Uniqlo

Laats moest ik in de binnenstad zijn. En dat bleek net op de dag te zijn dat Uniqlo geopened werd. Deze kledingzaak zou ik omschrijven als de H&M van Japan. Tot nu toe had alleen New York een Uniqlo, en nu is er ook een in San Francisco. Ze doen hun marketing goed, want de rij voor de deur ging tot ver om de hoek. Ik moet zeggen dat ik graag even naar binnen was gegaan, in New York, waren hun advertenties me opgevallen: opvallend lage prijzen voor leuke kleuren. En ik zag op Instagram dat een van mijn favoriete artiesten, Goapele, zou een gratis concert zou geven voor de opening. Maar helaas, had ik geen tijd om een halve dag in de rij te staan.

De rij voor de winkel...

 ...en om de hoek, compleet met afzetting en politietoezicht.

Mode

Op dit moment is er een tentoonstelling in het De Young Museum over Jean Paul Gauthier. Over mode dus. En afgelopen vrijdag was er een receptie rondom dat thema. Om de tentoonstelling zelf te zien moet je en kaartje kopen maar dit event was gratis en vind plaats in de lobby. 

Je kon er experimenteren met accessoires, kledingontwerpen en make-up. Er was en catwalk compleet met fotografen een keer uit te proberen hoe het is om daar overheen te lopen. En natuurlijk was er een echte modeshow. Er waren activiteiten voor kinderen. Echt een leuke manier om ze bij kunst te betrekken. Ik vraag me af of musea in Nederland ook dit soort avonden organiseren. 

Waar normaal de kunst hangt, kon je je nu laten opmaken en stylen

Hoedjes en ander accessoires

En na alle uitdossing ook nog even de catwalk op. Vooral populair bij kinderen.

Typisch San Francisco: even een foto maken met je iPad...

Er liepen mensen in allerlei uitdossingen rond...

Een tafel voor kinderen waar geknutseld en ontworpen kon worden

En een echte modeshow...

Trouwfeest

Joris en Joan zijn afgelopen week in Michigan getrouwd, de staat waar Joan vandaan komt, en vierden de trouwerij gisteren hier in de Bay Area; in het mooie Saratoga om precies te zijn. De bruid had haar trouwjurk aan, Joris was in pak en het paar het alle gasten gevraagd om feestelijk gekleed te komen.

Ik weet nooit zo goed wat dat betekent. Hier in Amerika betekent dat voor vrouwen al snel cocktailjurkjes. Niet van die leuke zomerjurkjes die je nu in Nederland veel ziet. Dus ik trok mijn chicste jurk aan - lang en zwart-wit gestreept. Daarmee viel ik toch een heel klein beetje uit de toon, want alle Amerikaanse vrouwen hadden inderdaad kortere jurkjes; net over de knie en in veel gevallen zwart. Je kunt het een beetje zien op de foto's (waarvoor dank aan Denis Kieft.)

Crunchies 2010

Vrijdag vonden de Crunchies plaats, de Oscars de technologiewereld. Alleen als Silicon Valley een awarduitreiking organiseerd gaat het met een stuk minder 'glamour' gepaard. Geen rode loper en geen avondjurken... de dresscode was 'Silicon Valle chic' wat een groot deel van de gasten interpreteert met spijkerbroek en T-shirt.

Twee jaar geleden was ik er ook en sindsdien is alles een stukje groter geworden. Een ander verschil is dat het bedrijf waar ik werk dit jaar een award won!

Na het officiele deel in de Palace of Fine Arts, was er een feest in het naastgelegen Exploratorium (vergelijkbaar met het Nemo in Amsterdam.) En daarna was er nog een after-party in het huis van een internet-ondernemer die in de buurt woont.

En de winnaar is.... Flipboard! Mike en Evan ontvangen de award for 'best touch interface'

Mark Zuckerberg, CEO van Facebook, sprak het publiek toe via Skype

Op de foto met Krystyl en Krystel tijdens het feest in het Exploratorium (genomen door Ken Yeung van http://snapfoc.us)

Na de after-party kwamen we Larry Chiang tegen... die organiseert wel vaker iets ludieks na afloop van een feest. Hij stond hotdogs te maken deze keer.

Playa

Na de eerste keer Burning Man, wist ik dat ik nog een keer terug wilde komen. Langer en beter voorbereid. Het is niet dat we niet goed voorbereid waren afgelopen jaar. We hadden alles bij ons wat je nodig hebt om daar te 'overleven'. Een stofbril en doekje om je tegen de zandstrormen te beschermen, een fiets, speciale verlichting voor je kleding, voldoende water en een emmer om het afvalwater weer mee naar huis te nemen. Het is meer de mentale voorbereiding die dit jaar beter was; zowel op een week in de woestijn als een week met 40.000 mensen een kunstfestival meemaken.

Het bijzondere aan Burning Man is dat het totaal niet commercieel is. Er zijn geen sponsors, er is geen merchandize en je kunt er niets kopen, behalve koffie en grote zakken ijsblokjes. In het meest commerciele land ter wereld, willen de organisatoren onafhankelijk van commercie blijven en complete (artistieke) vrijheid bewaren. Je mag er fotograferen, maar een van de belangrijkste regels is dat je foto's genomen bij Burning Man niet voor reclamedoeleinden mag gebruiken.

Er heerst een 'gift economy' wat betekent dat mensen je van alles en nog wat gratis aanbieden. Een buurman bracht ons een potje zelfgemaakte bramenjam, iemand met een 'art car' gaf waterijsjes weg en het barst van de feestjes waar je drankjes voor niets aangeboden krijgt. Je moet allen je eigen glas meebrengen.

Er zijn een hoop dingen bijzonder en uniek aan Burning Man, waarvoor ik naar mijn blog post van vorig jaar verwijs. De opzet was dit jaar hetzelfde, alleen de kunst en dansfeesten waren anders. Ook had het festival een ander thema, namelijk Metropolis. Dat zag je terg in de constructie waar 'de Man' dit jaar stond en de straatnamen. De straten die in ringen rondom het centrum liggen zijn elk jaar in alfabetische volgorde en dit jaar droegen ze de namen van steden: Athene, Detroit, Jakarta, etc.

Een groot verschil met vorig jaar voor mij is dat we nu niet met een tent gingen maar met een camper, die we met z'n vijven gehuurd hadden. Daarnaast kwamen er nog twee vriendinnen langs, waardoor we met een groep van zeven waren. En terwijl ik vorig jaar slechts drie dagen op de 'Playa' doorbracht, hield ik het er dit jaar zes dagen uit. Da's zes dagen zonder douche! Het weer was gelukkig beter: iets minder heet en iets minder hevige zandstormen.

Een dag bij Burning Man zag er vaak als volgt uit: uitslapen, ontbijten onder onze 'sh

ade structure' (een zelfgemaakte voortent), beetje de boel verkennen of zien wat er in 'Center Camp' gebeurd, terug naar de camper om wat te eten en te drinken en tegen vijven op de fiets verder de boel verkennen. Vervolgens terug voor het avondeten en om om te kleden want 's avonds koelde het flink af en tegen negenen weer op pad om de vuurkunst te zien en te gaan dansen bij een van de vele feesten.

De groep

Ons kampement

Drukte op de Playa met de Man op de achtergrond

De Man

Teresa en ik

Bij Center Camp

Dansen in de woestijn

Na zes dagen in de woestijn...

Nog meer foto's:

Marines

Bij een van de tech borrels deze week werd een speelgoedinzameling gehouden. Iedereen was gevraagd om speelgoed mee te brengen. De actie heet Toys for Tots, georganiseerd door de Marine Corps, het meest pretigieuze onderdeel van het Amerikaanse strijdmacht. Dit is inmiddels al een vijftig jaar oude traditie.

Er waren drie militairen bij de borrel, alledrie in hun beste uniform. Erg indrukwekkend om te zien. Twee van de drie waren 'NGO's', wat staat voor 'non-commissioned officer'. Dat is iemand die zonder een officiersopleiding gevolgd te hebben toch in een leidinggevende functie is gekomen via promoties.
Ik sprak een tijdje met de sergeant, de hoogste in rang van de drie. Ik vroeg hem of het voor hem mogelijk zou zijn om het tot kapitein te schoppen. Hij zei dat iemand met zijn achtergrond op zich die rang wel zou kunnen behalen, maar dat hij daarvoor zelf niet in aanmerking komt omdat hij te veel tatoeages heeft.

Ik vroeg de sergeant naar zijn uniform. Hij vertelde dat de NGO's te herkennen zijn aan de rode streep lang de zijkant van hun pantelon. Deze streep is een verwijzing naar de slag van Chapultepec tussen de Verenigde Staten en Mexico, waarbij een groot aantal NGO's het leven lieten.

De uniformen van mariniers als enigen een opstaande kraag hebben. Vroeger waren die van leer gemaakt om te nek te beschermen van messen en zwaarden - een van de bijnamen van de mariniers is 'leathernecks' om die reden.

Naast de verschillende lintjes die de drie opgestpeld hadden, hadden ze ook pins opgespeld die aangeven hoe goed ze kunnen schieten.

Foto gemaakt door Michael O'Donnell

Punker

Nadat ik in voorgaande jaren Britney Spears en een cowboy was, besloot ik me dit jaar te verkleden als punker voor Halloween. Wat kan ik er verder over zeggen...?

Samen met Jane, Christy en Melissa ging ik dansen bij BootieSF, waar iedereen verkleed was. Sommige mensen liepen in gekochte verkleedkleding rond, maar de meesten hadden zelf iets in elkaar geflanst. Dat laatste gebeurd vaak op basis van iets wat recentelijk in het nieuws was. Zo waren de balloon boy en Michael Jackson dit jaar populair.

Burning Man

Voeg Oerol, Lowlands, de Parade en carneval samen en je begint Burning Man te benaderen. Plaats het geheel in de woestijn, verzin er 45.000 bezoekers bij en je hebt een evenement dat onvergelijkbaar is.

Een van de belangrijkste regels van Burning Man is dat elke bezoeker deelneemt aan het evenement; het is niet de bedoeling dat je toeschouwer bent. Dat begint bij de kleding - iedereen is verkleed. Het festival trekt hippies aan maar ook heel wat mensen uit het bedrijfsleven - doordat iedereen zich verkleedt, verdwijnen die verschillen.

Burning Man vindt plaats op de bedding van een opgedroogd meer, die de 'playa' genoemd wordt. De grond is droog en hard, en er ligt een dun laagje fijn zand op, of ik zou het liever stof noemen. Het is zo fijn als gips en net iets donkerder van kleur. Zoals elk jaar, waren er ook dit jaar zandstormen, waardoor alles onder het stof zat.

Daarnaast zijn de temparaturen overdag boven de 35 graden, maar kan het 's nachts flink afkoelen. Dit extreme klimaat heeft zijn uitwerking op de kleding - overdag gaan de meeste mensen schaarsgekleed, maar je gaat niet op pad zonder hoed, doekje en stof-, ski- of moterbril. Die bril en dat doekje zijn tegen het stof. De meeste mensen verkiezen laarzen boven slippers vanwege het stof.

Het klimaat heeft ook impact op hoe je kampeert. Op de playa is geen schaduw als je 'm niet zelf creeert. Iedereen heeft daarom een 'shade structure'. Ik was er met een groep van twintig mensen - we hadden een gezamelijke shade structure waar we konden koken en eten. Ook onze tenten stonden onder shade structures. Je tent en shade structure moet je trouwens met extra stevige haringen van dik staaldraad vastzetten.

Een andere Burning Man regel is dat je geen enkel spoor mag achterlaten. Je moet niet alleen al je afval (dat hier moop genoemd wordt, wat staat voor 'matter out of place') mee naar huis nemen, maar ook het water dat je verbruikt. Je moet het opvangen bij het wassen want het mag niet in de bodem verdwijnen. Je laat het zo veel mogelijk overdag verdampen, maar de rest neem je mee naar huis.

Voor het festival wordt een stad opgebouwd, genaamd Black Rock City. Het is meer een uit de kluiten gewassen camping in de vorm van tweederde cirkel met een doorsnede van 2,5 kilometer. De straten liggen om in steeds grotere cirkels om elkaar heen, vergelijkbaar met de Amsterdamse grachten. Deze straten beginnen met letters van het alphabet en de dwarsstraten zijn vernoemd naar tijden. Wij zaten op J en 5 uur.

De cirkel in het midden is ook nog een diameter van 1,5 kilometer. In het midden staat de Man die op zaterdagavond verbrand werd. Verder staan er allerlei kunstwerken op dit terrein. Ik vond de uitgestrektheid van het hele gebied een van de meest indrukwekkende aspecten van Burning Man. Langs de binnenste straten liggen themakampen, waar optredens, feesten en workshops plaatsvinden. En dan zijn er nog de art cars die overal rijden: voertuigen in allerlei vormen die rondrijden met muziek en waar je gratis op kunt stappen.

In Black Rock City heb je geen geld nodig - er is niets te koop, behalve ijsblokjes en koffie. Een andere regel van Burning Man is, is dat je elkaar dingen schenkt. Mensen geven vaak dingen als speldjes of kettingen. Als er drank was bij een feest, was die gratis. Overigens draaiden ze op alle dansfeesten techno, muziek waar ik al jaren niet mee op gedanst heb...

Buiten de art cars, mag er niet met auto's gereden worden op het terrein. In plaats daarvan heeft iedereen een fiets. De fietsen zijn ook versierd en moeten goed verlicht worden. Daarvoor gebruiken de meeste mensen lichtgevend EL draad.

De kunst was overdag al indrukwekkend, maar het echte spectakel begint pas na zonsondergang. Kunstwerken worden op indrukwekkende manieren verlicht en wordt veel met vuur gewerkt. Een van de hoogtepunten vond op zaterdagavond plaats, wanneer de Man verbrand wordt. Op zondagavond wordt de tempel verbrand. Deze tempel heeft elk jaar een andere vorm.

Er valt nog veel meer te vertellen over Burning Man... maar hier laat ik het maar even bij en laat de foto's de rest van het werk doen.

Foto-shoot

Nu ik voor Edelman en Blame Sally werk voel ik me een stukje Amerikaanser. Het is namelijk heel gebruikelijk dat mensen hier meerdere banen hebben. En vooral nu mensen hun baan verliezen door de eonomische crisis, zijn heel wat mensen aan het freelancen en nemen allerlei klussen aan. Vandaag deed ik een klus voor een vriendin, Jen, al was het niet tegen betaling.

Jen heeft een eigen bedrijf, Mooloolaba, met surf- en badmode voor volwassen vrouwen. Ze ontwerpt de kleding en laat de shirts, bikini's en board shorts produceren. Ze regelt ook haar eigen distributie en marketing - haar ontwerpen zijn in verschillende winkels te koop.

Op dit moment is ze bezig met het opzetten van een webwinkel en daarvoor moet elk kledingstuk gefotografeerd worden. Daarvoor had ze Jeri gevraagd als fotograaf en een paar vriendinnen als model. Dat was mijn derde baantje van deze week!

Cowboy-laarzen

Voordat we aan de terugweg naar Atlanta begonnen, gingen we nog even naar de Boots Bridles & Britches (laarzen, hoodstellen en rijbroeken) in Grovetown. Deze cowboy-winkel hield uitverkoop, dus ik greep mijn kans om een paar authentieke cowboy-laarzen te kopen. Ik mijn nu de trotse eigenaar van een paar zwarte Stetsons (die met heel veel moeite uitkreeg bij de security-controle op vliegveld). Ik heb er ook maar meteen twee paar cowgirl sokken bij gekocht!

De winkel aan de buitenkant.

Eerste indruk van de binnenkant.

De afdeling kinderspeelgoed. Er waren ook kleine speelpaarden (van plastic) en mini-sporen.

Cowboylaarzen heb je tegenwoordig ook in een variant met de zool van een bergschoen.

Ze zijn moeilijk uit te krijgen...

Dit is Buddy. Hij hielp me met het passen van de laarzen. Toen ik zei dat ik het zo gaaf vond om laarzen te kopen, zei hij dat hij ook uitkeek naar zijn nieuwe paar voor de winter.

Veteran's Day

Om vandaag vrij te zijn moest ik een vakantiedag openemen, maar Cindy had vrij vanwege Veterans Day. Iedereen die voor de overheid werkt had vandaag vrij om alle soldaten die in oorlogsgebieden zijn of zijn geweest te eren. De officiele dag was gisteren, maar vandaag heeft men vrij. Veel nieuwsprogramma’s besteedden er aandacht aan. De focus lag op een onderzoek dat net was uitgekomen waaruit blijkt dat een kwart van de daklozen in Amerika een oorlogsveteraan is. Ondanks de opvang die geboden wordt, zijn er heel wat ex-soldaten die tussen wal en schip belanden.

Over soldaten gesproken, Carla liets ons het nieuwe legeruniform zien. Sinds een paar jaar lopen Amerikaanse soldaten niet meer rond in camouflage-groen, maar in lichtbruine tinten. De opdruk lijkt op een computerfoto in hoge resolutie. Voorheen moesten de gevechtsuniformen door de stomerij gereinigd worden, maar de nieuwe kun je in de wsmachine gooien. Ze hoeven ook niet met stijfel behandeld worden zoals hun voorgangers, waardoor ze minder stijf zitten... en waardoor ze in de volksmond pijama’s genoemd worden. De nieuwe legerkistjes zijn heel lichtbruin, als Timberlands, want zwart was blijkbaar goed te zien in het bos en de woestijn.

String cheese

Een deel van mijn collega's had gehoor gegeven aan de oproep om vandaag in schoolkleuren naar kantoor te komen. De meesten hadden sweatshirt aan met de naam van de universiteit waar ze een alumnus van zijn; hun alma mater zoals hier gebruikelijk is te zeggen. Tijdens onze wekelijkse personeelsvergadering kon je mooi zien waar collega's hun opleiding gevolgd hebben. En voordat je je afcraagt wat ik aan had getrokken: een T-shirt met een Japans karakter erop. Dat heeft nog een beetje met mijn studie te maken. Misschien moet ik de volgende keer dat ik in Amsterdam ben, toch maar eens bij de UvA-winkel gaan shoppen.

De mensen op de foto links zitten in mijn team

Aan het einde van de dag was er een training. Er was voor snacks in college-stijl gezorgd. Dat kwam neer op 'string cheese', vruchtensapjes en een hoop snoepgoed. String cheese zijn individueel verpakte een staafjes kaas van ongeveer 12 cm lang die je in dunnen sliertjes uit elkaar kunt rafelen. Er waren ook granola bars, fruit roll-ups en uncrustables... dat zijn voorverpakte boterhammetjes zonder korst met pindakaas en jam. De snack-variant van de klassieke 'peanutbutter and jelly sandwich'.