Recht

Bij Flipboard hebben we sinds een tijde een jurist in dienst. Als nevenactiviteit geeft ze les aan de universiteit: Hastings College of Law. Vandaag ging ik met haar mee om haar college over digitale media bij te wonen. De les begon met een gesprek over het nieuws. De studenten moesten met elkaar bespreken welke nieuwsartikelen van de afgelopen week betrekking op hun vakgebied. Het ging over het SIM-vrij maken van mobieltjes en prijsonderhandelingen tussen online muziekdiensten en platenlabels. De kans is groot dat ik tussen de toekomstige advocaten van Google, Facebook en Spotify zat.

Mijn collega had een gastspreker uitgenodigd: een advocaat van YouTube. Hij vertelde dat ze daar 30 advocaten hebben en bij moederbedrijf Google hebben ze er honderden. Ze staan er zelf om berucht alle talentvolle juriste van de arbeidsmarkt te halen en niets voor andere bedrijven over te laten.

De YouTube-jurist houdt zich bezig met het verwijderen van illegale video's. Als een er copyright rust op een video, en de rechtmatige eigenaar maakt bezwaar haalt YouTube de video weg. Als degene die de video op YouTube heeft gezet zegt dat ie rechtmatig aan de beelden gekomen is, moet de klager binnen tien dagen een rechtszaak aanspannen. Anders zet YouTube de video weer online. Vorig jaar waren er drie miljoen van fat soort rechtszaken.

Basketbal

Gisteren was ik voor het eerst bij een dames basketbalwedstrijd. Het was tevens mijn eerste bezoek aan een wedstrijd van Stanford en mijn eerste 'college' sportevenement. Ik had het op Facebook gezegd dat ik er naartoe zou gaan en kreeg verschillende reacties waaruit blijkt dat heel wat van mijn vrienden en kennissen trouwe Stanford fans zijn. En natuurlijk zijn verschillende collega's supporters van de Stanford teams, want wij hebben verschillende mensen in dienst die naar die universiteit zijn geweest.

Bijna iedereen was in Stanford-rood ('cardinal' genoemd), een lichte bordeaux. Ik had mijn enige rode shirt maar aangetrokken, iets te fel, maar het kon ermee door. Het was een spannende wedstrijd tegen een van de beste teams: Tennessee. Dat wist ik natuurlijk niet als niet iemand me dat verteld had. Maar zelf ik was bekend met de coach van het team: Pat Summitt. Zij was namelijk eerder dit jaar in het nieuws omdat ze op relatief jonge leeftijd Alzheimers heeft. Desondanks heeft ze besloten coach te blijven.

Een basketbalwedstrijd wordt regelmatig onderbroken door time-outs en pauzes. Amerikanen. Dan werd de sfeer erin gehouden door een blaaskapel of er er knalde popmuziek door de speakers. Op de monitoren boven het midden van het veld komen dan mensen op de tribune in beeld, wat altijd voor hilariteit zorgt. Vooral als er grote oren op je geprojecteerd worden of als de 'zoen-camera' op je gericht is. Dan wordt het stel in beeld geacht te zoenen. 

MKet Clarissa, die me het kaartje het bezorgd

Coach

De American Football wereld schudde een paar weken geleden op haar grondvesten toen de hoofdcoach van Penn State University werd ontslagen na zo'n 60 dienstjaren. Zijn assistent-coach wordt ervan beschuldigd jongens seksueel misbruikt te hebben; iets wat blijkbaar jarenlang duurde met medeweten van zijn baas.

De eerste reactie was stuitend. De coach was blijkbaar zo geliefd, dat studenten van Penn State en masse demonstreerden tegen zijn vertrek. Gelukkig gingen er al snel stemmen op over hoe ongepast en misplaatst dat protest was. Maar het geeft aan hoe belangrijk de rol van sport is in het Amerikaanse hoger onderwijs. 

College football is in veel staten minstens zo populair als professioneel football en Penn State heeft al jarenlang een van de beste teams. Er gaan miljoenen dollars, zo niet miljarden, in om. Om een indruk te geven, zie je rechts een foto van het stadion - er kunnen bijna 110.000 mensen in; twee keer zoveel als in het Ajax stadion. 

Er is een heel circuit van scholen waarvoor sport een enorm belangrijke inkomstenbron is. De sport is heilig. Dat blijkt in dit geval overduidelijk, want er is alles aan gedaan om het instituut te beschermen, ten koste van de slachtoffers. In de media hier is al de vergelijking getrokken met de katholieke kerk. Het schandaal heeft ook tot een publiek debat geleid over de rol van sport in colleges en het voorkomen dit soort situaties.

Het zal hier nog wel een tijd in het nieuws blijven, want er komen nog steeds nieuwe beschuldigingen binnen en de eerste rechtzaken worden nu pas aangespannen.

Cambridge

Boston ligt aan de rivier Charles. Aan de andere kant van de rivier ligt Cambridge. Da's dus Cambidge, Massachussetts. Net als z'n naamgenoot in Engeland, staat de stad bekend om zijn universiteiten. Er zijn heel wat 'colleges' en universities, net als in Boston trouwens, maar er zijn er twee die beroemd zijn en tot de beste onderwijsinstellingen in Amerika horen: MIT en Harvard.

MIT staat voor Massachussetts Insitute of Technology en staat hoogaangeschreven in de wereld van techniek, informatica, scheikunde en andere exacte vakken. Er zijn heel wat uitvindingen gedaan aan MIT, zoals de comuter en het Workd Wide Web. Harvard is de oudste universiteit in Amerika, opgericht in 1636. Het is ook de universiteit waar heel wat Amerikaanse presidenten gestudeerd hebben, waaronder Obama.

In mijn au pair-tijd hing ik regelmatig uit in Cambridge. De buurt rondom Harvard is heel gezellig met leuke resturatnjes, kroegjes en winkeltjes. Het was super om er weer terug te zijn en te merken dat er niet zoveel veranderd was.

Harvard Square, waaraan de universiteit ligt en waar rondom heel wat café's, restaurants en winkels te vinden zijn. We waren er tegen de avond om er te gaan eten.

Even de Harvard Yard bezocht, zo wordt de campus van de universiteit genoemd. Het is er prachtig, met statige bakstenen gebouwen rondom open, groene ruimte.

Tot mijn genoegen bestaat de Border Cafe nog steeds - een oude favoriet. Heerlijk Mexicaans gegeten...

... en een 'strawberry daquiri' gedronken. Daarna nog even naar een van onze oude stamkroegen Shays.

Verkeersschool

Het hing al een aantal maanden boven mijn hoofd.... 'traffic school'. Om te voorkomen dat een verkeersovertreding in je dossier terecht komt, kun terug naar school gaan om verkeerslessen te volgen. Op deze manier voorkom je een een strafpunt op je rijbewijs en een vehoging van je verzekeringspemie.

Voor de verkeerslessen en het bijbehorende examen staat een volle werkdag. Ik kreeg een krantje thuis met alle scholen in de omgeving. Daarnaast heb je ook online opties en ik had al van vrienden gehoord dat je er op die manier veel sneller doorheen kunt gaan. In plaats van een volledige dag, kan je het in een paar uur doen.

De truuk was om de lappen tekst in een Word-document te kopieëren en de tekst met de computer te doorzoeken aan de hand van de worden in de vragen. Zo was ik er in anderhalf uur mee klaar. Niet slecht, al had ik liever iets anders gedaan op zaterdagmiddag...

Ik vond een online school die me wel wat leek, betaalde mijn 10 dollar inschrijfgeld en begon aan de acht hoofstukken met lessen. Hele lappen tekst niet alleen over de verkeersregels, maar ook met allerlei statestieken en onderzoeksresultaten. Aan het eind van elk hoofdstuk werden 20 multiple choice vragen gesteld. En aan het einde kreeg ik 40 vragen over alles wat ik geleerd had.

Je moest minimaal 80 procent goed hebben om te slagen. Je haalt hier niet je diploma met een zesje... Ik behaalde 92 procent. Geslaagd dus! En nu niet meer te hard rijden...

1982

Gisteravond was ik met Jane op een feest van vrienden van haar in San Jose. Elk jaar geven ze een groot feest bij hun thuis met een thema. Dit jaar was het thema 1982. De uitnodiging was al helemaal in stijl: 'Onze ouders zijn weg en we hebben het rijk alleen. Breng bier en we bouwen een feestje.'

Grappig genoeg had het stel dat het fest gaf hun dochter bij vrienden te logeren gestuurd. Ze is namelijk nog geen 21 en mocht de politie langkomen vanwege burengerucht, zouden de ouders gearresteerd worden.

Al weken probeer ik me te bedenken wat de kledingstijl in 1982 ook alwer was. Was dat voor de schoudervullingen? Droegen we toen nog beenwarmers? Waar haal ik een broek vandaan die over mijn navel sluit? Zal ik voor punk, new wave of disco gaan? De keuze werd uiteindelijk bepaald door de kleding die ik van een vriendin kon lenen... het werd disco. Een soort kruising van Olivia Newton John en Sheila Easton met zilvere legging, inderdaad met beenwarmers en een sjaaltje om mijn hoofd. En Jane ging als New Romantic, de stijl van Spandau Ballet, Duran Duran en A Flock of Seaguls (die laatste waren in de VS enorm populair in die tijd en staan voor Amerikanen nog steeds symbool voor de hele stroming.) Beide stijlen vroegen om veel te veel make-up en volume in het haar. We zagen er niet uit, maar hadden er de grootste lol om.

Op het feest aangekomen, bleken de meeste ander gasten in 1982 hard-rockers te zijn geweest en voor hen was het daarom een logische keuze om in spijkerbroek en Pink Floyd of Metellica T-shirt te komen. Ik voelde me een klein beetje 'over-dressed', maar dat mocht de pret niet drukken.

De gastvrouw, Anita, had haar oude high school jaarboeken op de salontafel gelegd. Ze was totaalverbaasd toen ik haar vertelde dat Nederlandse scholen niet zulke boeken uitgeven. Wat doe je dan om het jaar te herdenken? vroeg ze... ze kon zich geen schooljaar zonder fotoboek voorstellen.

Ze liet me trots het boek zien van het jaar waarin ze een 'senior' was, oftewel, het jaar van haar afstuderen. Het viel me op dat op de pagina's met portretfoto's van alle eindexamenleerlingen de meiden of een zwarte V-nek aan hadden, of een wit bontje. Alle jongens droegen een smoking... althans zo leek het.

Anita vertelde dat dat geeen jurken en jasjes waren, maar alleen bovenkantje dat over de eigen kleding gelegd werd voor de foto. Voor haar was het heel normaal en iets wat typisch bij haar 'senior portrait' hoort. Ik vond het typisch Amerikaans.

Strafpunten

Balen! Afgelopen maand heb ik twee bekeuringen gehad. Een voor een snelheidsovertreding en een andere voor door rood rijden. Voor dat laatste ben ik geflitst en dat komt hier bijna nooit voor.

Snelheidsmetingen worden al helemaal niet met camera's gedaan en camera's bij verkeerslichten zijn uiterst zeldzaam.

Het zijn fikse boetes - het rode licht kist me ruim 400 dollar! Maar de prijs is nog hoger, want voor beide ovetredingen krijg ik een strafpunt. Met vier punten in een jaar wordt je rijbewijs ingetrokken. Daarnaast registreert ook mijn autoberzekeraar die punten en zullen ze invloed hebben op mijn premie.

Nou kan ik één punt voorkomen door een dag naar de verkeersschool ('traffic school') te gaan. Ik moet dan nu een extra 52 dollar overmaken en zal vervolgens te horen krijgen waar ik de lessen kan volgen die een punt van mijn dossier wissen. Helaas kan ik het maar voor een van de twee overtredingen doen, want je nag maar een keer per jaar naar traffic school.

Als je mijn blog bijhoudt weet je wellicht dat ik een jaar geleden ook de keuze had om verkeerslessen te volgen. Ik koos toen voor de optie en heb er nooit meer iets van gehoort. Toen ik afgelopen maand voor te snel rijden werd aangehouden, vroeg ik de agent ernaar. Hij kon er niets van terugvinden in mijn dossier... mazzeltje.

Fundering

Cindy heeft een huis gekocht en ik ging gisteren even kijken. Er moet nog het een en ander aan gedaan worden, maar lang niet zoveel als destijds aan ons huis in Amsterdam. Nieuwe keuken, wat schilderwerk en een nieuwe fundering...

Het huis is gebouwd in 1924. De fundering, die alleen onder de muren is, is van bakstenen waarvan het cement bijna vergaan is. Deze zullen vervangen worden door staal en beton. Het is niet alleen steviger, maar je kunt beton ook verankeren en dat voorkomt dat je huis van de fundering afgleidt bij een aardbeving.

Ze moet er een vergunning voor aanvragen die meer dan 100 dollar kost. Ze vertlde dat ze voor elk wissewasje een vergunning nodig hebt, zelfs als je een nieuwe keuken wilt plaatsten of de badkamer wilt verbouwen. Toen ik daar verbaast op reageerde omdat dat mijns inziens tegen de Amerikaande vrijheid indruist, legde ze uit dat de gemeente op die manier veel geld verdient. Enerzijds met de vergunningen zelf en anderzijds omdat de gemeente zo kan bepalen of een huis in waarde stijgt en er dus meer onroerend goedbelasting te heffen valt. (Dat doen de gemeenten namelijk hier en daar betalen ze het onderwijs van, vandaar dat de kwaliteit van de scholen per gemeente enorm kan verschillen).

Zoals je op de bovenste foto ziet is het een mooi, ruim huis. Het staat in Oakland, aan de overkant van de baai, waar de huizenprijzen veel meer zijn gedaald dan in San Francisco. Hier in de stad zou het waarchijnlijk minsten twee keer zoveel hebben gekost.

High school

Gisteren gingen we met een paar vriendinnen naar San Jose om de dansuitvoering van scholieren van de Harker high school te zien. Heidi, een van mijn vriendinnen, is daar danslerares en ze had de choreografie van verschillende dansen voor haar rekening genomen.

Inderdaad, aan de Harker high school is dans een van de vakken die de leerlingen kunnen kiezen – ze leren allerlei vormen van dans, van ballet tot Afrikaanse dans. Dat is niet op alle scholen mogelijk, maar Harker schijnt een van de meest prestigieuze privé-scholen in de omgeving te zijn. Ouders betalen $40.000 per jaar om hun zoon of dochter hier te laten onderwijzen, en de school staat er bekend om examenkandidaten af te leveren die naar Harvard, Stanford of een andere topuniversiteit gaan.

De uitvoering vond in het theater van de school plaats. Mijn vriendinnen vertelde dat elke high school en theater heft en het deed hen hun schooltijd herleven. Ze vertelde dat het theater ook voor bijeemkomsten gebruikt warden waarbij het hoofd van de school officiele aankondigingen deed. Zo’n bijeenkomst heet een ‘assembly’ en mijn vriendinnen hadden er allemaal en hekel aan gehad.

Tussen de dansen waren kleine intermezzos, waarin de leerlingen op creative wijze inzage gaven in hun dagelijks leven. Eindexamens kwamen daar natuurlijk in voor. Hier noemen ze dat de SAT’s en dat examen is erg bepalend voor de vervolgopleiding. Je wordt hier niet automatisch toegelaten tot een universiteit of college op basis van het feit dat je van een bepaalde school bent afgestudeerd, zoals het VWO toegang geeft tot een universiteire studie en HAVO tot een HBO of HEAO. SAT is een soort CITO-toets en hoe hoger je scoort, hoe beter je kansen om op een top-universiteit te komen.

Naast de ‘SAT score’ is ook het GPA van belang, wat staat voor ‘grade point average’, ofwel het cijfergemiddelde. De hoogste GPA score is normaal gesproken 4.0. (Het hoogste cijfer dat je hier kunt krijgen is een A; een F is het laagst. Een A staat gelijk aan 4.0).

Uit de verhalen van de leerlingen maakte ik op dat de aanmeldingsprocedure voor hoger onderwijs ook veel stress oplevert. Allereerst vanwege de lange wachtperiode voordat ze antwoord krijgen, maar ook omdat de kans op afwijziging reëel is. Daarom melden scholieren zich vaak bij meerdere vervolgopleidigen aan.

Ook de werkdruk van ‘honor classes’ werd genoemd. Honor classes zijn voor de betere leerlingen; ze gaan dieper in op de stof in een hoger tempo. Leerlingen die vakken met ‘honor’ volgen, vergroten hun kansen om toegelaten te worden tot de betere universiteiten. Op een high school als Harker, wordt het min of meer van de leerlingen verwacht dat ze van meerdere vakken de honor classes volgen.

Heidi grapte dat ‘home ec’ niet veel gekozen wordt. Home ec staat for ‘home economics’ en kan vergeleken worden met wat je vroeger op een huishoudschool leerde. Kortom, binnen het Amerikaanse high school systeem heb je geen VWO, HAVO of MAVO, maar binnen de school bestaan er vergelijkbare niveauverschillen.

Aan het aande van de opvoering, namen een aantal van de scholieren een microfoon in de hand om allerlei mensen te bedanken. Moeder werden bedankt voor het maken van de kostuums, leraressen voor het maken van de dansen en het geven van inspiratie. Ondanks dat ik er langzaam aan gewend ben dat zulke bedankjes hier gebruikelijk zijn, kwam het nog steeds heel Amerikaans over. Vooral om te zien dat het al zo jong begint.

College football

Afgelopen zaterdag vond een van de belangrijkste Amrican Football wedstrijden plaats, althans voor degenen die gestudeerd heeft aan een van de twee meest prominente univeriteiten hier in de omgeving.

Zaterdag speelden Stanford en UC Berkeley tegen elkaar, oftwel de Cardinal tegen de Golden Bears. Sowieso, zijn hier de college sporten erg populair. De loyaliteit naar de universiteit is sterk - de instellingen doen er ook veel meer aan om de band met alumni sterk te houden.

Zo vertelde een vriend van me die aan Stanford gestudeerd heeft, dat zijn dispuut ('faternety') elk jaar samenkomt met een dispuut van UC Berkeley (dat trouwens in de volksmaond 'Cal State' genoemd wordt). Het gaat er allemaal heel vriendschappelijk aan toe. Alumni van Stanford dragen rode stropdassen en de tegenpartij heeft blauw met goude dassen om.

De lunch vindt elk jaar plaats bij John's Grill en vervolgens begeeft het feest zich naar Harrington's Bar aan Front street. Volgens mijn vriend, Carlos, is het de oudste alumni bijeenkomst west van de Mississippi. Daar komt ook de het fanfareorkest ('marching band') van de universteit naartoe, want elke self-respecterende universteit heeft natuurlijk zo'n orkest. Hij heeft het zelfs voor mij op zijn blog gezet!

De faternity van Carlos heet trouwens Phi Kappa Psi, dat zijn drie Griekse letters. (Zover ik weet heeft elk studentendispuut in the VS een naam die uit dire Griekse letters bestaat.)

Op hun T-shirts uiten ze hun gevoel voor humor - in de kleuren van Standord laten ze weten wat ze van de Golden Bears van UC Berlkeley vinden, oftwel de Cal State Bears:

(Photos van Carlos Hernandez)

Damesvoetbal

In Amerika wordt voetbal over het algemeen gezien als een vrouwensport. Honkbal, American football en ijshockey zijn de mannensporten hier. Maar wie denkt dat het er tussen de dames er zachter aantoe gaat. moet deze video even bekijken waarin twee college-teams het tegen elkaar opnemen.

Update 9 november: schijnbaar is bovenstaande video niet te bekijken vanuit Nederland. Onderstand clipje geeft een indruk van de maneuvres. Ze beginnen hier al langzaam een YouTube hit to worden...

Huizenprijzen

Een collega heeft een huis gekocht in Sunnyvale, drie kwartier ten zuiden van San Francisco. Gisterochtend heeft hij 89 keer zijn handtekening gezet op allerlei papieren voor de overdracht, de aanbetaling en de hypotheek. Ik ging ervan uit dat hij dan ook de sleutel van het huis zou hebben, maar die krijgt hij pas over drie dagen. Toen hij mijn verbazing zag, legde hij uit dat dat een nieuwe regel is die te maken heeft met de crisis in de huizenmarkt.

De drie dagen geven de banken de gelegenheid om alles te checken; om te zien of je daadwerkelijk de baan en het salaris hebt dat je hebt opgegeven.

Mijn collega maakt gebruik van de lagere huizenprijzen. Hij huurt nu - betaalt minder aan huur dan zijn hypotheek zal zijn en woont nu groter, maar ziet dit als het juiste moment om in de huizenmarkt te stappen. De prijs van het huis dat hij koopt, ligt ruim 40 procent lager dan het twee jaar geleden zou zijn geweest. Niet overal zijn de prijzen zou hard gekelderd, maar in sommige minder populaire buurten is het hard gegaan.

Het huis staat niet in een slechte wijk, maar de buurt is iets minder populair vawege het schooldistrict waar het in staat. Hij vertelde dat minder dan een kilometer verderop de huizen een ton in prijs omhoog gaan, omdat die net in een ander schooldistrict staan.

Het schooldistrict waarin je woont, bepaalt naar welke openbare school je kinderen mogen gaan en daar ziet klaarblijkelijk veel kwaliteitsverschil in. Tijdens een lunch wisten mijn collega's precies te vertellen welke scholen goed zijn en welke een mindere reputatie hebben. De kwaliteit van de sportteams speelde daarbij ook een rol (elke school heeft hier teams in allerlei sporten van basketbal tot American Football); voor hen gaf dat aan hoe competatief een school is.

Welgesteld

Op weg naar LA zat ik naast een man uit San Mateo, met wie ik de hele vlucht mee in gesprek was. Van Obama en de huidige economie ging het over op zijn persoonlijke situatie, waaruit al snel kon opmaken dat hij nogal welgesteld is. Hij heeft zijn geld verdiend met bedrijfs onroerend goed, waar het op dit moment heel slecht meegaat. Wellicht dat hij daarom Southwest (budget airline) vloog, maar uit zijn verhalen maakte ik vooral op hoe hij een hoge levens tandaard gewend is. Hij was kritisch over zijn levensstijl, maar kon er tergelijktijd niet genoeg afstand van nemen om te realiseren dat veel van de dingen die hij doet voor de meeste mensen niet vanzelfsprekend zijn.

Hij vond dat Obama het erg goed doet en dat er geen andere president ooit in staat is geweest de bevolking zoveel vertouwen te geven in dat het goed komt. Hij vond ook dat de huidige crisis Amerikanen een aantal lessen leert, de belangrijkste daarvan is inzien dat hebzucht (‘greed’) voor een groot deel schuld is aan de huidige situatie. Hij was toevallig laatst bij een bijeenkomst geweest met 100 opinieleiders in de Bay Area, waaronder ook oprichter van het blad Ode, de Nederlander Jurriaan Trommel. Hij was duidelijk aan het denken gezet door de opmerkingen van Jurriaan over de rijke westerse samenleving.

Ik vertelde het me al lang opvalt dat Amerikanen altijd streven naar meer, groter en beter, wat voordelen heeft, maar ook nadelen. Wie heeft er werkelijk een derde auto nodig? Amerikanen realiseren zich vaak niet in wat voor luxe ze leven. Dat er nergens in de wereld zoveel air conditioning gebruikt wordt of electrische garagedeuren zijn als in Amerika. Mijn buur beaamde dat en kwam met nog wat meer voorbeelden. Op dat moment realiseerde ik me nog niet dat ik hem met mijn observaties persoonlijk aansprak. Vervolgens zei hij namelijk dat het best moeilijk is om je niets aan te trekken van de buren die met een nieuwe Ferrari naar de mall komen.

Hij was zich de laatste tijd ook gaan realiseren hoeveel druk er op kinderen in dat soort milieu gelegd wordt, ook al geven ouders hun kinderen juist heel veel vrijheid. Maar het simpele feit dat er impliciet verwacht wordt in de maatschappij dat elke generatie het beter heeft dan de vorige . Hij vertelde ook dat als zijn kinderen of die in zijn kenissenkring op ballet of honkbal wilden, ze niet zomaar op les of bij een club gingen. Nee, dan werd er de beste privetrainer ingehuurd of een coach. Als he op school even niet goed ging, werd er meteen een tutor opgezet. Hij realiseerde zich nu dat dat heel weinig ruimte laat voor het gevoel van het kind.

Zijn zoon begon op 15-jarige leeftijd marihuana te roken en op school ging het ineens een stuk slechter. Als ouder had de man in de vliegtuigstoel naast me een moeilijke beslissing te maken en besloot zijn zoon naar kostschool te sturen. Hij zei erbij dat hij dat niet op de gangbare manier gedaan had – zijn zoon was namelijk eerst 12 weken in ‘wilderness therapy’ geweest, waar bepaald werd wat de beste aanpak zou zijn. Wildernis therapie klonk als een survival-kamp. In de winter in Utah, ver van huis, moest de zoon met een groep van 8 jongens en verschillende begeleiders overleven. Zelf vuur maken (zonder aanstekers of lucifers) en in de buitenlucht slapen in een slaapzek, geen tent. Uiteindelijk werd er gekozen voor een school in Montana, in de middle of nowhere, waar hij nu bijna twee jaar is. De jongen was van kinds af aan al op toneelles en speelde al in menig professioneel toneelstuk, maar bleek eigenlijk heel teruggetrokken karakter te hebben.Mijn buur vertelde ook nog dat veel ouders hun kind niet naar een dergelijke kostschool sturen omdat het de kans om op Harvard te komen vergooid.

Tot slot vertelde hij me over het verjaardagsfeestje van zijn vrouw dat ze in zijn ogen bescheiden gevierd hadden met een diner voor 60 mensen bij hen thuis... zonder catering. Hij had alleen een kok en twee obers ingehuurd en vier vriendinnen van zijn dochter hielpen ook mee. Maar ze moesten zelf al het servies, bestek en stoelen regelen.

Ik weet dat deze levensstijl voor heel wat mensen in Silicon Valley 'gewoon' is, alleen kom ik het in mijn dagelijks leven niet zo vaak tegen.

Ik vloog gisteren naar LA voor een bespreking en blijf nog het hele weekend. Ik slaap bij Karma en Nicole en verschillende vriendinnen uit San Francisco zijn hier ook vanwege LA Gay Pride.

Pepperdine

Afgelopen week was een collega uit Seattle op bezoek bij on in kantoor. Ze was bij ons vanwege een nieuwe klant die zij gaat leiden en om kennis te maken met mensen in onze vestiging. Het is een bedrijf uit Silicon Valley, waarvoor ze binnenkort 1300 kilometer gaat verhuizen.

Ze vertelde dat ze oorsprokelijk uit Montana komt, een van de staten in het noorden van de VS, waar de winters erg koud zijn. Na highschool gingen een aantal van haar vriendinnen naar college in North Dakota, ook zo'n koude staat. Zij was ook aangenomen op een universiteit in Malibu, en dat maakte de keuze makkelijk voor haar, ook al vertelden haar vriendinnen dat ze het in North Dakota erg naar de zin hadden.

In Malibu ging ze naar Pepperdine University. Toen ze na haar studie naar Seattle verhuisde vertelde ze vaak niet naar welke universiteit ze was geweest, maar zij alleen dat ze haar opleiding in Malibu gevolgd heeft. Seattle is namelijk een van de meest linkse steden in Amerika en Pepperdine heeft een nogal rechtse reputatie.

Sinds een aantal jaar, geeft Kenneth Starr les aan die school. Hij leidde destijds het onderzoek naar Clinton's affaire met Monica Clinton Lewinsky, dat uiteindelijk tot diens afzetting leidde.

Bezuinigingen

De vrouw van een van mijn collega werkt in het onderwijs (ik heb er al eens over geschreven). Deze week heeft ze te horen gekregen dat zij en haar collega's aan het eind van de maand hoogstwaarschijnlijk geen salaris krijgen.

Daarnaast is er een kans dat ze haar baan verliest omdat ze conrector is en dat maakt haar onderdeel van het bestuur van de school. Er zijn drie bestuurders in totaal en daar moet er eentje van afvallen. Alle drie funtioneren prima, dus het wordt waarwschijnlijk bepaald door zoiets als lootjes trekken.

Zover is het inmiddels met de kas van de staat California. Medewerkers van publieke scholen kunnen niet meer uitbetaald worden.

De kantoren van de DMV (voertuigenadministratie) zijn twee vrijdagen per maand gesloten om kosten te besparen.

Escape

Ik heb al eens eerder verteld over Edelman's thema voor medewerkers: Living in Color. In het kader daarvan, wordt er elk jaar een wedstrijd uitgeschreven met de naam Edelman Escape. Je kunt dan een extra week vakantie en 1000 dollar winnen door een voorstel in te dienen voor wat je die week wilt gaan doen. Het moet iets zijn dat je leven verrijkt. Vorig jaar ging een van de winnaars een film over bedreigde haaien maken en een ander ging een week in een kindertehuis helpen.

Dit jaar hadden we drie winnaars. Travis gaat een huis bouwen ergens in Zuid-Amerika met Habitat for Humanity - hij had zelfs een video gemaakt voor zijn inzending. Paul gaat met zijn gitaar door Europa touren; in zijn jonge jaren heeft hij overal in de VS gespeeld, maar heeft nog nooit in Europa opgetreden.

De derde inzending greep mij (en al mijn collega's) het meest aan en is waarom ik uberhaupt over de wedstrijd schrijf. Lynsey wil graag terug naar een school in Jonestown, Mississippi waar ze acht jaar geleden een zomer lang bijles gegeven heeft. De school staat in een superarm deel van de staat, waar slechts 25 procent van de mensen boven de veertig een middelbare schoolopleiding heeft. Ik stel me zoiets voor als wat we zagen toen we door Georgia reden. Helaas moet ik erbij zeggen, dat het hier gaat om een zwarte school.

Een paar dagen nadat Lynsey destijds thuis kwam van haar verblijf in Jonestown hoorde ze dat een van de jongetjes in haar klas verdronken was. Het kwam hard aan omdat zij en verschillende anderen een paar weken ervoor nog hadden gepleit voor zwemlessen twee keer per week in plaats van één keer per week. Haar werd toen uitgelegd dat dat niet kon, omdat ze het water in het zwembad niet twee keer per week wilden verversen...

Het is een raar idee, ook voor mijn Amerikaanse collega's, dat we het hier over hetzelfde land hebben.

Spirit Week

Tijdens het Sister City feestje bij ons op kantoor afgelopen week, zei een collega dat het hele gebeuren haar deed denken aan Spirit Week op school. Spirit Week gaat vooraf aan Homecoming.

De meeste scholen hebben elk jaar een 'Homecoming game', een American football wedstrijd die gepaard gaat met een optocht en groot feest. Tijdens het homecoming feest, worden een jongen en een meisje uit het laatste schooljaar gekozen om homecoming queen en king te worden. De benoeming is bedoeld als een erkenning van bijzondere daden en hoge inzet.

Mijn collega kon niet vertellen waarom die ene bepaalde thuiswedstrijd de homecoming game genoemd wordt, maar op internet vond ik dat het ook de dag is waarop alumni en oud-scholieren uitgenodigd worden om terug te komen naar hun school of universiteit.

Tijdens Spirit Week staat de 'spirit' van de school centraal. De schoolkleuren, de mascotte... zo wordt de trots voor de eigengemeenschap en vroeg ingegoten. Cheerleaders hebben het er maar druk mee.

Tijdens de week worden er allerlei creatieve activiteiten georganisserd. Het is niet ongebruikelijk dat elke klas een praalwagen maakt voor de optocht. Een andere activiteit is het versieren van de gangen in de school. Klassen nemen het tegen elkaar op en wordt er gestemd voor de beste versiering. Zo wordt ook de competitiedrang al jong gestimuleerd...

Schoolkeuze

Na afloop van een bespreking met een klant, praatten we nog even na. We hadden het over haar tienerdochters. Een van hen begint na de zomer aan het laatste jaar van high school - ze zal komend jaar dus een 'senior' zijn. Mijn klant legde uit dat dit ook het jaar is om een keuze voor een college te maken. Haar dochter heeft een aantal universiteiten op haar lijstje staan, een kleine aan de oostkust (Darmouth), een grote in LA (UCLA) en een paar andere.

Natuurlijk wil haar moeder het liefst dat ze dichtbij huis blijft, kortom liever op 6 uur rijden afstand, in plaats van 6 uur vliegen afstand. Ze stelde voor de grap voor dat haar dochter ook naar San Jose State zou kunnen gaan, maar haar reactie was meteen: "Mam, je wil toch niet dat ik naar een state school ga?" Die colleges en universiteiten van een staat hebben niet dezelfde reputatie als de meer exclusieve scholen, al zitten er best goede bij.

Mijn klant vertelde ook dat er voor haar dochter een complicerende factor is bij het maken van haar keuze omdat ze goed in atletiek is. De keuze wordt daardoor niet alleen bepaald door studiekeuze, afstand en budget, maar ook de kwaliteit van het atletiekteam van de school speelt een rol. Haar atletiekcoach had naar de verlanglijst van colleges gekeken en gezegd dat die niet goed genoeg zijn.

Je zou wellicht denken dat sport niet zo belangrijk zou moeten zijn bij het maken van de schoolkeuze, maar dat ligt hier ind e VS anders. Bovendien geven de colleges met de beste sporttraining beurzen aan getalenteerde sporters. Nu is de vraag of de dochter van mijn klant goed genoeg is om daarvoor in aanmerking te komen.

Verblijfsvergunning

Een collega vroeg me of ik al Amerikaan ben, omdat ik toch zo lang in de VS woon. Het wordt me weleens vaker gevraagd en meestal krijg ik verbaasde reacties als ik vertel dat ik nog niet eens een vaste verblijfsvergunning heb.

Ik leg dan uit hoe het Amerikaanse systeem in elkaar zit. Dat ik nu hier ben op basis van een werkvergunning, met dank aan Edelman, en dat ik over een paar maanden een Green Card verwacht te hebben. Eer ik in aanmerking kom voor Amerikaans burgerschap zijn we minstens vijf jaar verder.

Ik vertelde mijn collega dat ik op de website van de USCIS moet kijken om zien hoe lang ik nog moet wachten en dat de site een keer paar maand bijgewerkt wordt. Hij zei dat 'm dat deed denken aan het einde van zijn highschool-tijd toen hij moest wachten op bericht van de universiteiten waaraan hij zich had aangemeld.

Op dit moment zegt de site van USCIS dat ze dossiers van eind juni 2007 aan het verwerken zijn. Mijn aanvraag is van 15 september 2007, dus het zou nu nog zo'n drie maanden moeten duren totdat ik permanent in Amerika mag verblijven.

Drop outs

Er is een rapport verschenen over het aantal scholieren high school verlaten met een diploma. In zeventien van de vijftig grootste Amerikaanse steden ligt het slagingspercentage lager dan 50 procent. De kinderen die niet slagen, verlaten school vaak ver voor het eindexamen. We hebben het hier over openbare scholen die door de overheid gesubsidieerd worden. Het is een van de redenen waarom steeds meer ouders hun kinderen naar prive-scholen sturen. Dat zijn alle andere scholen, van christelijk tot montesorie.

Veel mensen wijten het hoge aantal 'drop outs' aan een wet die in 2001 is aangenomen. In de 'no child left behind act' werd precies vastgelegd wat elk kind moet leren. Het doel is om ervoor te zorgen dat kinderen in het hele land hetzelfde kennisniveau hebben en daarmee gelijke kansen om tot een college toegelaten te worden.

Om hierop toezicht te houden, worden de slagingspercentages en eindexamenresultaten als maatstaf gebruikt. Op basis van de resultaten wordt bepaald of een school voor het volgende jaaral dan niet gekort wordt op budgetten.

Er is veel kritiek op deze wet. Een van de kritiekpunten is dat scholen er belang bij hebben als kinderen vroegtijdig school verlaten zodat hun eindexamen scores niet meetellen.