Bridge School

Het Bridge School Benefit concert werd zondag voor de vijfentwintigste keer gehouden en ik was er voor het eerst bij!

Dit jaarlijks concert wordt door Neil Young organiseert voor de school voor dubbel gehandicapte kinderen, die hij zelf heeft opgericht. Twee van zijn eigen kinderen hebben namelijk cerebrale parese.

Het concert vindt plaats in het Shoreline Theater in Mountain View, een groot, openlucht concertgebouw. Ik ben er eerder geweest voor Rihanna, Counting Crows en Lilith Fair. Het is zo groot dat ik er niet graag heenga, maar voor hele goede shows maak ik een uitzondering en dat was zondag ook weer het geval. En ik had er nog nooit zo vol gezien. Van het grote grasveld achter de tribunes was geen sprietje groen meer te zien.

Niet zo vreemd als je weet wie er speelden: Norah Jones, Foo Fighters, Eddie Vedder, Mumford &Sons, Tony Bennett, Dave Matthews, Arcade Fire, Santana en natuurlijk Neil Young stonden op het podium. Het concert duurder ruim zes uur en de ene grootheid volgde de andere op; bijna onwerkelijk... Ze speelden bijna allemaal een acoustische set en Neil speelde af en toe een nummer mee.

In de rij om naar binnen te gaan

Volle bak

Wat zaten op het gras, wat betekende dat we het concert via de schermen volgden.

Tussen all drukte toch een plekje gevonden

Het weer was perfect voor een openluchtconcert

Strak schema

Gisteravond was ik weer eens bij een bijeenkomst van de Churchill Club die gehouden werd in het Computer History Museum in Mountain View. Om zes uur was de ontvangst en even na zevenen begon een paneldiscussie over vertrouwen, waaraan onder andere Richard Edelman deelnam. Met de onderzoeksgegevens van het jaarlijkse onderzoek naar vertrouwen dat Edelman doet, had hij een boel interessante inzichten. Zo is het vertrouwen inhet bedrijfsleven stark op dit moment, en vertrouwen we 'een persoon als jezelf' meer dan een expert.

Amerikanen houden een strak schema aan voor dit soort bijeenkomsten. Vlak voor zeven uur liepen we langs een buffet om met een vol bord eten aan tafel aan te schuiven, een kwartiertje laater begon de discussie en om half negen was alles afgelopen. Het personeel begon meteen met het afbreken van het podium en iedereen ging meteen naar huis. Het netwerken gebeurde van zes tot zeven.

Vebinding

Voor mijn lunchafspraak met een klant in Mountain View was ik een halfuurtje te vroeg. Eerst dacht ik een koffeishop met Wi-Fi op te gaan zoeken, maar toen bedacht ik dat Mountain View de stad van Google is en dat er op straat gratis draadloze verbingen zouden moeten zijn. Daarbij kwam dat ik nog wel even van het mooie weer wilde genieten. Wat een verschil 30 kilometer hier kan maken! Terwijl het bewolkt en fris in San Mateo was, scheen de zon en was het lekker warm in Mountain View.

Het duurde een kwartiertje voordat ik eindelijk verbinding had en ingelogd was; mijn mail had ik ondertussen al lang op mijn Palm gecheckt, maar goed. Ik kon nog een kwartiertje surfen.

Aan het einde van de dag nam ik een andere weg naar huis, omdat mijn navigatiesysteem aanraadde om de snelweg voor een deel te mijden vanwege files. Ik reed daarom over El Camino Real, een van de oudste wegen in Californie. Daar kan je niets meer van zien hoor; het is nu een brede weg die langs huizen, winkelcentra en kantoren leidt. Het leek wel alsof ik om de kilometer een Walgreens zag. Walgreens is een drogisterij en apotheek; de winkels zijn minstens zo groot als een flinke Nederlandse supermarkt.

Bedrijvenparken

Gelukkig liggen Mountain View en Sunnyvale op een steenworp afstand van elkaar, want ik moest een paar keer tussen de twee plaatsten heen en weer rijden voor afspraken.

Iets na zevenen reed ik voor het eerst sinds lange tijd weer over Highway 280 richting zuiden, diep Silicon Valley in. Onderweg begon mijn werkdag al, want ik moest bellen met een collega in Londen en daarna luisterde ik mee naar een gesprek tussen de CEO van een van mijn klanten en een analist.

Tegen half negen was ik bij mijn klant in Sunnyvale, waar ik een deel van hun sales-meeting bijwoonde. Het bedrijf het KnowNow en is een start-up, maar ze zijn al in de fase dat ze verschillende grote klanten hebben. Het verkoopteam wisselde ervaringen uit en verschillende manieren waarop hun software in de praktijk wordt gebruikt werden gepresenteerd. Zulke bijeenkomsten geven ons als PR-mensen een hoop stof om de komende tijd te gebruiken als we invalshoeken voor verhalen zoeken bijvoorbeeld.

Tegen lunchtijd reed ik van het bedrijvenpark in Sunnyvale naar een bedrijventerrein in Mountain View voor twee besprekingen bij Mozilla. Hun kantoor staat tegenover de Google-campus. Daar ben ik tot nu toe nog nooit langs gereden, en ook vandaag het ik daar geen tijd voor. Aan de buitenkant ziet het Mozilla-pand eruit zoals veel kantoren hier....

maar van binnen is de sfeer heel anders. Op de eerste verdieping is het hele plafond open.

Om vier uur was ik weer terug bij KnowNow voor een laatste sessie en aansluitend kon ik er nog even op mijn laptop werken om wat emails te beantwoorden. Daarna weer terug naar Mountain View, om de DVD recorder bij de Wal-Mart die daar zit te retourneren. Ik kreeg mijn geld terug. Dat gaat hier trouwens niet in contanten, maar door je bankpas te geven storten ze het terug op je rekening.

In het nieuws las ik dat Scott, met wie ik verschillende keren heb afgesproken, vandaag zijn bedrijf verkocht heeft aan Yahoo! Hij is er dus in geslaagd om met een internet start-up (of Web 2.0 start-up zoals je tegenwoordig zegt) geld te verdienen. Het is voor veel ondernemers een doel om zich te laten uitkopen door de grote jongens als Google, Yahoo! of Cisco. Over een beursgang hoor je niemand. Scott was trouwens net met dit bedrijf gestart toen wij hier kwamen...

Honden

Ter ere van het afscheid van een van onze stagiaires gingen we met een groep van een man of 12 lunchen in een Mexicaans restaurant. Het komt niet zo vaak dat we dit soort dingen doen - het was echt gezellig en we hadden het over van alles en nog wat... maar nauwelijks over werk


Tijdens het eten vertelde iemand over verjaardagskaarten voor dieren die je tegenwoordig kunt kopen. Niet alleen om aan een hond of kat te sturen, maar ook kaarten om namens je huisdier te sturen. Met de groeten van Tijgertje... of Bello...

Deed me denken aan Dogster, een internetbedrijf waar Scott gisteren over vertelde. Dat is een site voor hondeneigenaren om informatie over hun viervoeter uit te wisselen. Je kunt er een website over je hond maken, een hondenblog bijhouden of je hond linken aan zijn of haar hondenvriendjes. Schijnt te lopen als een trein. Dat soort sites, waarbij je persoonlijke informatie online zet en linkt aan anderen, is hier sowieso erg populair. Iedereen heeft het over MySpace. Je hoort er niet bij als je daar niet te vinden bent...

Een andere collega, een hondeneigenaar, vertelde ik over Dogster. Zij kon zich helemaal voorstellen waarom die site populair is. Met een hond ga je wandelen en ontmoet je anderen. Ze vertelde over de plekken waar je je hond in de stad kunt uitlaten en hoe je daar anderen ontmoet. Haar hond wordt drie keer per week opgehaald door een professionele handenuitlater die haar hond naar een hondenclubje brengt zodat de hond sociale contacten onderhoudt.

En dan zijn er de dierenboutiques... zo noem ik de winkels waar je kleding voor je hond kunt kopen. Het zijn een soort van cadeauwinkels, met alleen maar dierenspullen: bijzondere manden, speciale hapjes, boeken en dus ook kleding. Op internet vond ik er ook een voorbeeld van. Misschien bestaat dit alles ook in Nederland, maar het komt me allemaal nogal Amerikaans voor.

Draadloos

Op weg naar mijn eerste afspraak vanochtend realiseerde ik me dat ik mijn telefoon vergeten was. En ik had Natscha nog wel gezegd dat ik rond 8 uur bereikbaar zou zijn. Ik moest om 9 uur bij een klant in Los Gatos zijn, dus er was geen tijd om terug te gaan. Volgens Google Maps, onmisbaar voor mij sinds we hier zijn, zou het een klein uur rijden zijn, maar in de ochtendspits weet je maar nooit (ook al valt het verkeer me tot nu toe erg mee).

Zoals ik gehoopt had, was er draadloos toegang tot een netwerk in het kantoorpand waar ik moest zijn en ik was vroeg genoeg om er even gebruik van te maken. Ik kon zonder wachtwoord inloggen, waardoor ik in mijn geparkeerde auto met de laptop op schoot via Skype even naar Nederland kon bellen. Dat is Silicon Valley ten top! Er zijn hier maar weinig plekken waar geen WiFi is...

Mijn afspraak met de klant ging om een demo en uitleg van mesh netwerken. Een manier om een hel netwerk draadloos te bouwen, en niet alleen 1 hotspot. Ik ben weer een stuk wijzer, maar zal jullie niet met de details lastig vallen.

Vandaag heb ik met collega's gelunchd. Dat gebeurt hier niet zo vaak. Jammer genoeg was het ter gelegenheid van het afscheid van een medewerker. We gingen naar Calcas in Mountain View, waar mijn sandwich zo groot was dat ik de heelft mee naar huis genomen heb. Heel normaal hier.
Op weg naar huis luisterde ik naar A Tree Grows in Brooklyn het audio-boek dat Cindy me voor de kerst gegeven heeft. Het maakt de rit een stuk aangenamer.

Met de trein

Het is bijna 10 uur in de ochtend en ik zit in de trein op weg naar kantoor met mijn laptop op schoot. Ik heb er al een conference call opzitten met een klant in New York – ik zal de komende tijd mijn werkweek starten met een telefonische vergadering om 7 uur. Gelukkig moet ik vooral luisteren en hoef ik niet zoveel te zeggen…

Vrijdag had ik mijn auto op het werk laten staan. Daarom ben ik het openbaar vervoer aan het verkennen. Veel mensen zeggen dat het handiger is om met de trein naar Mountan View te reizen, dus misschien ga ik het vaker doen. Al ben ik tot nu toe niet overtuigd van het gemak, want ik heb vandaag niet veel geluk want werkzaamheden aan het spoor zijn uitgelopen, waardoor de treinen enorm vertraagd zijn. Volgens de conducteur komt dat hier niet vaak voor.

Cindy heeft me naar het 22nd Street-station van Caltrain gebracht (zie links op de foto). Was even zoeken, want het station ziet er helemaal niet uit als een treinstation. Er staat een bordje langs de weg bij een klein gebouw en daar neem je een trap naar beneden. Onder de snelweg is het perron met twee sporen, een ticketautomaat en wat bankjes. Dat is het station.

Caltrain heeft maar één lijn, van downtown San Francisco tot de zuidkant van Silicon Valley en terug. Klinkt alsof er niets fout kan gaan, maar toch zat ik eerst in de verkeerde trein, want niet elke trein stopt bij elk station. Er zijn sneltrein-varianten (bullet trains) die stations overslaan en ik zat in een trein die niet in Mountain View stopt. Je hebt hier geen borden op de stations en je kunt dus ook niet op de tijden afgaan. Je moet naar het nummer op de voorkant van de trein letten om zeker te weten dat je de juiste neemt. Weer wat geleerd! Ik was niet de enige die zich in de trein vergist had – de conducteur vertelde me dat ze dit systeem in augustus hebben ingevoerd, waardoor veel mensen nog in de foute trein stappen.

Als ik vaker de trein wil nemen, zal ik ook nog uit moeten vinden hoe ik van huis naar he station kom, want Cindy kan me natuurlijk niet altijd brengen. We zitten niet al te ver van een Bart-station, ik schat een minuut of 10 lopen, dat zou een optie kunnen zijn. Bart is een soort sneltram. Die heeft ook maar één lijn en gaat van Fremont, aan de andere kant van de baai, door San Francisco tot Milbrae, iets ten zuiden van het vliegveld. In de stad is Bart ondergronds. Ik zou in Milbrae van Bart op Caltrain kunnen overstappen, maar dan moet ik heel goed plannen, omdat de meeste Caltrain-treinen Milbrae overslaan. Het wordt nog een gepuzzel… ik denk dat ik voorlopig de auto de voorkeur geef!

Markt

Op zondag is hier in Mountain View de wekelijkse 'farmers' market', een markt met onder andere groenten & fruit, vis, brood en kaas. Er zijn zelfs bloemen te koop. Eigenlijk heel vergelijkbaar met een markt in Nederland met kleine ondernemers en boeren, al zie je hier ook mensen huisgemaakte dingen zoals honing te koop. We hebben er verse zalm, mais, spinazie en heerlijk brood gekocht. Goed brood is hier zo zeldzaam dat mensen ervoor in de rij staan! En ook hier geldt dat je gulden een daalder waard is... maar dan in dollars natuurlijk.

Na de inkopen wandelden we weer terug naar ons apartement om vervolgens naar Ikea te gaan om wat dingen voor ons nieuwe huis uit te zoeken. Het was raar om daar rond te lopen, want Ikea hier is vrijwel hetzelfde als Ikea in Nederland. We winkel is alleen iets ruimer opgezet, waardoor je niet zo druk aanvoelt.

Beth had kaartjes voor ons geregeld voor de Dickens Fair, een overdekte kerstmarkt in de sfeer van Londen in de 19de eeuw, in ieder geval het ideaalbeeld dat Amerikanen hiervan hebben. Er liepen ontzettend veel mensen rond, verkleed in 19de eeuwse kleding, pratend met een Brits accent. Niet alleen de mensen in de kraampjes maar honderden amateuracteurs. Zelfs koningin Victoria was er!

Trouwen en brouwen

Ik heb nog steeds kennismakingsgesprekken met nieuwe collega's. Ik probeer er elke dag een te plannen, maar iedereen heeft het druk waardoor de afspraken soms verschuiven. Vandaag had ik weer twee gesprekken, en gisteren had ik er ook een. Het zijn allemaal jonge meiden met wie ik deze week sprak. Net als in Nederland zijn hier de meiden in de meerderheid, al heb ik ook een aantal mannelijke collega's. Bijna allemaal hebben ze een buitenlandse achtergrond, soms elders geboren en soms zijn de ouders (of grootouders) voor hun geboorte hierheen gekomen. Ze zijn allemaal Amerikaans maar bewust van hun achtergrond. Een was zes toen ze uit de Filipijnen hierheen kwam, een ander komt uit Inda, een derde heeft een Iraanse achtergrond en verder ben ik Spaanse, Mexicaanse en Portugeze voorouders tegengekomen. De meeste zijn tweetalig en krijgen van huis uit een traditionele opvoeding mee. Iedereen vertelt me dat deze mengeling van culturen typisch is voor de Bay Area (het gebied rondom San Francisco) en dat het elders in Amerika heel anders is.

Ik hoorde twee van die meiden vanmiddag met elkaar kletsen over hun vriendjes. Allebei verwachten ze dat ze binnenkort ten huwlijk gevraagd gaan worden. De een vertelde de ander dat ze er niet te veel op wil rekenen dat het met de kerst gebeurd, om niet teleurgesteld te worden. Ik denk dat de kerst hier de tijd bij uitstek is voor huwlijksaanzoeken. Kledingzaak Old Navy maakt er reclame mee... Een meisje krijgt van haar vriend een sjaal als kerstkado en vat dat op als een voorbode van een aanzoek (alsof de sjaal net zo speciaal is als een ring.) Vol emotie zegt ze alvast ja.

Vandaag hoefde ik gelukkig niet al te laat te werken. Cindy en ik zijn weer richting het centrum van Mountain View gelopen, maar deze keer gingen we naar een zijstraat van de weg waaraan de meeste restaurants liggen. Daar hadden we een brouwerij gezien, de Tied House, die we wilden uit proberen. Het eten was prima, en je kon er een 'sampler' bestellen met acht kleine glaasjes om al hun bieren uit te proberen. De meeste waren lekker, behalve het kerstbier met kaneelsmaak. Van de biertjes heb ik met mijn nieuwe telefoon een foto gemaakt. Het was een gedoe om een telefoonabonnement te krijgen zonder social security nummer, maar met een brief van Edelman is het deze week toch gelukt!

Aangekomen

Nog maar een paar uur in de US en al een boel gedaan, ondanks de jetlag. Natuurlijk eerst de huurauto opgehaald. We hebben een grote Chevvy Impala. Alle vijf de koffers passen in de kofferbak!

Even snel langs Safeway voor kattevoer en wegwerp-kattebak en dan naar Park Plaza Apartments in Mountain View. De sleutel ligt inderdaad onder de mat. Het apartement ziet er prima uit: huiskamer met bank, TV en bureau, keuken met alles erop en eraan, slaapkamer, badkamer en vijf enorme vaste kasten!

Meteen weer de deur uit om de eerste boodschappen te doen! Eerst naar Pets World. Een gangpad vol met allerlei soorten kattenbakgrind, een gangpad vol blikvoer voor katten, een gangpad vol speeltje voor katten... En dit is niet eens de grootste dierenwinkel. Storm kan blij zijn! (Hij voelt zich zo te zien nu al thuis.)

Dan nog even naar de supermarkt. We vinden The Golden Phoenix. Geen bekende naam, maar we zullen het ermee doen... Het stinkt als we binnenkomen! Bij de ingang is een uitgebreide visafdeling. Deze supermarkt blijkt zich te richten op Mexicanen en Aziaten! En raar genoeg is de muzMet moeite vinden we wat we nodig hebben tussen de schappen met onleesbare etiketten.

Daarna nog even naar het Mexicaans restaurant op de hoek, waar we een halfuur in de rij staan voor twee burito's, die we mee naar huis hebben genomen. Deze eten we uitgeput op de bank op.