Playa

Na de eerste keer Burning Man, wist ik dat ik nog een keer terug wilde komen. Langer en beter voorbereid. Het is niet dat we niet goed voorbereid waren afgelopen jaar. We hadden alles bij ons wat je nodig hebt om daar te 'overleven'. Een stofbril en doekje om je tegen de zandstrormen te beschermen, een fiets, speciale verlichting voor je kleding, voldoende water en een emmer om het afvalwater weer mee naar huis te nemen. Het is meer de mentale voorbereiding die dit jaar beter was; zowel op een week in de woestijn als een week met 40.000 mensen een kunstfestival meemaken.

Het bijzondere aan Burning Man is dat het totaal niet commercieel is. Er zijn geen sponsors, er is geen merchandize en je kunt er niets kopen, behalve koffie en grote zakken ijsblokjes. In het meest commerciele land ter wereld, willen de organisatoren onafhankelijk van commercie blijven en complete (artistieke) vrijheid bewaren. Je mag er fotograferen, maar een van de belangrijkste regels is dat je foto's genomen bij Burning Man niet voor reclamedoeleinden mag gebruiken.

Er heerst een 'gift economy' wat betekent dat mensen je van alles en nog wat gratis aanbieden. Een buurman bracht ons een potje zelfgemaakte bramenjam, iemand met een 'art car' gaf waterijsjes weg en het barst van de feestjes waar je drankjes voor niets aangeboden krijgt. Je moet allen je eigen glas meebrengen.

Er zijn een hoop dingen bijzonder en uniek aan Burning Man, waarvoor ik naar mijn blog post van vorig jaar verwijs. De opzet was dit jaar hetzelfde, alleen de kunst en dansfeesten waren anders. Ook had het festival een ander thema, namelijk Metropolis. Dat zag je terg in de constructie waar 'de Man' dit jaar stond en de straatnamen. De straten die in ringen rondom het centrum liggen zijn elk jaar in alfabetische volgorde en dit jaar droegen ze de namen van steden: Athene, Detroit, Jakarta, etc.

Een groot verschil met vorig jaar voor mij is dat we nu niet met een tent gingen maar met een camper, die we met z'n vijven gehuurd hadden. Daarnaast kwamen er nog twee vriendinnen langs, waardoor we met een groep van zeven waren. En terwijl ik vorig jaar slechts drie dagen op de 'Playa' doorbracht, hield ik het er dit jaar zes dagen uit. Da's zes dagen zonder douche! Het weer was gelukkig beter: iets minder heet en iets minder hevige zandstormen.

Een dag bij Burning Man zag er vaak als volgt uit: uitslapen, ontbijten onder onze 'sh

ade structure' (een zelfgemaakte voortent), beetje de boel verkennen of zien wat er in 'Center Camp' gebeurd, terug naar de camper om wat te eten en te drinken en tegen vijven op de fiets verder de boel verkennen. Vervolgens terug voor het avondeten en om om te kleden want 's avonds koelde het flink af en tegen negenen weer op pad om de vuurkunst te zien en te gaan dansen bij een van de vele feesten.

De groep

Ons kampement

Drukte op de Playa met de Man op de achtergrond

De Man

Teresa en ik

Bij Center Camp

Dansen in de woestijn

Na zes dagen in de woestijn...

Nog meer foto's:

Voorbereidingen

Ik geef toe, de afgelopen tijd is het nogal stil op de blog geweest. Na een relatief rustige periode, heb ik het weer een stuk drukker. Nieuwe baan, nieuwe relatie en een wekelijks event waar ik verantwoordelijk voor ben. Alsof dat nog niet genoeg is, ben ik de afgelopen week bezig geweest met de voorbereidingen voor Burning Man.

Toen ik er vorig jaar voor het eerst was, heb de omstandigheden uitgebreid omschreven. Je kunt er niet zomaar op de bonnefooi heen gaan, want je moet je voorbereiden op het extreme woestijnklimaat. Daarnaast is het de bedoeling dat iedereen meedoet, wat onder andere betekent dat je je wat uitgesprokener uitdost dan normaal.

De afgelopen weken heb ik van alles en nog wat aangeschaft. Laarzen, topjes, een gebruikte fiets, 900 vochtige doekjes, batterijen, en meer van die dingen die handig zijn om te hebben in de woestijn.

Dit jaar gaan we met z'n vijven voor een langere periode, waardoor de voorbereidingen meer tijd innamen. Je wilt voorkomen dat alles dubbel meegebracht wordt, en we hebben onze maaltijden gecoordineerd. Ieder neemt een avondeten voor z'n rekening. Bovendien gaan we met een camper, wat ook nog een heel gedoe was met geld en reservering.

Mijn mede-burners zijn gisteravond vertrokken en vanmiddag aangekomen. Ik besloot nog twee dagen te werken en in San Francisco te blijven. Ik vertrek morgenvroeg om 6 uur met een groep die ik via Craigslist gevonden heb. Nog wat laatste dingen inpakken en dan ben ik er klaar voor!

Eldorado

Afgelopen weekend weer eens gaan kamperen. Het was niet makkelijk om een goede kampeerplek te vinden. De mooie campings zijn vaak drie maanden van tevoren vol... en eerder kan je meestal niet boeken. Maar na wat zoekn, bleek er een plekje vrij op Sunset-Union Valley in Eldorado National Forrest, dat op drie uur rijden van San Francisco ligt (net iets voor Lake Tahoe).

Mijn ideale kampeerplek is in de bossen, waar je zoveel ruimte hebt dat je je buren nauwelijks ziet of hoort, op een plek waar het warm is. Om het helemaal perfect te maken, is die plek op een camping met douches... dat maakt het vaak een stuk gecompliceerder, want de mooiste kampeerterreinen in de natuur hebben vaak niet meer dan een 'vault toilet', oftewel een gat in de grond, en een kraantje met koud water langs het pad.

Sunset-Union Valley had inderdaad douches, maar verder dezelfde faciliteiten als de andere natuurkampeerplaatsen. Wel hadden we een enorme plek, met picknicktafel, barbecue en kampvuurplek. Bovendien zatten we pal een een bergmeer, waardoor het toch een van mijn favoriete kampeerplekken was. Ik heb niet nauwelijks foto's genomen, maar hier toch een paar indrukken:

De wc...

Union Valley Reservoir... met strandje.

Stickers

Bij het tanken stond ik laatst achter deze Mazda. Ik kon niet laten er een foto van te maken vanwege alle versieringen. De stickers links onder op de achterruit zijn hier populair - heel wat auto's rijden rond met dit soort simpele weergaven van het gezin. Deze bestuurder overdrijft alleen een beetje met de stickers... dat zie je niet al te vaak, maar ergen toch heel typisch Amerikaans.

Jane jarig

Jane vierde haar verjaardag thuis dit jaar. Een goed excuus om even de

bergen in te gaan en van klimaat te wisselen.

Terwijl het in San Francisco fris en mistig was, scheen de zon volop in Bonny Doon.

Zoals het hier betaamd, had ik samen met een andere vriendin een verjaardagstaart geregeld, want als jarige job zorg je daar

niet zelf voor. We hadden hele bijzondere besteld met decoraties geinspireerd op

Marokaans keramiek.

Na een heerlijke maaltijd, verkasten we naar buiten, waar een kampvuur gemaakt was.

Heerlijk onder de sterrenhemel bij een knasperend vuur verder gedronken.

Zo relaxt om dat op anderhalf uur rijden afstand te hebben...

Moskee

In New York wil een islamitische organisatie een groot nieuw centrum bouwen. Het is al een tijdje onderwerp van gesprek in de politieke nieuwsmedia. Hoewel het al een tijdje borrelt, kan je het nieuwe makkelijk gemist hebben als je niet in New York woont, de politiek volgt, of betrokken was bij de aanslag op het World Trade Center op 11 september.

Het centrum komt namelijk op een steenworp afstand van 'Ground Zero', wat heel wat betrokkenen ervareb als een klap in het gezicht. In het centrum is ook een gebedsruimte, en de protesten tegen de moskee zo dicht bij de plek waar duizenden Amerikanen het leven lieten zijn al een tijdje gaande. Typisch Amerikaans: de tegenstanders hebben het over een moskee (want dat is he meest dreigende woord) en de voorstanders hebben het over een cultureel centrum met gebedsruimte, zwembad, activiteiten, ontmoetingsruimte, etc.

De gemeenteraad van de stad New York heeft de bouwplannen een hele tijd geleden al goedgekeurd en de burgermeester van de stad ziet geen reden om daar verandering in te brengen. Amerika, en al helemaal New York, is godsdienstvrijheid een hoog goed en als je daaraan gaat tornen is dat het begin van het einde.

Tot een paar dagen geleden werd deze discussie vooral in New York gevoerd en via politieke media. Maar sinds afgelopen vrijdag wordt het breed uitgemeten in de 'mainstream' pers omdat Obama zich over deze zaak heeft uitgelaten. Hij nam het begin van de Ramadan als aanleiding om te zeggen dat een religieuze organisatie de vrijheid moet hebben op eigen grond een gebedplaats ner te zetten.

Daar zijn heel wat mensen overheen gevallen. En zoiets wordt dan ook meteen door de Republikeinen tegen hem gebruikt en verder opgeblazen. Misschien een nobele daad van Obama, maar geen slimme politieke zet... zeker niet als je weet dat er in november parlementsverkiezingen zijn.

De discussie over islam begint steeds meer op die in Nederland te lijken. Over het potentiele gevaar van de godsdienst aan de ene kant en de vooral vredelievede beleiders ervan aan de andere kant die zich door generalisaties beledigd of aangevallen voelen. Een discussie waar je nooit uitkomt, als je het mij vraagt.

Op 11 september wordt er een demonstratie tegen het Islamitisch centrum georgniseerd. Ik hoorde dat Geert Wilders daar zal spreken... Ik betwijfel of zijn olie op het vuur tot iets constructiefs zal leiden.

Warm en koud

Of het komt door de komkommertijd of omdat het gezien wordt als echt nieuws, de afgelopen weken hebben de nieuwsmedia regelmatif bericht over de hittegolf aan de ooskust van Amerika. Keer op keer zijn er deze zomer hitterecords gebroken in verschillende delen van de VS en het dagelijks leven ondervindt er veel ongemak van. Het water in zwembaden is nu zo warm, dat ze niet meer voor verkoeling zorgen.

Het contrast is groot. Ik denk dat wij in San Francisco de slechste zomer hebben sinds ik hier woon. Nou zijn de maanden juli en augustus er berucht om hun kou in de stad, maar ook het weer in Palo Alto, waar ik nu werk, lijkt niet zo warm als andere jaren. Normaal is het nu echt heet, maar dit jaar is het gewoon lekker warm en er lijkt meer bewolking.

Naturlijk ben ik verwend en het Nederlandse weer niet meer gewend, maar in San Francisco is het echt koud. Als ik 's avonds op pad ga, doe ik regelmatig een winterjas aan. Hopelijk krijgen we weer een mooie nazomer, zoals gebruikelijk.

Verkeersschool

Het hing al een aantal maanden boven mijn hoofd.... 'traffic school'. Om te voorkomen dat een verkeersovertreding in je dossier terecht komt, kun terug naar school gaan om verkeerslessen te volgen. Op deze manier voorkom je een een strafpunt op je rijbewijs en een vehoging van je verzekeringspemie.

Voor de verkeerslessen en het bijbehorende examen staat een volle werkdag. Ik kreeg een krantje thuis met alle scholen in de omgeving. Daarnaast heb je ook online opties en ik had al van vrienden gehoord dat je er op die manier veel sneller doorheen kunt gaan. In plaats van een volledige dag, kan je het in een paar uur doen.

De truuk was om de lappen tekst in een Word-document te kopieëren en de tekst met de computer te doorzoeken aan de hand van de worden in de vragen. Zo was ik er in anderhalf uur mee klaar. Niet slecht, al had ik liever iets anders gedaan op zaterdagmiddag...

Ik vond een online school die me wel wat leek, betaalde mijn 10 dollar inschrijfgeld en begon aan de acht hoofstukken met lessen. Hele lappen tekst niet alleen over de verkeersregels, maar ook met allerlei statestieken en onderzoeksresultaten. Aan het eind van elk hoofdstuk werden 20 multiple choice vragen gesteld. En aan het einde kreeg ik 40 vragen over alles wat ik geleerd had.

Je moest minimaal 80 procent goed hebben om te slagen. Je haalt hier niet je diploma met een zesje... Ik behaalde 92 procent. Geslaagd dus! En nu niet meer te hard rijden...

Uitspraak

Begin dit jaar schreef ik over een rechtzaak, waarin de rechtmatigheid van een referendum werd aangevochten. Het referendum, bekend als Prop 8, wilde verbieden dat twee mannen of twee vrouwen met elkaar kunnen trouwen. Tegenstanders van Prop 8 beargumenteerden dat het hier om fundamentele rechten, die vastliggen in de Amerikaanse grondwet, gaat en dat de staat niet een groep kan uitsluiten van deze rechten. Hier in Amerika heb je als echtpaar veel meer rechten dan als niet getrouwd stel. Ik zal niet te veel in detail treden.. lees mijn eerder blog posts maar.

Waarom ik er nu weer over schrijf is omdat de rechter, Judge Walker, eindelijk een uitspraak in de zaak heeft gedaan. Hij heeft de zaak heel feitelijk bekeken en was het eens met de tegenstanders van Prop 8 en vindt het referundum dus ongrondwettelijk. In zijn uitspraak, verklaart Walker dat traditie niet een reden is om homo's en lesbiennes uit te sluiten van het recht te huwen. Hij komt zelfs met 80 redenen waarom Prop 8 onwetmatig was - zo is niet bewezen dat een relatie tussen tween mannen of twee vrouwen minder intiem is dan tussen een man en een vrouw, noch dat zij slechter zijn in de kinderopvoeding.

De tegenpartij kon gewoon geen goede tegenargumenten aanvoeren en heeft het ook nauwelijks geprobeerd. Heel wat getuigen haakten op het laatste moment af. Hier kan je wat van het getuigemateriaal zien.

Dit alles is goed voor het vervolgprocess... want we er nog niet. Nu gaat de zaak in hoger. Dat bekent dat de 'United States Court of Appeals for the Ninth Circuit' over deze zaak gaat buigen - dat is de rechtbank voor de westelijke staten. De rechter daar zal geen nieuwe getuigen horen, maar bekijken of Walker zijn werk goed gedaan heeft. De verwachting is ook dat deze zaak uiteindelijk in Amerika's hoogte reachtbank zal belanden: de 'Supreme Court'.

Ondertussen is het meest gehoorde argument tegen de uitspraak dat dit heel gevaarlijk is. Natuurlijk word en god en de bijbel erbij gehaald, en de dreiging die homosexuelen voor kinderen vormen. De eerste geruchten dat de rechter zelf homo is gaan ook al de ronde...

Foto is van Patricia Montes Gregory

Weer Big Sur

Een van de grote voordelen aan San Francisco is dat je niet ver van huis op de meeste mooie plekjes op aarde bent. Op twee, drie uur rijden heb je meest geweldige kampeerplekken midden in de natuur. Eén nadeel: in de zomer zijn die zo'n beetje allemaal vol. Als je niet maanden van te voren reserveert, is het bijna onmogelijk een aardige plek te bemachtigen.

Het lukte dan ook niet om voor afgelopen weekend een kampeerplek te vinden, maar een camping in Big Sur had net een annulering voor een van hun cabins gekregen. Wel iets duurder en minder primitief, maar ook goed. Je kunt zo nog steeds van de natuur genieten... en daar gaat het om. Heerlijk relaxen... overag hiken in de bergen, 's avonds bij het kampvuur onder de sterren een glaasje wijn drinken. Beter wordt het niet.

Deze tijd van het jaar kan het er enorm mistig zijn, maar we hadden geluk. Zaterdag was strak blauw. Zondag deels mistig vlak aan de kust, maar je hoefde er niet ver vandaan te gaan om de zon te zien.

De 'hiking trail' voor zaterdag in Pfeiffer Big Sur State Park.

De top bereikt...

met uitzicht op de oceaan

Typisch Big Sur

Uitzicht tijdens de lunch op zondag... helaas hing de mist precies tot voor de kust.

Keek je de andere kant op, was dit het uitzicht.

Zondagmiddag Julie Pfeiffer State Park bezocht. Een van de mooiste plekjes aan de kust van Big Sur... zelfs als het mistig is.

99ers

Onlangs kreeg Obama eindelijk een wetsvoorstel door het parlement om werklozen langer een werkloosheidsuitkering te geven. Tot voor kort kregen velen slechts 99 weken een uitkering. Maar met 15 miljoen werklozen en niet genoeg banen, erkennen ook veel Amerikanen dat dat niet lang genoeg is.

Over het algemeen zijn mensen niet te beroerd om een baan te namen die veel minder betaald of ver onder iemand's niveau is, maar steeds meer mensen ervaren dat er niet zomaar werk te vinden is. Ook niet als je bereid bent alles aan te pakken.

De mensen die in hun laatste, en dus 99ste, week zitten van een uitkering worden ook wel 99ers genoemd. Zijn staan op de rand van de financiele afgrond en een aantal van hen heeft het weken zonder uitkering moeten doe omdat het congres er zo lang over deed de wet goed te keuren.

Onafhankelijkheid zit in de Amerikanse cultuur ingebakken; Amerikanen doppen het liefst hun eigen boontjes. Maar de recessie en hoge werkloosheid geven dit zelfbeeld een deuk.

Flipboard

Wat een week! Ik heb geen tijd gehad om te bloggen, want er is een hoop gebeurd. Dez week hebben we de overname van Ellerdale aangekondigd. De afgelopen weken vonden de gesprekken plaats en de deal was snel in kannen en kruiken.

Het bedrijf dat ons gekocht heeft is nog heel nieuw en heet Flipboard. Een startup die ruim 10 miljoen dollar aan 'venture capital' financiering heeft binnengehaald en deze week voor het eerst naar buiten trad met de aankondiging van een nieuw product: een electronisch tijdschrift voor de iPad. Flipboard presenteert wat er op Facebook en Twitter gebeurd alsof het een tijdschrift is met foto's en uitspraken van vrienden en artikelen die ze met je delen (in plaats van alleen de links).

Maandag en dinsdag waren vol met interviews die we onder embargo gaven (een journalist zegt dan toe niets te publiceren tot een afgesproken tijdstip) en dinsdagavind was het zover. Flipboard kwam beschikbaar in de iTunes winkel... we hadden geen keuze: op dat moment was het embargo verbroken en ging iedereen publiceren en wij onze persberichten uitsturen.

Ik heb al heel wat bedrijven gelanceerd, maar zo succesvol als de launch van Flipboard heb ik nog nooit meegemaakt. Niet alleen de media schreven er veel en superpositief over, ook op Twitter las je alleen maar positieve berichten.

De aankondiging vond dinsdagavond plaats en de toeloop was meteen groot. Toen ik woensdagochtend op kantoor kwam, bleek dat de meeste programmeurs niet naar huis waren geweest. Alle zeilen moesten bijgezet worden 0m ervoor te zorgen dat alles bleef werken met zoveel nieuwe gebruikers. Er werd veel koffie gedronken en her en der nam iemand even een dutje.

De stroom positieve tweets, updates en artikelen hield maar niet op, wat het aantal downloads zo hoog opspuwde dat gisteren niet iedereen meer kon inloggen. De programmeurs bedachten een tijdelijke oplossing om de pijn te verzachten en niet iedereen in een keer binnen te laten, maar dit gedoseerd te doen.

We zouden vanavond een feestje geven, maar dat hebben we uitgesteld zodat het team zich op de oplossing kan richten. Gebruikers komen bij Flipboard op de eerste plaats.

Onze video om Flipboard uit te leggen:

Video interview met onze CEO Mike McCue door Kara Swischer van AllThingsD, een zusje van de Wall Street Journal:

BoomSF

Onlangs lichtte ik al een tipje van de sluier op: ik ben de afgelopen weken in mijn vrije tijd bezig geweest met het plannen van een nieuw wekelijks event voor vrouwen. Het is een wekelijkse borrel op donderdagavond in Orsen, een restaurant/bar/lounge van Elizabeth Falkner, een bekende chefkok.

Afgelopen jaar was er een andere 'ladies' night' in Orson, maar degene die die organiseerde verhuisde het evenement een paar keer, waardoor er steeds minder mensen kwamen. Het was lastig bij te houden waar de borrel nou weer was en geen enkel bar had zo'n toffe sfeer als Orson.

Dus toen ik voor de tigste keer tegen een aantal vriendinnen zei dat ik het jammer vond dat we niet meer naar Orson gaan, zeiden ze: waarom organiseer je het zelf niet, jij kan dat wel. Ik wist dat ze gelijk hadden, als ik tenminste een beetje hulp van hen zou krijgen. Daar stemden ze in toe en we begonnen meteen te brainstormen over een naam. Iedereen was het ermee eens dat mijn achternaam erin moest - Amerikanen vinden venderboem (zo ongeveer spreek ik mijn achternaam hier uit) erg tof klinken. Het werd BoomSF.

Voor ik het wist, was ik een groot feest aan het organiseren, mensen om me heen aan het verzamelen, promotiemateriaal aan het produceren en een website aan het regelen. We zijn inmiddels met een team van 12 meiden die allemaal een verschillende achtergrond hebben. We hebben een DJ, een website bouwer, een website bouwer, iemand die feesten in New York heeft georganiseerd enzovoort. Daarnaast is zo'n groot team handig om de boel te promoten: kaartjes uitgeven en op Facebook vriendinnen uitnodigen.

Afgelopen donderdag was de 'kickoff", de allereerste BoomSF en het was een groot succes. Het was bomvol en iedereen vond het een geweldig gaaf feest. Echt supergaaf... Ik ben er nog steeds in een roes van. Nu op naar volgende week!

We hingen een doek met logo's van de sponsors op bij de ingang om het event meer cachet te geven. Ze doen dit vooral in L.A., waar alles een beetje chiquer is...

Een deel van het BoomSF team... We hadden hempjes laten maken, zodat we goed te herkennen waren.

Nog een foto met de eigenaren van Orson

Ook de gasten wilden met ons op de foto

Volle bak

Uitzicht op de bar van boven

Nog wat meer indrukken

Aan het einde van de avond: iedereen blij.

Barista

San Francisco heeft een koffieshop-cultuur... ik bedoel niet de Nederlandse coffeeshop, maar tentjes waar je koffie drinkt. Natuurlijk heb je Starbucks op heel wat hoeken van straten en ook hun concurrent Peet's is goed in San Francisco vertegenwoordigd, maar daarnaast heb je in de stad vooral kleine koffietentjes.

Als je hier op een doordeweekse dag een koffieshop binnenkomt, zijn de meeste tafels bezet en zitten de meeste mensen met een laptop voor hun neus. En als dat niet het geval is, zitten ze er waarschijnlijk een zakelijke bespreking te houden.

Ik doe het ook steeds meer: met een zakelijk contact in een koffieschop afspreken om even bij te praten. En als ik meerder afspraken op een dag heb, komt de laptop uit de tas en werk ik even tussendoor, want al deze tentjes hebben gratis Wi-Fi.

Zelf drink ik geen koffie, maar ik hoor altijd dat ze een goed bakkie serveren. De meeste koffieshops hebben daar dan ook getrainde 'barista's' voor. Ze maken niet alleen lekkere koffie, za maken aan cappuccino ook extra mooi door de opgeklopte melk zo in te schenken dat er een plaatje ontstaat. Zo nam ik de foto links bij Ritual Coffee Roasters bij mij in de buurt.

Finale

Aan ons lag het niet. De oranje-supporters kwamen ook in San Francisco in grote getalen opdagen om de leeuw niet in z'n hempie te laten staan. Na de Spaanse goal aan het einde van de verleninging dropen we teleurgesteld af.

Mede door de inzet van het Nederlands consulaat, was de WK finale op twee grote schermen bij het stadhuis te zien. De burgmeester sprak ons nog en woordje toe in de rust en vond et een geslaagd experiment... ik kreeg de indruk dat hij niet verwacht had dat er zoveel mensen op af zouden komen. Het zat bomvol... niet alleen met supporters van het Nederlands elftal (waaronder ook veel Amerikanen) maar ook de Spanje fans waren vertegenwoordigd. De sfeer was supergemoedelijk. Typisch San Francisco...

Rihanna

Gisteren naar een concert van Rihanna geweest. Deze zomer worden er heel wat concerten en festivals afgelast vanwege gebrek aan interesse, gerelateerd aan de economie... Hoewel sommigen beweren dat Ticketmaster dit seizoen een stap te ver is gegaan met het verhogen van de prijzen.

Maar Rihanna hoeft niet te klagen om aandacht. Het was afgeladen! Ze was dan ook ontzettend goed en trekt verschillende groepen aan door rock en dance te mixen. Ik heb sinds lange tijd niet zo genoten. We zaten dan ook op de vierde rij, zoals je wellicht aan de foto's kunt zien die ik met mijn iPhone heb genomen. We hadden speciale VIP kaartjes gekocht, waar ook nog een 'meet and greet' bijzat. Voor het concert mochten we even backstage om op de foto met Rihanna te gaan. Ik kon mijn lol niet op!

Oscar Grant

De afgelopen weken ben ik in mijn vrije tijd bezig geweest met het plannen van een nieuw event. Wie mijn blog volgt, weet dat ik afgelopen jaar op donderdagavond nogal eens naar Orson ging. Dat feest is er niet meer en ik riep al een tijdje tegen vriendinnen dat we het met z'n allen terug zouden moeten brengen.

Nou, daar zijn we mee bezig. Volgende week is onze launch en gisteren hadden we een laatste bespreking om helemaal voorbereid te zijn. Helaas konden een aantal van de teamleden die in Oakland wonen er op het laatste moment niet bij zijn.

Gistermiddag vond namelijk een uitspraak van de rechter plaats in de zaak Oscar Grant. De 22-jarige Oscar werd op Nieuw Jaarsdag door een politieagent in de nek geschoten terwijl hij op de grond lag en geen wapen bij zich had. Oscar was 'Africa-American' en de agent is wit, waardoor er gevreesd werd voor rassenrellen als de agent niet schuldig bevonden zou worden.

In zijn verdediging, beroepte de agent zich op een vergissing. Hij claimde dat hij Oscar per ongeluk doodschoot en bedoeld had zijn 'taser' te gebruiken in plaats van zijn pistool. De spanningen liepen rond deze zaak zo hoog op dat besloten werd hem naar de rechtbank in Los Angeles te verplaatsten.

Iedereen in de Bay Area hield zijn hart vast toen gistermiddag de uitspraak verwacht werd. De agent werd veroordeeeld maar voor het minst mogelijke vergrijp: dood door schuld.

De bracht geen rellen teweeg, maar wel demonstraties. Er was enorm veel politie op de been in Oakland en iedereen die in de buurt van het centrum woont, bleef lekker thuis.

GigaOm

Afgelopen week hadden we een afspraak met een journalist van GigaOm, een van de best gelezen blogs over technologie en internet. Een journalist die voorheen bij Forbes heeft gewerkt, is de blog een aantal jaren geleden begonnen... net op het goede moment, waardoor het nu een van de meer succesvolle sites is.

Ze waren gehuisvest in een typisch San Francisco kantoor: oud gebouw, bakstenen muren aan de binnenkant en een grote open ruimte waar iedereen zit te werken.

Het artikel is net verschenen. Tot onze verrassing wilde ze zelfs een video-interview doen. Arthur, een van de oprichters van The Ellerdale Project, draait daar zijn hand niet voor om. Kijk maar:

Hup Holland Hup

Steeds meer vrienden komen naar me toe en zeggen "hup Holland hup" of vragen hoe je dat uitspreekt. Grappig dat de Nederlandse strijdkreet bekendheid in de Bay Area begint te krijgen. Ik maak me geen illusies - het lijkt me sterk dat de rest van de VS hiervan gehoord heeft.

Hier volgen veel mensen het WK en dat heeft te maken met het grote aantal immigranten. Onder mijn vrienden en bekenden zijn mensen uit Mexico, Brazilie, Ierland, Engeland, Rusland, Frankrijk, Duitsland, Chili, India en ga zo maar door... en da's zijn alleen de mensen die net als ik naar de VS verhuisd zijn. Als je gaat kijken hoeveel van mijn vrienden ouders hebben die naar de VS geimmigreerd zijn, kom je vermoedelijk op minstend 50 procent.
Hoe dan ook, een wedstrijd van Nederlands elftal is het leukst om te kijken met andere oranje-fans. Toen Marco voorstelde om in een koffieshop in de buurt gaan kijken, leek me dat een prima idee. De wedstrijd begin immers on 7 uur 's ochtends, dus een kroeg leek me iets te veel van het goede (al zitten er heel wat mensen aan bier zo vroeg deze weken).

Tijdens een heerlijk ontbijtje en omringd door Brazillie-supporters zagen we Nederland winnen. Helemaal te gek!