Rihanna concert

Maanden geleden al kaartjes gekocht voor het concert van Rihanna in San Jose. Bijna drie jaar geleden was haar concert zo goed bevallen, dat ik wel weer een keer wilde gaan. En net als de vorige keer, kocht ik VIP kaartjes, maar helaas zat daar geen 'meet and greet' bij. In plaats daarvan was er een VIP party dat, eerlijk gezegd, nergens op leek. Ergens in een zaaltje van het stadium waar het concert plaatsvond met wat grote foto's van de ster waar mensen verveeld aan ronde tafels zaten. Ook het concert zelf viel een beetje tegen: alles was erg ingeoefend en er was weinig spontaans bij. Maar ach, dat krijg je als je op je 25ste meer nummer een van de best verkopende artiesten allertijden bent en record na record verbreekt. Dat moet op den duur toch saai worden. Desalniettemin was het leuk om haar weer te zien - en dat vonden blijkbaar de meeste bezoekers.

Vertraging

Afgelopen vrijdag vlogen we naar Nashville voor de bruiloft van Megan en Shayna. We zouden om 9 uur met Frontier via Denver naar Nashville vliegen, maar toen we aankwamen op SFO bleek onze vlucht overboekt. De stewardes bij de check-in bali gaf ons nog hoop op stoelen bij de gate, maar de man daar kon niets voor ons dan ons op een andere vlucht boeken. Het duurde een tijdje voordat hij iets vond, want alle vluchten zaten vol. Afgelopen week vond Oracle Open World plaats, een jaarlijks congres voor iedereen die zaken doet met Oracle, waarvoor zelfs een aantal straten San Francisco worden afgezet.

We zouden nog voor de middag met US Airways vertrekken, maar toen we daar wilden inchecken, bleek die vlucht al met veertien sotelen overboekt en weren we teruggestuurd naar Frontier. Een andere steward was creatiever en vond een vlucht vanuit San Jose met American Airlines. Die was maar met een stoel overboekt en onze beste kans nog diezelfde dag in Nashville te komen.

We kregen voucher voor de shuttle naar San Jose en moesten daar nog een aantal uren wachten... maar toen zaten we dan ook in een vliegtuig en kwamen we via Dallas zeven uur later dan gepland in Nashville aan. Wat een dag!

High school

Gisteren gingen we met een paar vriendinnen naar San Jose om de dansuitvoering van scholieren van de Harker high school te zien. Heidi, een van mijn vriendinnen, is daar danslerares en ze had de choreografie van verschillende dansen voor haar rekening genomen.

Inderdaad, aan de Harker high school is dans een van de vakken die de leerlingen kunnen kiezen – ze leren allerlei vormen van dans, van ballet tot Afrikaanse dans. Dat is niet op alle scholen mogelijk, maar Harker schijnt een van de meest prestigieuze privé-scholen in de omgeving te zijn. Ouders betalen $40.000 per jaar om hun zoon of dochter hier te laten onderwijzen, en de school staat er bekend om examenkandidaten af te leveren die naar Harvard, Stanford of een andere topuniversiteit gaan.

De uitvoering vond in het theater van de school plaats. Mijn vriendinnen vertelde dat elke high school en theater heft en het deed hen hun schooltijd herleven. Ze vertelde dat het theater ook voor bijeemkomsten gebruikt warden waarbij het hoofd van de school officiele aankondigingen deed. Zo’n bijeenkomst heet een ‘assembly’ en mijn vriendinnen hadden er allemaal en hekel aan gehad.

Tussen de dansen waren kleine intermezzos, waarin de leerlingen op creative wijze inzage gaven in hun dagelijks leven. Eindexamens kwamen daar natuurlijk in voor. Hier noemen ze dat de SAT’s en dat examen is erg bepalend voor de vervolgopleiding. Je wordt hier niet automatisch toegelaten tot een universiteit of college op basis van het feit dat je van een bepaalde school bent afgestudeerd, zoals het VWO toegang geeft tot een universiteire studie en HAVO tot een HBO of HEAO. SAT is een soort CITO-toets en hoe hoger je scoort, hoe beter je kansen om op een top-universiteit te komen.

Naast de ‘SAT score’ is ook het GPA van belang, wat staat voor ‘grade point average’, ofwel het cijfergemiddelde. De hoogste GPA score is normaal gesproken 4.0. (Het hoogste cijfer dat je hier kunt krijgen is een A; een F is het laagst. Een A staat gelijk aan 4.0).

Uit de verhalen van de leerlingen maakte ik op dat de aanmeldingsprocedure voor hoger onderwijs ook veel stress oplevert. Allereerst vanwege de lange wachtperiode voordat ze antwoord krijgen, maar ook omdat de kans op afwijziging reëel is. Daarom melden scholieren zich vaak bij meerdere vervolgopleidigen aan.

Ook de werkdruk van ‘honor classes’ werd genoemd. Honor classes zijn voor de betere leerlingen; ze gaan dieper in op de stof in een hoger tempo. Leerlingen die vakken met ‘honor’ volgen, vergroten hun kansen om toegelaten te worden tot de betere universiteiten. Op een high school als Harker, wordt het min of meer van de leerlingen verwacht dat ze van meerdere vakken de honor classes volgen.

Heidi grapte dat ‘home ec’ niet veel gekozen wordt. Home ec staat for ‘home economics’ en kan vergeleken worden met wat je vroeger op een huishoudschool leerde. Kortom, binnen het Amerikaanse high school systeem heb je geen VWO, HAVO of MAVO, maar binnen de school bestaan er vergelijkbare niveauverschillen.

Aan het aande van de opvoering, namen een aantal van de scholieren een microfoon in de hand om allerlei mensen te bedanken. Moeder werden bedankt voor het maken van de kostuums, leraressen voor het maken van de dansen en het geven van inspiratie. Ondanks dat ik er langzaam aan gewend ben dat zulke bedankjes hier gebruikelijk zijn, kwam het nog steeds heel Amerikaans over. Vooral om te zien dat het al zo jong begint.

Sinterklaasavond

Gisteravond was het niet alleen pakjesavond in Nederland... Joris had ook een Sinterklaasfeest georganiseerd. Iedereen moest een kado van onder 20 dollar meebrengen, natuurlijk met een gedicht erbij. Alleen, wist je niet voor wie het geschenk zou zijn. Dat is meer een Amerikaanse traditie bij dit soort avonden. Een andere Amerikaanse regel die we toepaste, was dat je niet alleen een onuitgepakt kadootje mocht kiezen, maar ook een kadootje dat al door iemand was uitgepakt. Zo'n uitwisseling van geschenken heet 'White Elephant'.

Samen met Ina, een oud-collega van Joris, nam ik de trein naar San Jose, waar hij woont. In het weekend gaat er een keer per uur een stoptrein, meer niet. Door de weken rijden de treinen vaker en zijn er ook sneltreinen. De meeste andere passagiers waren ijshockey-fans die naar de wedstrijd tussen de San Jose Sharks en de Calgary Flames.

Ik verliet de pakjesavond met een zak vol Hollandse lekkernijen , zoals oude kaas en pepernoten. Stefano had ze meegebracht uit Nederland. Hij was vrijdagavond aangekomen en had net zijn eerste 24 uur in Amerika doorgebracht. Hij was zijn eerste dag in de VS met Joris op stap geweest waardoor het hoogtepunt van zijn dag een bezoek aan de supermarkt was. Hij was zwaar onder de indruk van hoe groot alles hier is, zoals colaflessen en de Amerikanen zelf... iets wat mij niet eens meer opvalt. Als cola-drinker had hij twee blikjes cola gekocht die in Nederland niet bestaan: Red Bull Cola en Coca Cola Cherry Zero.

Beving

Na bijna drieënhalf jaar heb ik vandaag voor het eerst een aardbeving gevoeld! Het was heus niet de eerste aardbeving sinds ik hier woon, maar alle vorige heb ik gemist omdat ik op reis was, in de auto zat, er doorheen sliep, iets anders aan het doen was waardoor de trillingen me niet opvielen.

Het voelde net alsof er een zware vrachtwagen op de Nieuwendammerdijk voorbij reed, alleen het duurde iets langer. Ik schat een seconde of 15. Het was duidelijk te voelen op de eerste verdieping van ons kantoor, waar ik zit. Ik hoorde van een aantal collega's op de begane grond dat ze er niet van gemerkt hadden, maar een een klant uit San Francisco, die in een van de hogere toren zit daar, moest zichzelf vasthouden om staande te blijven.

Het bleek een beving van 4.3 op de Schaal van Richter te zijn, met als epicentrum een plek 25 kilometer ten zuiden van het centrum van San Jose.

Toen het gebeurde, zette ik meteen een berichtje op Twitter. Dat deden klaarblijkelijk 533 anderen ook in een tijd van 30 seconden. Iemand heeft alle tweets in kaart gebracht. Hier in Silicon Valley is Twitter enorm populair. Ik zie ook Nederlanders op Twitter, maar ik heb geen idee of het daar ook al is aangeslaan.

Drop

Joris is naar San Jose verhuisd en hij was de reden dat we er waren. We hebben gezellig in zijn nieuwe huis gegeten met Dens, Mari en Joris.

Een paar straten verderop is een Nederlandse winkel waar we even een kijkje zijn gaan nemen. Heel maf om daar binnen te stappen en de kruidkoeken, krentebollen, een bami-mix te zien. Twee keer per jaar krijgen ze er een lading met spullen uit Nederland. Helaas mogen de rookworsten niet meer ingevoerd worden, anders had ik er zeker en gekocht. Het bleef bij wat dropjes (waar ze een enorme selectie van hadden) en een pakje hagelslag.

Cactussen

We waren gisteren in San Jose en gingen even bij Cindy's tante langs. Ze heeft een ongelofelijke tuin. Vooral de catussen zijn erg indrukwekkend omdat ze inmiddels erg oud zijn. Ik heb er snel wat kiekjes van gemaakt.

Brand

Deze tijd van het jaar woeden er altijd diverse bosbranden in Californie. Afgelopen weekend is er een brand iets ten zuiden van San Jose bijgekomen. Aangezien het nieuws op de grote TV zenders (NBC, CBS, ABC en FOX) lokaal is, horen we er veel over. Er wordt precies in de gaten gehouden hoe het met de brand staat, maar ook met de luchtkwaliteit. We beginnen nu ook in San Francisco te merken dat er op zo'n 120 km afstand een grote brand woedt, want de lucht is niet meer helder blauw. Door een beetje rook wordt de wolkenvorming ook meteen anders. Vooral bij zonsondergang kan je goed zien dat er een hoop rook in de lucht is; de zon is dan echt minder fel dan normaal. Vanuit de auto op weg naar huis heb ik er een foto van gemaakt.

Familiereunie

Zaterdag gingen we eerst naar de familiereunie van Cindy's moeders familie die jaarlijks bij haar tante in San Jose gehouden wordt. Stambomen en oude foto's worden dan uitgestald voor de vele (verre) neven en nichten die dan komen. Ik heb het idee dat Amerikanen veel meer dan Nederanders geinteresserd zijn in hun afkomst. Geneologie is hier erg populair.

Elk jaar tijdens de reunie krijg ik het gevoel dat ik het 'echte' Amerika zie. Hier in San Francisco zijn we in een grote stad waar het leven niet zoveel verschilt van dat in Amsterdam of andere Europese stad. Maar op de reunie komen de familieleden overal vandaan, waaronder 'the middle of nowhere', want een aantal van hen zijn rangers en cowboys.

Er is elk jaar brengt Tom, een aangetrouwde neef, enorme steaks en een gigantische barbeque mee. En er is een ander familielid dat genoeg mais voor iedereen meebrengt. Amerikaanser wordt het niet in mijn ogen...

San Jose

De hele middag was ik in San Jose (spreek uit: hossee). Eerst in het Fairmont Hotel, waar WCA gehouden wordt. Ik was hier voor de derde keer deze week omdat een van mijn klanten aan dit congres deelneemt en wij er een aantal interviews afgesproken hebben.

Gelukkig was ook hier gratis wifi, waardoor ik in de lobby even mijn mail kon checken voordat ik naar mijn volgende afspraak in San Jose moest. Dat scheelde me een rit op en neer naar kantoor. Gisteren moest ik wel op en neer in verband met andere afspraken. Ik had nog net tijd om een sandwich te kopen bij Johnny Rockets, een tradtionele hamburgertent. Veel roestvrijstaal van binnen en alle medewerkers in wit uniform met barret.

San Jose is een rare stad. Er wonen bijna een miljoen mensen, maar hij voelt meer als een uit de kluiten gewassen dorp... op het centrum na, want daar staan een vooral wolkenkrabbers van hotels en kantoren. Veel IT- en internetbedrijven, zoals Adobe en eBay, hebben er hun hoofdkantoor. San Jose wordt daarom min of meer als de hoofdstad van Silicon Valley beschouwd. Het dagblad van de stad, de San Jose Mercury News, heeft dagelijks veel technologie-nieuws.

Van de Fairmont reed ik naar Santa Clara University, een van de tien universiteiten in de stad. SCU (zo heet de universiteit in de volksmond) had een carrièrebeurs en sinds kort hoort het bij mijn taken om me over de stagiaires te ontfermen. Logisch dat ik daar als afgevaardigde van Edelman heen ging om studenten te informeren over Edelman.

Op de campus aangekomen, was het even zoeken naar het gebouw waar de beurs gehouden werd. In de VS heeft elke universiteit een campus. Daar zijn niet alleen de universiteitsgebouwen, klaslokalen en collegezalen, maar ook de 'dorms' waar de studenten wonen, een studentenvereniging, een arts, boekwinkel, winkel voor kleding in de kleuren van de school en sportfaciliteiten, meestal met een stadium. Als je voor SCU uitkomt, in welke sport ook, heet je team de Broncos. SCU is 'the home of the Broncos'. Cindy heeft gestudeerd aan University of Oregon, 'the home of the Ducks'.

De carrièrebeurs, waar ik me mijn collega Jennifer was, was een interessante ervaring. Elk bedrijf had een tafel met informatie. In Nederland zou dat niet veel anders zijn. De school had voor eten gezorgd; ik kon kiezen uit diverse sandwiches en salades. Ik vrees dat ik het in Nederland met automatenkoffie had moeten doen... Het grote verschil zat 'm in de studenten zelf. Ik had verwacht dat ze meer zouden willen weten over Edelman en werken in PR, maar de meesten hadden veel concretere vragen, zoals wat voor banen hebben jullie en wat waar moet ik aan voldoen om aangenomen te worden. Veel kwamen met hun cv en sommigen hadden een opgeklopt verhaal over hun ervaring.

Bijspijkeren

Vanochtend ging ik naar WCA, een congres over draadloze breedbandnetwerken, in San Jose om een klant te horen spreken over WiMAX. Het is een nieuwe technologie waar ik mezelf over aan het bijspijkeren ben. De klant werd er ook geintereviewd door een journalist uit Seattle. In Nederland heb ik al bij heel wat interviews gezeten, maar hier is dat nog nieuw. Tot nu toe blijkt dat niet heel anders te zijn als in Nederland. Het interview vanochtend had in ieder geval veel weg van een informeel gesprek.

In de middag moest ik mijn training over time mangement geven aan collega's. Ik had wat oefeningen voorbereid en de meesten waren betrokken... Achteraf kreeg ik ook een paar bedankjes. Ik ben benieuwd of ze er echt iets van opgestoken hebben. Tussendoor moest ik ook nog mijn gewone werk doen vandaag, waardoor het een lange dag geworden is. Misschien moet ik mijn eigen cursus volgen...

Toen ik thuis kwam was er een hoop post uit Nederland. Leuk! Er was ook een brief van Edelman met daarin mijn jaaropgave over 2005. Hier heet dat het W-2 formulier; voor Cindy was dat een bekend gegeven. Binnenkort moet ik op zoek naar een belastingadviseur, want in half april moet ik mijn belastingopgave ingediend hebben.

Kerstvoorbereidingen

De eerste nacht in ons nieuwe huis is goed bevallen. De futon slaapt prima.
Rond 11 uur waren we in San Jose, een uur ten zuiden van San Francisco, bij Phillis, de tante van Cindy. Ze is al in de tachtig en woont alleen in een groot huis aan de rand van de stad. Ruim 150 jaar geleden bouwden haar grootouders (of overgrootouders, dat ben ik kwijt) een ‘cabin’ op die plek. Later zijn er kamers aangebouwd, waardoor het nu een mooi groot huis in met één heel oude kamer.

Samen met Cindy’s zus, Debbie, hebben we haar geholpen met het opzetten van de kerstboom. Debbie had een grote, volle spar gekocht, zoals je ze alleen maar hier ziet. Je ziet ze wel eens op TV en in films. Wij hingen 'm vol met gekleurde lampjes, een knipperende engel in de top en allerlei ballen en decoraties. Hij zag er bont uit toen we weer gingen.

Debbie en Cindy met hun tante in het midden

Op de weg terug langs Target voor de eerste kerstinkopen: kado’s voor de drie neefjes van Cindy. We vieren kerstavond bij Debbie thuis met de hele familie, dus we moeten voor iedereen een kado kopen. Ook heb ik kadootjes gekocht voor Grace, een meisje van 5 dat ik niet ken. Ons Edelman-kantoor doet mee aan een actie van Estrella Family Services om voor arme kinderen kerstgeschenken te kopen. Op het prikbord in de keuken hangen briefjes met een naam, leeftijd en verlanglijstje. Grace is vijf en ze wil jurken, rokken, truien, ondergoed en ander kleding, haar lievingskleuren zijn rose, paars en blauw en ze houdt van Dora the Explorer en Bratz. Ik heb wat kleertjes voor haar gekocht en een Bratz-pop.