiddels wat die twee woorden betekenen... Ghetto betekent ordinair of goeiekoop; met hella geef je de vergotende trap aan. (Je kunt hella overigens ook alleenstaand gebruiken en dan betekent het gaaf of cool.)

Iowa

Vandaag was het zover: de eerste voorverkiezing van de Republikeinen vond plaats. Daarmee bepalen ze wie hun presidentskandidaat wordt. Nu nog 49 te gaan, want elke staat heeft z'n eigen voorverkiezingen. Iowa trapte af, zoals traditioneel gebruikelijk. Even zag het ernaar uit dat het ging veranderen toen sommige staten hun verkiezingen vervroegden, maar Iowa sprong voor alle andere staten. Vandaar dat verkiezingsseizoen een stuk vroeger begint dit jaar.

Iowa's methode om een kandidaat te kiezen is niet een kwestie van een stembiljet invullen. Daar hebben ze de 'caucuses', waarbij mensen samenkomen in buurthuizen, schoolgebouwen en sporthallen om te debatteren en elkaar te overtuigen van wie de beste kandidaat is. Stemmen vindt plaats door te gaan zitten of staan bij de andere supporters van een kandidaat.

Ondanks de vroege timing, wordt er al maandenlang afgeteld naar deze verkiezingen. Dagelijks op het nieuws hoorde je 'nog slechts 45 dagen tot de Iowa caucuses', 'nog slechts 40 dagen tot de Iowa caucuses' en tegen het einde 'nog slechts 48 uur tot de Iowa caucuses'. En constant waren er nieuwe peilingen, waarin steeds weer een andere kandidaat het voortouw leek te nemen.

De ene na de andere expert legde uit dat Iowa niet representatief is voor de rest van Amerika. Iowa staat bekend als een plattelandsstaat, waar vooral mais en sojabonen verbouwd worden. Veel van de boeren zijn van Noord-Europese afkomst en zijn streng protestants. Sinds ik dat weet, snap ik het bekende schilderij van Grand Wood 'American Gothic' een stuk beter.

Het is ook de reden waarom Rick Santorum er gewonnen heeft, al is het met een verschil van 18 stemmen op Mitt Romney. Rick kwam uit het niets, maar staat voor 'family values', ofwel de familie als de hoeksteen van de samenleving. In Amerika betekent dat, dat je tegen het openstellen van het huwlijk voor homoparen bent, tegen sex voor het huwlijk en daarmee ook tegen abortus en soms zelfs anti-conceptie. Onder deze groep is het ook populair om je kinderen thuis te scholen, want ouder zijn het meestal niet eens met het onderwijs op de openbare school.

Romney, die allom verwacht wordt het tegen Obama te gaan opnemen, won zijn stemmen omdat bij als het meest verkiesbaar in de landelijke verkiezingen gezien wordt. We zullen het zien...

UPDATE, 4 januari 2012: Vanochtend blijkt dat Romney de winnaar is met acht stemme.

Rolmodel

Een tijdje geleden schreef ik over een video-shoot voor een reclamespotje voor dot429. Het is inmiddels af - hier is het resultaat:


 Overigens heb ik eerder dit jaar ook aan een ander project van dot429 meegewerkt. Ze maakten een serie over uitkomen op je werk. Dat is hier in Amerika lang niet altijd vanzelfsprekend, vooral niet in staten waar je ontslagen kunt worden voor je seksuele geaardheid. Het idee erachter is dat het belangrijk is voor jongeren om rolmodellen te hebben en om te laten zien dat je geaardheid niet te maken heeft met de kwaliteit van je werk. Als je anoniem bent is het namelijk veel makkelijker om te discrimineren. 

dot429

Naast de bekende sociale netwerken als Facebook, Twitter en LinkedIn, zijn er ook heel wat kleindere rondom een specialisatie of interesse. Zo is er dot429, een netwerk voor homo's en lesbienne's die professionele contacten willen leggen en onderhouden.

Ik ben er een tijdje lid van geworden omdat een aantal vrienden erbij betrokken zijn. Tot nu toe ben ik niet super actief, maar ik heb een profiel op de site en ook al wat connecties. Ik ben ook bij een paar netwerkbijeenkomsten geweest die de groep af en toe organiseerd.

Deze week namen dot429 een commercial voor TV op en ze hadden me gevraagd daarin mee te spelen. Op kantoor vonden ze het prima als ik de middag hiervoor vrijnam, dus ik zei toe, al was het alleen maar voor de nieuwe ervaring.

Op de set aangekomen, moest ik eerst naar haar & make-up. Daar kreeg een nepwimpers en een dikke laag oogschaduw, rouge en poeder op mijn gezicht (ik had 's avonds zes keer zoveel watjes nodig als normaal!)

Vervolgens naar de opname en net doen of ik gezellig aan het borrelen was met Paul en Andrew, want het geheel vond plaats in Orson (waar ik vorig jaar een aantal feesten heb georganiseerd). Op het teken van de regisseur moest ik ook nog een zin op camera zeggen. De komende weken wordt het allemaal bewerkt, gemixt en aan elkaar geknipt... ik ben benieuwd naar het resultaat! Voorlopig heb ik alleen twee foto's.

Overigens heb ik een tijdje geleden ook al eens meegewerkt aan een andere video voor dot429, waar ik het eindresultaat ook nog niet van gezien heb. Dat filmpje ging over uitkomen voor je geaardheid op je werk... een beetje in de trant van de 'it gets better'-video's.

SF Pride

Gay Pride weekend zit er weer op. Aan de manier waarop ik het dit jaar heb gevierd, merk ik dat ik

helemaal ingeburgerd ben. Terwijl vijf jaar geleden, toen ik hier net woonde, ik dacht dat Gay Pride vooral bestond uit de Gay Pride Parade (optocht) op zondag en het festival rondom het Civic Center, weet ik inmiddels

wel beter. Ik vier Pride inmiddels als een echte San Franciscan...

Dat betekent dat het eerste feest op vrijdagavond was...

nou ja, twee feesten. Eerst naar dot429 en vervolgens

Unity. (Natuurlijk waren er ook feesten op donderdagavond en er was ook een heel filmfestival in de week voorafgaan aan Pride, maar daar heb ik het niet over...).

Zaterdag ging ik met Jen rond het middaguur weer op pad. En terwijl er een groot feest in Dolores Park is voorafgaand aan de Dyke March, gingen wij naar een feest van Emily en Teresa waar heel veel vrienden en bekenden waren. Er was volop te eten en te drinken in de binnenplaats en het weer werkte mee - dat weet je maar nooit deze tijd van het jaar in San Francisco.

Rond half vier gingen we twee blokken verderop naar het feest van Elena - inmiddels waren we met een hele groep. Ruim honderd mensen in de achtertuin... Ik had al vaker over dit feest

gehoord, want ze doet het al jaren, maar was zelf nog nooit geweest.

Tegen zessen verlieten we dat feest en liepen we in de richting van het park om even de sfeer te proeven en besloten verder te lopen naar een plek ergens langs de roete van de Dyke March, waar we allerlei bekende gezichten langs zagen komen. We sloten ons aan en liepen een stuk

mee, tot aan Market street. Daar ging de stoet links en wij naar rechts om naar restaurant 2223 te gaan. Nooit geweten, maar dat is blijkbaar een verzamelplek voor lesbiennes op deze dag,

want het stond er bomvol met vrouwen. De hele dag hielden we met elkaar contact via sms zodat er altijd wel iemand was die wist waar het te doen was.

Ik maakte het niet te laat gisteren omdat ik vanochtend meeliep in de Gay Pride Parade. Cathy had me gevraagd om GLAAD mee te vertegenwoordigen. Het leek me leuk om dat eens te doen, want ik had nog nooit in de optocht meegelopen. Het was erg gaaf om langs duizenden juichende mensen te lopen.

Na afloop gingen we naar Zuni Cafe, wat op zonderochtend al jaren dé plek is voor leuke vrouwen. Het is zo populair dat de hele stoep voor het restaurant vol staat. Gezellige boel.

Officiele foto's van het dot429 feest

Feestje in Elana's achtertuin

Op naar de volgende bestemming, hier met Cathy, Jen, Melissa en Jane

In Dolores Park met Ember, Dionne, Nicole, Melissa en Cathy

Zondagochtend: wachten op de start van de Parade

Ons groepje had zich iets minder uitgedost...

Ik ben er klaar voor

Het publiek lang de route

Als Amerikanen iets organiseren, doen ze het goed. Deze man, en verschillende anderen, zorgden ervoor dat er niet te grote gaten vielen in de optocht.

Wij liepen in het juiste tempo, met voor en achter ons lokale politici.

Iedereen draagt z'm steentje bij... zij is van de beveiliging.

Met Cathy bij Zuni

GLAAD

De afgelopen jaren ben ik al vaker naar galafeesten geweest voor 'het goede doel', zoals HRC (Human Rights Campaign) en NCLR (National Coalition for Lesbian Rights). Afgelopen zaterdag was ik voor het eerst bij GLAAD media award uitreiking; het meest indrukwekkende event van de drie. GLAAD staat voor 'Gay and Lesbian Alliance Against Defamation', een organisatie die zich sterk maakt voor een juiste weergave van homo's en lesbienne's in de media om vooroordelen en stereotiepen tegen te gaan.

Toen ik nog in Nederland woonde, had ik al van deze awards gehoord omdat heel wat supersterren de prijs al eens in ontvangst namen, zoals Glenn Close, Drew Barrymore, Melissa Etheridge en Ricky Martin.

Hoewel de grootste awardceremonie in Los Angeles plaatsvindt, waren er afgelopen zaterdag in San Francisco ook heel wat sterren bij, zoals Naya Rivera (van Glee), Kim Cattrall (van Sex and the City), Filmacteur Mario Lopez en de Nederlandse danser Louis van Amstel van 'Dancing with the Stars'.

Mijn vriendin Cathy Brooks was een van de presentatoren van de avond

Naya Rivera

Kim Cattrell

Tijdens de cocktail reception voor het diner en de award uitreiking

Tijdens de after-party

It Gets Better

Gisteravond was ik bij een liefdadigheidsconcert in the Great American Music Hall. Drie bandstraden op om geld in te zamelen voor het 'It Gets Better Project'. Het hele gebeuren was georganiseerd door de 13-jarige Noah Hornik, de zoon van bekende venture capitalist David Hornik. Noah is indrukwekkende jongeman die van zijn ouders het groots denken heeft meegekregen...

Het 'It Gets Better Project' is afgelopen september gestart met een YouTube video van journalist Dan Salvage en zijn partner in reactie op de zelfmoorden van Justin Aaberg en Billy Lucas. Zij waren twee jonge tieners (13 en 15 jaar) die gepest werden op school voor hun veronderstelde sexuele geaardheid. Ze waren helaas niet de laatste tieners die een einde aan hun eigen leven maakten omdat ze voor homo uitgemaakt werden of andere manier getreiterd werden vanwege het feit dat ze homo waren of omdat dat vermoed werd.

Dan Salvage is zelf homo en wilde jongeren die nu gepest worden laten weten dat het leven beter wordt; dat het nu moeilijk is, maar dat dat niet altijd zo zal blijven en dat er genoeg mensen zijn die je accepteren zoals je bent. Die ene video leidde to duizenden andere... eerst gewone mensen die vroeger gepest zijn met hun homosexualiteit en vervolgens ook van beroemheden en uiteindelijk zelfs van president Obama. Die laatse is geen homo, maar hij is blijkbaar wel gepest omdat hij anders was.

De eerste video van Dan en Terry

De video van Barack Obama

Uitspraak

Begin dit jaar schreef ik over een rechtzaak, waarin de rechtmatigheid van een referendum werd aangevochten. Het referendum, bekend als Prop 8, wilde verbieden dat twee mannen of twee vrouwen met elkaar kunnen trouwen. Tegenstanders van Prop 8 beargumenteerden dat het hier om fundamentele rechten, die vastliggen in de Amerikaanse grondwet, gaat en dat de staat niet een groep kan uitsluiten van deze rechten. Hier in Amerika heb je als echtpaar veel meer rechten dan als niet getrouwd stel. Ik zal niet te veel in detail treden.. lees mijn eerder blog posts maar.

Waarom ik er nu weer over schrijf is omdat de rechter, Judge Walker, eindelijk een uitspraak in de zaak heeft gedaan. Hij heeft de zaak heel feitelijk bekeken en was het eens met de tegenstanders van Prop 8 en vindt het referundum dus ongrondwettelijk. In zijn uitspraak, verklaart Walker dat traditie niet een reden is om homo's en lesbiennes uit te sluiten van het recht te huwen. Hij komt zelfs met 80 redenen waarom Prop 8 onwetmatig was - zo is niet bewezen dat een relatie tussen tween mannen of twee vrouwen minder intiem is dan tussen een man en een vrouw, noch dat zij slechter zijn in de kinderopvoeding.

De tegenpartij kon gewoon geen goede tegenargumenten aanvoeren en heeft het ook nauwelijks geprobeerd. Heel wat getuigen haakten op het laatste moment af. Hier kan je wat van het getuigemateriaal zien.

Dit alles is goed voor het vervolgprocess... want we er nog niet. Nu gaat de zaak in hoger. Dat bekent dat de 'United States Court of Appeals for the Ninth Circuit' over deze zaak gaat buigen - dat is de rechtbank voor de westelijke staten. De rechter daar zal geen nieuwe getuigen horen, maar bekijken of Walker zijn werk goed gedaan heeft. De verwachting is ook dat deze zaak uiteindelijk in Amerika's hoogte reachtbank zal belanden: de 'Supreme Court'.

Ondertussen is het meest gehoorde argument tegen de uitspraak dat dit heel gevaarlijk is. Natuurlijk word en god en de bijbel erbij gehaald, en de dreiging die homosexuelen voor kinderen vormen. De eerste geruchten dat de rechter zelf homo is gaan ook al de ronde...

Foto is van Patricia Montes Gregory

BoomSF

Onlangs lichtte ik al een tipje van de sluier op: ik ben de afgelopen weken in mijn vrije tijd bezig geweest met het plannen van een nieuw wekelijks event voor vrouwen. Het is een wekelijkse borrel op donderdagavond in Orsen, een restaurant/bar/lounge van Elizabeth Falkner, een bekende chefkok.

Afgelopen jaar was er een andere 'ladies' night' in Orson, maar degene die die organiseerde verhuisde het evenement een paar keer, waardoor er steeds minder mensen kwamen. Het was lastig bij te houden waar de borrel nou weer was en geen enkel bar had zo'n toffe sfeer als Orson.

Dus toen ik voor de tigste keer tegen een aantal vriendinnen zei dat ik het jammer vond dat we niet meer naar Orson gaan, zeiden ze: waarom organiseer je het zelf niet, jij kan dat wel. Ik wist dat ze gelijk hadden, als ik tenminste een beetje hulp van hen zou krijgen. Daar stemden ze in toe en we begonnen meteen te brainstormen over een naam. Iedereen was het ermee eens dat mijn achternaam erin moest - Amerikanen vinden venderboem (zo ongeveer spreek ik mijn achternaam hier uit) erg tof klinken. Het werd BoomSF.

Voor ik het wist, was ik een groot feest aan het organiseren, mensen om me heen aan het verzamelen, promotiemateriaal aan het produceren en een website aan het regelen. We zijn inmiddels met een team van 12 meiden die allemaal een verschillende achtergrond hebben. We hebben een DJ, een website bouwer, een website bouwer, iemand die feesten in New York heeft georganiseerd enzovoort. Daarnaast is zo'n groot team handig om de boel te promoten: kaartjes uitgeven en op Facebook vriendinnen uitnodigen.

Afgelopen donderdag was de 'kickoff", de allereerste BoomSF en het was een groot succes. Het was bomvol en iedereen vond het een geweldig gaaf feest. Echt supergaaf... Ik ben er nog steeds in een roes van. Nu op naar volgende week!

We hingen een doek met logo's van de sponsors op bij de ingang om het event meer cachet te geven. Ze doen dit vooral in L.A., waar alles een beetje chiquer is...

Een deel van het BoomSF team... We hadden hempjes laten maken, zodat we goed te herkennen waren.

Nog een foto met de eigenaren van Orson

Ook de gasten wilden met ons op de foto

Volle bak

Uitzicht op de bar van boven

Nog wat meer indrukken

Aan het einde van de avond: iedereen blij.

Rechtzaak

Vrijdag was ik voor het eerst in een Amerikaanse rechtbank. Deze week is een belangrijke rechtzaak begonnen op het gebied van rechten voor homo's en lesbiennes. Het draait om de vraag of het uitsluiten van homo's en lesbienne's van het huwlijk rechtmatig is.

Twee weken lang vinden er hoorzittingen plaats in de 'U.S. Supreme Court' - het Amerikaans hogergerechtshof beslist of een referendum van de staat Califonië rechtmatig was. Experts (juridisch, psychologisch) en ervaringsdeskundigen worden gehoord zodat de rechter uiteindelijk een uitspraak kan doen.

Samen met Heidi ging ik vrijdagmiddag een kijkje nemen, want de rechtzaal is in San Francisco. Verschillende mensen merkten op dat ze het vreemd vinden dat slecht één de beslissing neemt - Amerikanen zijn immers gewend aan een jury in veel rechtzaken.

De rechtbank zelf was een groot gebouw, modern aan de buitenkant. In de hal hingen portretten van Barack Obama en Joe Biden. De rechtzaal waar de zitten plaatsvond was vol, maar er was een tweede zaal met videoscherm waarop we de vehoren konden zien. We zaten op houten bankjes, vergelijkbaar met kerkbanken en al het meubilair was bruin. Het deed ouderwets aan.

Afgelopen november stemden de burgers van Californië in een bindend referendum dat in de grondwet vast moet komen te liggen dat een huwlijk alleen tussen een man en een vrouw van plaatsvinden. De vorige versie van de grondwet liet genoeg ruimte open voor huwlijken tussen twee mannen of twee vrouwen. Toen dat een paar jaar geleden ontdekt werd, begonnen verschillende gemeenten homohuwlijken te sluiten.

Daar maakte Prop 8, zoals het referendum heet, een einde aan. En nu hebben een aantal mensen een rechtzaak tegen de staat Califonrië aangespannen, omdat een dergelijke grondwetszijziging volgens hen nooit via een referendum gemaakt zou mogen worden. Je zou er het parlement over moeten laten stemmen en je zou er een tweederde meerderheid voor nodig moeten hebben, volgens hen. Het gaathier om de grondwet van de staat Californië.

Het huwlijk geeft bepaalde rechten en als je niet mag trouwen, wordt je dus uitgesloten van deze rechten. Het gaat om honderden rechten op staatsniveau en 1100 rechten op federaal (landelijk) niveau, zoals het recht om je echtgenoot in het ziekenhuis te bezoeken en medische beslissingen voor die persoon te nemen, rouwverlof, erfrecht, schenkingsrecht, pensioenrecht, immigrtierecht op basis van huwlijk, het recht om niet te hoeven getuigen tegen je echtgenoot in een rechtzaak, en ga zo maar door.

Als je een deel van de bevolking deze rechten onthoudt, is er sprake van discriminatie. Dan zijn dus niet alle mensen gelijk... en dat is juist een van de peilers van de Amerikaanse grondwet. Kortom, vandaar dat homo's en lesbiennes ervoor vechten om te mogen trouwen en vandaar dat ze de grondswetswijziging onrechtmatig vinden en zien het een mensenrechtenkwestie, vergelijkbaar met de afschaffing van slavernij en invoering van vrouwenstemrecht.

HRC gala

Zaterdagavond was er weer een fundraiser: een gala om geld in te zamelen. Dit keer voor en door HRC, wat staat voor Human Rights Campaign. Het is een organisatie die zich inzet voor gelijke rechten van homo's, lesbiennes en transsexuele mensen. Ik heb er al vaker over geschreven dat in de VS deze groepen nog lang niet altijd gelijke behandeld worden als hetero's.

Ik heb verschillende vrienden en vriendinnen die in de organisatie van HRC zitten en dit evenement werd door twee van hen georganiseerd: Tom en Jill (met wie ik afgelopen weekend in Guerneville was.) Reden genoeg om dit jaar voor het eerst naar dit jaarlijkse evenement te gaan. Het gala bestond uit een borrel, diner en dansfeest.

Tijdens het eten luisterden we naar allerlei toespraken. Er waren verschillende politici en bestuursleden. Er was ook een ex-soldaat, die de eerste Amerikaanse gewonde in Irak was en na zijn terugkomst uitkwam voor zijn homosexualiteit. De klap op de voorpijl was actice en musicalster Audra McDonald, die een award in ontvangst nam voor de medestander van het jaar. Er was ook een caberetiere en een veiling om nog meer geld in te zamelen.

Veel van de toespraken gingen over de onrechtvaardigheid in de huidige wetgeving. Daarbij werden met name twee wetten keer op keer genoemd. De ene wordt afgekort tot DOMA en staat voor Defence of Marriage Act, een wet die in 1996 werd aangenomen waarin bepaald wordt dat staten niet verplicht zijn huwlijkscontracten tussen twee mannen of twee vrouwen uit andere staten te honoreren. Ook werd in die wet op nationaal niveau vast gelegd dat een huwlijk per definite een verbond tussen een man en een vrouw is.

De andere wet die regelmatig voorbij kwam wordt "don't ask don't tell" genoemd. Deze weet is van toepassing op alle onderdelen van het leger. Het is in de VS nog steeds verboden om homo of lesbienne in het leger te zijn. Mensen die voor hun homosexualiteit uitkomen worden ontslagen. In de tijd dat Clinton president was is deze wet ingevoerd - tot dan toe waren er af en toe heksenjachten op homo's en de wet was bedoeld om hen te beschermen door te verbieden naar iemands geaardheid te vragen. In de praktijk heeft die wet weinig opgeleverd en gaan er steeds meer stemmen op om 'm af te schaffen... alleen niet zozeer binnen het leger zelf.

Na het diner en alle toespraken ging iedereen naar op de 32 ste verdieping van het Westin Saint Francis, waar het dansfeest plaatsvond. Vanuit de lift van het hotel kan je uitkijken over de stap... hoe hoger we kwamen, hoe minder we zagen vanwege de mist.

Tijdens het diner met Heidi en Theresa

Sonia kwam even buurten

Jill en Steven deden de introducties

Een volle zaal

Eric Alva, de soldaat die een been verloor in Irak en bij thuiskomst uit het leger gezet werd omdat hij uitkwam voor zijn geaardheid

Audra McDonald

Met Brian, Tom en Kacey

De volgende ochtend kwam een deel van de groep samen voor een brunch bij Lime:

De meeste foto's van het gala zijn genomen door Georg Lester