CD release concert

Afgelopen vrijdag was het zover: het concert ter ere van Blame Sally's nieuwe CD 'Night of 1000 Stars vond plaats in de Palace of Fine Arts, een van de grotere concertzalen in San Francisco - ik was er afgelopen jaar nog om Lindsey Buckingham en Ladysmith Black Mambazo te zien.

De tent was uitverkocht en ik kan een heel klein beetje met de eer stijken, want ik was een van de leden van het publiciteitsteam. Een tijdje geleden ben ik vier dagen in de week voor Edelman gaan werken om aan de online communicatie voor Blame Sally te werken.

Vooral de afgelopen twee weken heb ik het daar enorm druk mee gehad. Naast YouTube, Facebook en Twitter waar ik al tijdje geleden mee bezig was, heb ik een site opgezet waar alle muziek te luisteren en downloaden is, heb ik voor een nieuwe band website gezorgd en heb ik het concert bij allerlei blogs en 'event listings' gemeld. Daarnaast heb ik ook een reclamecampagne op Facebook gevoerd en ervoor gezorgd dat er kaartje online te koop waren. Het was een hele klus, maar een ontzettend gaaf project om aan te werken waar ik veel van geleerd heb over de muziek industrie en social media - twee onderwerpen waar ik helemaal voor ga, dus wat wil ik nog meer!

Het is hiermee ook nog niet afgelopen - volgende week spelen de meiden in Los Angeles en dat concert moet ook nog wat meer bezoekers trekken. En daarna wil ik me richten op publiciteit voor de CD zelf. Nu heel even van het succes genieten...

5 mei

Afgelopen jaren heb al vaker over Cinco de Mayo geschreven, oftewel 5 mei in het Spaans. Eerder schreef ik dat het een Mexicaanse feestdag is, maar dat is eigenlijk niet waar. Veel Amerikanen denken dat de onafhankleijkheidsdag van Mexico is, maar inmiddels weet ik dat ook niet waar is. Op 5 mei is er een slag in Puebla gewonnen op de Fransen, ondanks dat zij met meer troepen waren en moderne wapens hadden. In Mexico wordt dat niet echt gevierd... in Amerika des te meer.

Ik had het er met een collega over die in de buurt van LA is opgegroeid. Hij vertelde dat hij altijd de dag vrij had van school omdat het daar als een echte feesdag gezien wordt. Ik vroeg hem in hoeverre mensen het als een dag van de Mexicanen zien. Volgens hem wordt dat onderscheid niet gemaakt en dat de helft van de bevolking in LA Spaans spreekt. Hij, geboren en getogen Amerikaan, had er nog nooit zo over nagedacht. Hij beschouwd het als een feestdag voor iedereen met een Mexicaanse oorsprong, net als dat Saint Patrick's Day, de feestdag afkomstig uit Ierland, voor iedereen is.


Ik heb het zelf trouwens nog in het klein gevierd. 's Middags kreeg ik een berichtje van een vriend die vroeg of ik zin had een biertje te komen drinken. Zo onstond er een spontaan feestje in Greg's keuken...

Open bar

Afgelopen vrijdag ging ik weer eens naar een borrel. Deze was georganiseerd door SonicLiving, een website met concertinformatie waar je kunt zien wie er naar een optreden gaat en van welke muziek je vrienden houden. Ik ben er sinds een tijdje lid van. Vanwege mijn werk voor Blame Sally ontdek ik allerlei nieuwe muzieksites... Een leuke bijkomstigheid!

Ik had de uitnodiging gehad omdat ik lid ben van de site, niet omdat ik voor een band werk. Ik wist dus dat het een borrel voor muziekfans was en niet zoveer voor mensen in de muziekindustrie, maar desondanks leek het me goed om eens een kijkje te nemen en meer voeding te krijgen met de muziekscene van San Francisco.

Er bleken voornamelijk mensen van in de twintig te zijn, vooral studenten. Toen ik probeerde uit te vinden hoe ze SonicLiving kenden en nieuwe muziek ontdekken, bleken de meesten de site nauwelijks te kennen. Ze wisten namelijk van de borrel via een andere site: myopenbar.com. Daar vind je een overzicht van feestjes en bijeenkomsten in de stad met gratis drank.

Meeleven

Vanochtend ging ik in oranje T-shirt naar mijn werk; zwart blazertje eroverheen. Een collega merkte op dat ik eruit zag als een Giants fan, en ik legde uit dat dat het ornaje ter ere van de Nederlandse nationale feestdag Koninginnedag was.

Iets naar negenen was ik op kantoor en checkte meteen even op Internet hoe het met de festiviteiten in Nederland was. Dat was een paar minuten na het verschikkelijke ongeval in Apeldoorn. Ben de hele dag het nieuws blijven volgen via uitzendinggemist.nl, RTLnieuws.nl en Nu.nl. Ik kon merken dat de site veel bezocht werd, want het was moeilijk goed videobeeld te krijgen... pas later op de middag, toen het nacht was in Nederland, ging dat beter.

Nu ik hier langer woon en aan de Amerikaanse verslaggeving gewend ben, merkte ik dat mijn verwachtingen anders zijn geworden. Naast de beelden van het incident zelf, zag ik vooral experts analyses geven van de gebeurtenis en er waren een paar straatinterviews. Hier in de VS zou je al snel mini diepte-interviews zien met mensen die het van dichtbij hebben meegemaakt en met mensen uit de omgeving van de dader. De vragen van de interviewer zouden ingaan op de emoties en de persoonlijkheid van de betrokkenen.

's Avonds ging ik naar de jaarlijkse Koninginnedag-bijeenkomst, georganiseerd door de honorair consul. In plaats van een feest, was het een plechtige receptie. We hielden een minuut stilte voor de slachtoffers en de opkomst was lager dan vorig jaar.

Varkensgriep

Aanstaande woesdag is Obama 100 dagen de president van Amerika. Tijd om te evalueren hoe hij het doet. Al dagen lang komt de ene na de andere expert op TV om zijn of haar analyse te geven en de 100 dagen zijn niet eens om. Over het algemeen komt hij er goed vanaf. De onderzoeken tonen aan dat steeds meer Amerikanen geloven dat Amerika op het juiste pad is. Nou moet ik zeggen dat ik niet naar TV zenders kijk waar de meer rechtse talkshows te zienn zijn... daar zijn ze vast superkritisch over Obama en vinden ze dat hij Amerika in een socilistische staat aan het omvormen is.

Een ander onderwerp dat enorm in het nieuws is de varkensgriep. Er zijn nu 20 tot 40 gevallen in de VS, maar de hysterie wordt aardig gestimuleerd. Kranten, radiozenders en TV stations berichten erover en even advies over wat wel en niet te doen. We moeten vooral vaak onze handen wassen. Iedereen wil voorkomen dat dit een tweede SARS of vogelgriep wordt. Het nieuws uit Mexico wordt op de voet gevolgd en de 4000 vluchten die dagelijks van Mexico naar Amerika gaan, worden extra streng gecontroleerd. De grens is (nog) niet gesloten.

Wellicht wordt Obama nog op de proef gesteld door deze potentiele crisis. Tot nu toe komt zijn optreden daadkrachtig en betrokken over.

Update 2 mei 2009: Door het Nederlandse nieuws te lezen, realiseerde ik me dat deze griep in Nederland de Mexicaanse Griep genoemd wordt. Ik denk dat de Amerikaanse varkensvleesbranche dat ook graag gezien had hier...

El Rio

Als ik mijn rustige straat uitloop, kom ik uit op de drukke Mission Street. Kortom, in twee minuten lopen zit ik midden tussen de winkeltjes, eettentjes en bars. Het zijn over het algemeen geen hippe tenten, maar meer kroegen, al kan je een bar hier niet goed vergelijken met een bruin café. In Nederland is een café veel opener; hier zie je aan de buitenkant vaak niet veel meer dan een deuropening en een donker hol. Je zult ook nooit kinderen in een café zien - het zijn geen familiegelegeheden zoals je in Nederland wel eens ziet. Je moet immers 21 zijn om binnen te mogen. Pas als je binnen bent zie je dat er best een aardige sfeer hangt, al komt er geen zonlicht in zo'n kroeg. Je heb heel veel van dat soort gelegenheden hier... zo'n donker hol wordt een een 'dive bar' genoemd.

Aan het einde van mijn straat zit El Rio, da's zo'n dive bar, ook al is er een binnenplaats. Het is een van de vele tenten in de stad die een maandelijks vrouwenfeest organiseert. Het is van drie tot negen uur op de vierde zaterdag van de maand, en dan wordt er gedanst op rap- en salsamuziek in de binnenplaats. Ik ging er gisteren voor het eerst heen - ik had er met een paar vriendinnen afgesproken en kwam nog verschillende andere vriendinnen tegen. Het was supergezeliig, ondanks dat ik snipverkouden was.




Overigens, dat ik zo intiem met anderen op de foto sta, zegt niets. Amerikanen hebben de neiging enorm dicht tegen elkaar aan te kruipen als er een camera voor hun gezicht gehouden wordt...

Beurzen

Ik heb er een enorm drukke week opzitten. Er vonden twee beurzen tegelijkertijd plaats, waar ik moest zijn. (Er waren nog wel meer beurzen, maar daar hoefde ik niet heen.) Gelukkig waren ze allebei in de buurt, in verschillende delen van Moscone... zeg maar de RAI van San Francisco.

Het complex is midden in de stad en heeft drie hallen. Twee waren voor RSA, een computerbeveilingsbeurs, en de derde was voor ad:tech, een beurs over digitale marketing.

Inmiddels zijn deze beurzen vaste prik en weet ik van de hoed en de rand. Alleen dit jaar vielen ze samen en had ik in totaal vier klanten die aankondigen hadden deze week.

Bovendien is zo'n beursweek nooit een normale werkweek. Wie mijn blog regelmatig leest, weet inmiddels dat zo'n event met de nodige feestje gepaard gaat. Ik deed mijn best om er twee a drie per avond te bezoeken, maar daarmee had ik nog niet eens het topje van de ijsberg te pakken...

De foto's zijn genomen door Steve Hall van AdRants en komen van Flickr.

Betalen

Een paar weken geleden viel mijn bekeuring in de bus. Een brief van van de 'Superior Court of California'. De schade is 332 dollar! Ik kan de zaak voor laten komen, maar ook dan moet ik hetzelfde bedrag betalen. Daarvoor heb ik twee maanden.

Het gerecht geeft me ook de keuze om verkeerschool te volgen; dan kost de bekeuring me 371 dollar. Ik ga voor die optie, want daarmee voorkom je dat de overtreding in je dossier komt. Daardoor zou mijn verzekeringspremie omhoog gaan. Ook omzeil ik zo dat ik punten op mijn rijbewijs krijg... Als je vier punten in een jaar krijgt of zes in twee jaar, ben je je rijbewijs kwijt.

Cajun

Zondag ging ik naar een wijnproeverij in Palo Alto, georganiseerd door een aantal vrienden voor HRC. HRC staat voor Human Rights Campaign - het is een mensenrechtenorganisatie die zich op gelijke rechten voor homo's en lesbiennes richt. Verschillende vrienden zijn actief in deze organisatie als vrijwilliger en ze hadden me uitgenodigd voor een middagje zon en wijn - ik hoefde niet eens zelf te rijden, want ik kreeg een lift van een vriendin.

Na de proeverij bleven de organisatoren voor een etentje en omdat ik met een van hen terug zou rijden, bleef ik ook. We aten in een restaurant dat New Orleans als thema had. Dat betekent dat de wanden fel gekleurd waren met bonte kunst en voodoo-poppen. Op het menu stonden verschillende Cajun en Creoolse gerechten zoals jambalaya en gumbo.

Een van de mensen in onze groep komt oorspronkelijk uit New Orleans en vertelde ons het verschil tussen Cajuns en Creolen, twee Franstalige, etnische groepen die in de omgeving van New Orleans leven. Hier is wat hij erover vertelde:

Creolen komen ook van oorsprong uit Frankrijk en waren de vroegste kolonisten in Louisiana. Ze waren van aritocratische Franse afkomst - vaak een tweede of derde zoon die niet het land van zijn vader erfde. Ze startten plantages in Louisiana en hadden slaven. Het kwam nog wel eens voor dat de mannen met een slaaf in bed doken en als daar een kind van kwam, kreeg dat een Franse opleiding. Dat werkte als een incentif voor vrouwen van Afrikaanse afkomst, waardoor na verloop van tijd de term Creolen gign verwijzen naar mensen van gemengde afkomst met donkere huid.

De Cajuns waren van oorsprong kolonisten die in het begin van de 17de eeuw van Frankrijk naar Nova Scotia in Canada gingen, meestal omdat ze godsdienstvrijheid zochten. Anderhalve eeuw later werden ze er weggejaagd vanwege de Brits-Franse oorlog en de meesten van hen trok naar Louisiana. De cultuur, inclusief taal, muziek en keuken, heeft de tand des tijds doorstaan. Niet alle Cajuns stammen af van de groep in Canada - heel wat mensen hebben zich over de jaren bij die gemeenschap gevoegd.

WebWereld

De lezers van deze blog is het vast op gevallen dat ik wat minder schrijf de laatste tijd. Da's enerzijds omdat ik mezelf niet wil herhalen; anderzijds omdat ik de laatste maanden veel meer op stap ben dan daarvoor. Elke avond is er wel iets te doen - etentje met vrienden, een netwerkbijeenkomst voor werk, een concert of een feestje. Nu ik vier dagen in de week werk, heb ik het drukker dan ooit! Op het werk is het nu heel druk en ik ben ook volop bezig met de online publiciteit voor Blame Sally, die op 8 mei een nieuwe CD uitbrengen.

Een andere reden waarom ik iets minder tijd heb om te bloggen, is omdat ik sinds kort ook over Silicon Valley schrijf voor WebWereld. Gisteren is mijn eerste column gepubliceerd!

Bo

Obama is regelmatig in de media. Hij heeft al heel wat persconferenties gegeven en zijn bezoek aan Europe is in niet onopgemerkt gebleven. Naast de politieke ontmoetingen die haar had, was er veel aandacht foor de kleding van Michelle Obama tijdens die trip.

Vandaag waren de Obama's weer uitgebreid in het nieuws omdat de hond die Barrack aan zijn dochters beloofde toen hij gekozen werd, eindelijk in het Witte Huis is gearriveerd.

Al weken wordt erover gespeculeerd wat voor soort hond het zou zijn en hoe hij zou heten. Nu weten we dat de 'first dog' een Portugese Waterhond is die Bo heet.

Mashups

Mijn uitgaansavonden in San Francisco bestonden tot nu toe vooral uit naar de kroeg gaan, maar zaterdagavond ben ik uit dansen geweest. Na een weekend feesten en dansen in Palm Spings had ik de smaak te pakken en ik had afgesproken met Jane, die niets liever doet dan dansen.

We gingen naar de DNA Lounge waar twee keer per maand Bootie SF plaatsvind. Dat is een dansfeest met mashups. Een mashup is de combinatie van twee nummers die tegelijkertijd gespeeld worden - meestal wordt de beat van het ene nummer onder de zang van een ander gezet, maar er zijn vele variaties mogelijk. Ik hou normaal niet zo van remixes, maar de mashups waren supergaaf.

Mijn favoriet was Sweet Dreams van de Eurythmics met Just Dance van Lady Gaga (die hier overigens enorm populair is). Ik vond er een vergelijkbare versie van op Internet:

Er zijn er nog veel meer op het web te vinden... Ik weet niet of mashups inmiddels ook populair zijn in Nederland, maar Bootie SF staat bekend als de geboorteplaats van de mashup. Ik ga er zeker nog een keer heen. De sfeer was super.

Gisteravond ging ik met Jane uit eten bij Dosa, een van de beste Indische restaurants in de stad, op loopafstand van mijn huis. Ik had mijn smartphone bij me en zat even op Facebook te kijken. Daar zag ik dat een vriendin bij een concert van Melissa Ferrick en Dar Williams was. Even googlen om te zien waar het was en we besloten in een taxi naar de plek des onheils: Great American Music Hall. Een van de mooiere theaters in de stad, waar ik nog niet eerder geweest was. En we troffen het... we konden vooral bij mensen aan en tafeltje aanschuiven!

iHop

Toen we in Palm Spring waren, had mijn reisgenoot, Cassandra, haar zinnen gezet op iHop, wat staat voor 'International house of pancakes'. Ik was er nog nooit geweest en wilde het wel eens proberen, ook al is het niet helemaal mijn smaak. Het is een keten waar Amerikanen vooral heen gaan om te ontbijten, want een pannenkoek is hier typisch iets om de dag mee te beginnen.

Op het menu stonden naast Amerikaanse ook Duitse en Zweedse pannenkoeken en Franse crepes. Geen Nederlandse...

We bestelden de Zweedse pannenkoeken - Cassandra komt oorspronkelijk uit Zweden en volgens haar was dat het beste gerecht op het menu. Ze leken een beetje op Nederlandse pannenkoeken, maar iets zouter en iets taaier. Ik hoefde vervolgens niet meer te lunchen!

Zoals gebruikelijk in dit soort restaurants, moesten we afrekenen bij de uitgang. Daar werden we daar een aardige mevrouw geholpen... ook een typisch Amerikaans mevrouw... ik kon niet laten een foto van haar te nemen.

In L.A.

Afgelopen weekend was ik in Palm Springs. Ik had met een vriendin uit New York afgesproken op het vliegveld in Los Angeles om van daaruit in twee uur naar onze betemming te rijden. Alleen, we hadden beter met het verkeer in L.A. rekening moeten houden! Die stad is berucht om zijn files. Ook al zijn de snelwegen er minstend zes rijbanen breed, nog steeds staat het er het grootste deel van de dag vast. We deden er bijna twee keer zo lang over...

Onderweg hoorde ik een commericial op de radio, waarvan ik eerst dacht dat het een grap was. Een superblije vrouwenstem riep over de ether dat als bij een plaatselijke kliniek een 'tummy tuck' én een borstvergroting zou laten doen, je korting krijgt. Als je die twee ingrepen samen liet doen was je maar 8000 dollar kwijt! Ook dat is L.A... de lat voor het perfecte uiterlijk licht er onmogelijk hoog, waardoor het er inmiddels vrij normaal is om aan cosmetische chirurgie te doen.

Humor

Je lacht je rot met de stewards en stewardessen van Southwest. Ze gaan vooral creatief om met de instructies die aan het begin van een vlucht gegeven worden. Zo werden we verzocht om alle blackberries, strawberries, raspberries, magnetrons en popcorn-makers uit te zetten. Bij het verzoek om de rugleuning recht te zetten, werd de uitleg gegeven dat dat de meest oncomfortable stand van de stoel is.

Ik ben en route naar Palm Spring voor een lang weekend. Net als vorig jaar ga ik naar Dinah Shore.

Omdat ik dit bericht op mijn Palm type, kan ik geen linkjes invoeren... anders zou ik verwijzen naar mijn eerdere stukjes over Soutwest Airlines en Dinah Shore.

Lintjes

Mijn dag begon om half zes want ik moest om kwart over acht bij de orthodontist zijn. Het bleek mijn laatste afspraak – mijn tanden staan nu officieel recht!

Het viel niet mee zo vroeg uit mijn bed te komen, want gisteravind was ik bij twee Web 2.0 Expo feestjes. Dat hoort bij een congres... en helemaal bij dit congres. Er lopen altijd diverse mensen met camera rond om foto's voor op Facebook of Flickr te maken. Hier zijn er een paar die Kenneth Young heeft gemaakt.

Web 2.0 Expo heeft gisteren een langzame start gemaakt... je kunt echt merken dat het dit jaar rustiger is. Vandaag is een dag met veel meer sessies, en het begint al drukker te worden, maar ik hoor van veel mensen dat ze teleurgesteld zijn over de kwaliteit van de bedrijven die een stand hebben. Sommigen vragen zich al af of dit de laatse keer is dat Web 2.0 Expo gehouden wordt...

Iedereen loopt met naambordjes om, en zoals gebruikelijk bij dit soort evenmenten worden er lintjes aangehangen als iemand een spreker is, een journalist of een andere speciale functie heeft. Alleen de Web 2.0 mensen houden wel van een lolletje. Er worden lintjes met allerlei ander titles uitgegeven die je aan je badge kunt hangen. Sommigen hebben er een hele rits van.. ik hou het bij drie.

Zo, nu moet ik weer even aandacht schenken aan wat hier gebeurd. Vanavond weer naar verschillende feestjes en een etentje met een klant. Drukke week!

Beving

Na bijna drieënhalf jaar heb ik vandaag voor het eerst een aardbeving gevoeld! Het was heus niet de eerste aardbeving sinds ik hier woon, maar alle vorige heb ik gemist omdat ik op reis was, in de auto zat, er doorheen sliep, iets anders aan het doen was waardoor de trillingen me niet opvielen.

Het voelde net alsof er een zware vrachtwagen op de Nieuwendammerdijk voorbij reed, alleen het duurde iets langer. Ik schat een seconde of 15. Het was duidelijk te voelen op de eerste verdieping van ons kantoor, waar ik zit. Ik hoorde van een aantal collega's op de begane grond dat ze er niet van gemerkt hadden, maar een een klant uit San Francisco, die in een van de hogere toren zit daar, moest zichzelf vasthouden om staande te blijven.

Het bleek een beving van 4.3 op de Schaal van Richter te zijn, met als epicentrum een plek 25 kilometer ten zuiden van het centrum van San Jose.

Toen het gebeurde, zette ik meteen een berichtje op Twitter. Dat deden klaarblijkelijk 533 anderen ook in een tijd van 30 seconden. Iemand heeft alle tweets in kaart gebracht. Hier in Silicon Valley is Twitter enorm populair. Ik zie ook Nederlanders op Twitter, maar ik heb geen idee of het daar ook al is aangeslaan.

Foto-shoot

Nu ik voor Edelman en Blame Sally werk voel ik me een stukje Amerikaanser. Het is namelijk heel gebruikelijk dat mensen hier meerdere banen hebben. En vooral nu mensen hun baan verliezen door de eonomische crisis, zijn heel wat mensen aan het freelancen en nemen allerlei klussen aan. Vandaag deed ik een klus voor een vriendin, Jen, al was het niet tegen betaling.

Jen heeft een eigen bedrijf, Mooloolaba, met surf- en badmode voor volwassen vrouwen. Ze ontwerpt de kleding en laat de shirts, bikini's en board shorts produceren. Ze regelt ook haar eigen distributie en marketing - haar ontwerpen zijn in verschillende winkels te koop.

Op dit moment is ze bezig met het opzetten van een webwinkel en daarvoor moet elk kledingstuk gefotografeerd worden. Daarvoor had ze Jeri gevraagd als fotograaf en een paar vriendinnen als model. Dat was mijn derde baantje van deze week!

In-n-Out

In Nederland ging ik nog wel eens naar MacDonalds maar sinds ik hier woon ben ik daar nooit meer geweest. Ik eet nauwelijks bij fast-food restaurants, ondanks dat je er een heleboel van hebt - naast de Mac, Burger King en KFC, heb je nog veel meer van dat soort tenten als Wendy's, Taco Bell, Jack in the Box en Carl's Junior. In San Francisco heb je zoveel alternatieven om snel iets te eten voor weinig, maar dat veel gezonder dat het niet meer in mee opkomt om zo'n vette snack te nemen. Ik heb liever een verse burrito of eet Vietnamees.

Er is een fast-food keten waar ik wel eens een uitzondering voor maak: In-n-Out Burger. Het is een Californische keten met een superbeperkt menu, eigenlijk staan er alleen ham- en cheeseburgers op en die smaken goed. De tent is enorm populair hier vanwege de kwaliteit van de hamburgers. Het is er meestal bomvol en er staat altijd een rij auto's bij de drive-through. De zaken zien eruit alsof ze sinds de jaren '50 niet veranderd zijn.

Beurzen

Het is hier duidelijk lente. De bomen staan in bloei en het weer is mooi. Het is nu, voor 10 uur 's 's ochtends, al 15 graden en het is lekker zonnig. Dat is in San Mateo - in San Francisco is het nog iets frisser.

Net belde een klant om te zeggen dat hij onze telefonische bespreking niet kan bijwonen omdat er een sneeuwstorm heerst en zijn zoon van school moet halen - hij woont in Colorado.

Het komt me niet slecht uit, want het is enorm druk. Volgende week vindt Web 2.0 Expo plaats en een van mijn klanten maakt daar hun plannen voor de toekomst bekend. Wij zijn bezig met de voorbereiding daarop, wat betekent dat we deze week verschillende interviews houden onde embargo en mensen uitnodigen om mee te doen aan een beta-test.

Volgende maand zijn er twee congressen/beurzen die belangrijk zijn voor twee ander klanten, dus voorlopig wordt het nog niet rustig. De voorbereidingen voor die events zijn al in volle gang.

Voicemail

Afgelopen week sprak ik met twee van mijn collega's die begin twintig zijn. Ze hadden het erover dat ze nooit naar hun voicemails op hun mobieltjes luisteren. Ze vonden het maar verspilde tijd, want je kunt op je toestel wie je geprobeerd heeft te bellen en dan is het sneller om gewoon terug te bellen. Toevallig zeiden twee andere collega's rond dezelfde leeftijd hetzelfde. Voicemail is uit.

Overigens, toen ik hier kwam wonen werd er nog maar met mate ge-smst. Dat is inmiddels totaal niet meer het geval.

Kleine wereld

Sinds deze maand werk ik vier dagen per week en ben ik vrij op vrijdag zodat ik wat meer tijd heb voor Blame Sally, waar ik steeds meer voor doe. Ik moet er nog even aan wennen aan mijn nieuwe schema - enerzijds mijn werk in vier dagen proppen en anderzijds mijn vrijdag goed benutten. Deze week deed ik het voor de tweede keer en ik begin al iets meer aan te wennen dat mijn weekend op donderdagavond begint, en vrijdag tijd voor mezelf te nemen, maar ook productief te zijn.

Het geeft me ook wat meer tijd om met vrienden af te spreken. Het komt mooi uit dat ik op vrijdag een beetje kan inslapen, na een avondje stappen in Orson. Deze week ging ik erheen met Heidi, Shelly, Dayna, Michael en Bradley nadat we eerst bij de Thai hadden gegeten. Het etentje was niet gepland, maar ik kreeg een sms'je toen ik op weg was naar Orson. Zo gaat het vaak hier - ontmoetingen vinden heel spontaan plaats en er wordt weinig vooruit gepland.

Ik kom altijd bekenden tegen in Orson, en dat maakt het super gezellig. Deze week ook weer... en totaal onverwacht, kwamen we ook twee meiden tegen die we op de cruise hadden ontmoet. We wereld blijkt weer eens heel klein te zijn.

Bekeuring

Zojuist ben ik thuis gekomen van een etentje met een klant aan de zuidkant van Silicon Valley. Twee collega's reden mee, die ik op de terugweg bij kantoor afzette. We waren zo'n drie kwartier onderweg en hadden de muziek hard aanstaan toen ik opeens zwaailichten achter me zag.

Ik werd langs de kant gezet omdat ik te snel reed. Volgens de agent reed ik 83 waar 65 mijl per uur was toegestaan. En deze keer kwam ik er niet onder een bekeuring uit, zoals de vorige keer. Toen werd ik namelijk door de lokale politie aangehouden en nu door de Highway Patrol - die zien niets door de vingers.

Ik moest ook uitstappen voor een alcoholtest. Die hield in dat ik de vinger van de agent moest volgen met mijn ogen zonder mijn hoofd te bewegen. Volgens hem had ik niet te veel gedronken, al had ik een biertje op (wat ik ook eerlijk toe had gegeven). Als hij anders had geconcludeerd, was ik mijn rijbewijs een aantal maanden kwijt geweest. Vandaag is het St. Patrick's Day, de Ierse feestdag die hier groots gevierd wordt. Heel wat mensen zetten het op een zuipen op deze dag, dus het was begrijpelijk dat de agent me verdacht vond.

Ik kreeg een bekeuring voor het te snel rijden, maar weet nog niet wat die me kost. De agent legde uit dat ik dat in de komende weken van de rechtbank hoor. Blijkbaar gaat dat zo hier - de hoogte van de boete hangt af van de county en de onstandigheden. Het is mijn allereerste bekeuring voor te snel rijden in Amerika.

Mijn collega's vertelden dat mijn verzekeringspremie nu omhoog gaat, maar dat ik dat kan voorkomen door rijlessen te nemen en theorie-examen te doen. Dat kan tegenwoordig online dus dat ga ik binnenkort maar even onderzoeken.

Pepperdine

Afgelopen week was een collega uit Seattle op bezoek bij on in kantoor. Ze was bij ons vanwege een nieuwe klant die zij gaat leiden en om kennis te maken met mensen in onze vestiging. Het is een bedrijf uit Silicon Valley, waarvoor ze binnenkort 1300 kilometer gaat verhuizen.

Ze vertelde dat ze oorsprokelijk uit Montana komt, een van de staten in het noorden van de VS, waar de winters erg koud zijn. Na highschool gingen een aantal van haar vriendinnen naar college in North Dakota, ook zo'n koude staat. Zij was ook aangenomen op een universiteit in Malibu, en dat maakte de keuze makkelijk voor haar, ook al vertelden haar vriendinnen dat ze het in North Dakota erg naar de zin hadden.

In Malibu ging ze naar Pepperdine University. Toen ze na haar studie naar Seattle verhuisde vertelde ze vaak niet naar welke universiteit ze was geweest, maar zij alleen dat ze haar opleiding in Malibu gevolgd heeft. Seattle is namelijk een van de meest linkse steden in Amerika en Pepperdine heeft een nogal rechtse reputatie.

Sinds een aantal jaar, geeft Kenneth Starr les aan die school. Hij leidde destijds het onderzoek naar Clinton's affaire met Monica Clinton Lewinsky, dat uiteindelijk tot diens afzetting leidde.

Cruise

Nooit gedacht dat ik nog eens ooit een cruise zou maken. Die manier van reizen heeft me nooit aangesproken. Naast dat het om massatoerisme gaat, waar ik een hekel aan heb, heb je ook te weinig tijd om de bestemmingen goed te bekijken... laat staan om de plaatstelijke sfeer op te snuiven. We hadden vaak maar driekwart dag om iets te doen of te bekijken en dan moesten we alweer terug zijn op de boot.

Ondanks dat een cruise-schip niet de beste manier van reizen is als je iets van de wereld wilt zien, heb ik een fantastische week achter de rug. Zo’n boot leent zich namelijk wel erg goed voor relaxen, feesten en het onmoeten van mensen. Ik heb het gevoel op zomerkamp geweest te zijn!

Cecelia, Heidi en ik konden het goed met elkaar vinden en maakten binnen de kortste keren vrienden met anderen. We trokken op met meiden uit steden aan de oost- en westkust.

Vooral ’s avonds trokken we met elkaar op. Soms zagen we elkaar ook overdag op het lido-dek van het schip waar twee zwembaden waren en vaak ook bij het eten. Het was heel gebruikelijk om bij elkaar aan te schuiven. Elke avond was er een voorstelling in het theater op het schip, muziek of cabaret, en een feest. Op vier van de avonden was er een themafeest: formeel, Mardi Gras, safari en gekke hoedjes. We hebben er enorm veel lol mee gehad.

Overigens, als Amerikanen zeggen dat ze gaan feesten, bedoelen ze zuipen. Als je zegt ‘I want to party’ impliceer je dat je dronken wilt worden. Er gingen op sommige avonden heel wat ‘shots’ doorheen...

Ook typisch Amerikaans is dat er elke avond wel een paar ‘line dances’ dedanst werden. De bekendste line dance in Nederland is waarschijnlijk de Makarena – je staat met z’n allen met je gezicht in dezelfde richting en doet dezelfde pasjes. Vervolgens draai je een kwartslag en beginnen de pasjes weer van voor af aan.

De populaire line dance van dit moment is de Cupid Shuffle. Sinds 18 jaar heb ik ook weer de Electric Slide gedansd, want die werd ook een paar keer gedraaid! Die was populair toen ik begin jaren ’90 au pair was in Massachussetts.

De eerste avond maakten we vrienden met Diana, Donna en Julie uit Seattle en Portland

Gekleed voor 'formal night'

Op de foto met Renee, Andrea, Cassandra, Karen, Brooke en Wendy

Met Heidi, Cecelia op pad naar het Mardi Gras feest. Mardi Gras is het carnavalsfeest van New Orleans

Sommigen hadden zich meer verkleed dan anderen

Heidi en ik

Cecelia en Andrea

Diana en ik

Met Cassandra

Met Diana en Heidi, klaar voor het gekke hoedjes-feest. Hier zijn we nog in onze hut

Heidi's verjaardag

Er waren vrouwen van alle leeftijden - tot aan 91 aan toe!

Eindelijk scheen de zon!

Op de laatste avond nog even op de foto met mijn reisgenoten

Tegen het einde waren we één grote familie

Olivia

Wie op de link in mijn vorige blog post geklikt heeft, kon zien dat ik op een cruise van Olivia geweest ben. Dat is een lesbische reisorganisatie. In Nederland bestaat zoiets niet bij mijn weten – er zou waarschijnlijk niet genoeg animo voor zijn, daarvoor is het land te klein en wellicht de behoefte ook. Zo’n cruise trekt namelijk heel wat vrouwen aan van gebieden in Amerika waar niet okay is om uit te komen voor je geaardheid, maar ook heel wat uit grote steden als New York, San Francisco en LA waar je niets onder stoelen of banken hoeft te steken

Olivia, ooit begonnen als platenmaatschappij, bestaat dit jaar 35 jaar en ter gelegenheid daarvan werd er een overzichtsfilm vertoond op de eerste dag van onze reis. Daarin kon je zien hoeveel er in de loop van de jaren veranderd is met betrekking tot de acceptatie homosexualitiet in Amerika, met name de laatste tien jaar. Dat snelle ontwikkelingen van de afgelopen jaren hebben alles te maken met het uit de kast komen van Ellen Degeneres. Zij had destijds haar eigen TV serie (een komedie) en tegenwoordig heeft ze een van de populairste talkshows.

Toen ze midden jaren '90 het Amerikaans publiek vertelde dat ze lesbisch is, bracht dat heel wat te weeg in de VS. Niet alleen kwam ze zelf voor haar geaardheid uit, ook haar personage in de serie maakte bekend lesbisch te zijn. Het was voor het eerst dat er op 'primetime' TV een van de hoofdpersonen in een serie lesbisch was.

Amerika was er op dat moment nog niet klaar voor. Veel adverteerders trokken zich terug en een paar maanden later werd de serie uit de lucht gehaald. Da's nu al bijna niet meer voor te stellen want tegenwoordig is er in heel wat series wel een personage dat homo of lesbisch is. Hollywood, waar de meeste series gemaakt worden, geeft inmiddels een realistischere afspiegeling van de samenleving wat dat betreft. En blijkbaar zijn er genoeg bedrijven die er geen probleem mee hebben zich ermee te associeren . Er is eerder sprake van het omgekeerde: adverteerders hebben een nieuwe doelgroep ontdekt.

Destijds zag Olivia de 'coming out'-aflevering van Ellen als een kans om haar publiek te bereiken, maar ABC, de zender die Ellens sitcom uitzond, weigerde de commericial. Alleen een handje vol kleine lokale TV stations die bij ABC aangesloten zijn, stonden de reclame toe mits er geen aanraking in voorkwam. Dus niet alleen geen oen of omarming, ook geen hoofd op een schouder of handen die elkaar aanraken – totaal onschuldige dingen die 'gewone' vriendinnen ook wel doen. Een lesbienne in de uitzending was nog daartoe, maar in het reclameblok was te veel van het goede!