Beschuit met muisjes

Joep en Inge, we hebben de geboorte van Yorrick nog even gevierd gisteravond...

Edith en Aletta

De hele dag heb ik hard gewerkt om maar alles op tijd af te krijgen en om een rederlijke tijd naar huis te gaan, omdat Edith en Aletta vandaag uit Nederland aankwamen. Uiteindelijk was ik om half zeven klaar met werken en tegen half acht thuis. Daar zaten Cindy, Edith en Aletta aan de wijn (Fat Bastard natuurlijk). De meiden hadden al een hele wandeling over Bernal Heights gemaakt. Edith in rokje en zonder jas, wat veel te koud was natuurlijk. Het weer in San Francisco is meestal koeler dan in de rest van de omgeving en er stond een frisse wind. De mensen hieren zeggen altijd dat je veel lagen kleding moet dragen (dress in layers), zodat je steeds iets uit of aan kunt doen. Soms heb je op een dag een winterjas en een zomerhempje nodig.

Het was meteen gezellig en als vanouds. We hebben Chinees gegeten. Hier heb je een ggerecht dat je in Nederland niet hebt: Mu Shu. Het is een gerecht met pannekoeken die je zelf vult met een groentenmix en een zoete saus. Erg lekker.

Onze voorraad met Nederlandse levensmiddelen is weer aangevuld. Drop, stroopwafels, Nedrlands brood... en beschuit met muisjes! Na het avondeten hebben we de geboorte van Yorrick nog even gevierd. (We hebben er een filmpje van gemaakt dat ik morgen op de blog zet.) Edith had cappucino gemaakt met ons nieuwe espresso-apparaat dat we sinds gisteren hebben. Inmiddels ligt iedereen te slapen en zit ik nog even te bloggen... maar ik ga nu ook naar bed.

Kalender

In mijn kantoor heb ik een kalender van de koninklijke familie hangen (afscheidskado). Deze maand kijk ik tegen Margriet en Pieter aan. Collega's hebben natuurlijk geen flauw idee wie dat zijn natuurlijk, maar ze vinden het wel interessant. Een monarchie is voor een Amerikaan iets ondenkbaars... iets uit sprookjes. Het is iets wat tienermeisjes hoop geeft, zo van: prinsessen bestaan echt.

Er is nog iets anders met de kalender aan de hand - hij verward al mijn collega's als ze een bepaalde dag zoeken. Een Amerikaanse kalenderweek begint met zondag en een Nederlandse met maandag.

Rapportage

Vandaag heb ik aan een rapportage gewerkt. Het ding was 43 pagina's lang!! Het grootste deel bestond uit gekopieerde artikelen, maar de eeste negen pagina's waren een verslag van onze activiteiten, de resultaten, lessen voor de volgende keer, etc, etc.

Dat is me in de afgelopen maanden opgevallen: hier wordt heel wat meer gerapporteerd en ervaring afgelegd dan ik in Nederland gewend ben. Voor elk wissewasje moet een verslag komen, waarin elk detail wordt vastgelegd. De ene klant is wat erger dan de andere, maar gemiddeld genomen besteden we hier meer tijd aan verslaglegging.

Dit was eigenlijk een speciaal rapport dat ons gevraagd was te maken om met de hoge piefen van een klant te delen. Ze vraag kwam omdat we zo succesvol geweest zijn met een project. We hadden meer dan drie miljoen impressies (dat zijn alle lezers van publicaties bij elkaar opgeteld).

Voor een ander klant waren we ook al zo succesvol - zij hoefden gelukkig geen uitgebreid verslag. Met het account team dat op die klant werkt ben ik vandaag gaan lunchen om het succes te vieren. Batterij in de camera was helaas leeg...

Ochtendmens

Een collega vertelde me vandaag dat hij elke ochtend om half vijf opstaat. Voordat hij naar kantoor komt gaat hij naar de sportschool en leest hij vier kranten. Ik zou er niet aan moeten denken! Hij gaat dan ook om half tien naar bed en ik zit dan nog wel eens op kantoor...

Fisherman's Warf

Alcatraz hebben we alleen vanuit de verte gezien. Rond half drie kwamen Jan en ik aan bij Fisherman's Warf, waar je kaartjes voor de pond naar Alcatraz kunt kopen. De eerst beschikbare boot zou morgen om 11 uur varen; kaartjes voor vandaag waren uitverkocht. Toen zijn we maar een wandeling gaan maken over Fisherman's Warf, het meest toeristische gedeelte van San Francisco. Het barst er van de restaurants en winkeltjes. Van die winkels met souveniers en allerlei spullen die je niet nodig hebt. We kwamen ook langs twee musea - een met oude speelautomaten en een historisch scheepvaartmuseum.

Het was een prachtige dag dus het was heerlijk om in de zon te lopen. Het is raar om hier even onder de toeristen te zijn. Fisherman's Warf is een deel van de stad waar ik nog niet geweest was sinds we hier wonen en ook niet 123 weer heen zou gaan. Voor mijn gevoel heeft het niets met de rest van de stad te maken.

We zijn rond half vijf dan ook terug gereden (met open dak) om in The Mission iets te drinken en te eten. Heerlijk van de laatse zonnestralen en het mooie uitzicht op de dak van Medjool genoten...

Etentje

Het was erg gezellig met Frederieke gisteravond. We waren gaan eten bij Blue Plate, bij ons om de hoek. We zijn er regelmatig langs gelopen, maar aan de buitenkant ziet het restautant niet aantrekkelijk uit, dus we hadden nooit gedacht dat het zo leuk van binnen zou zijn. Weer een ontdekking gedaan! Voor Frederieke was het ook op loopafstand. Erg leuk dat ze bij ons in de buurt woont - we zullen haar vast nog vaker zien, al is ze regelmatig op reis voor haar werk.
Altijd een gedoe on de fooi uit te vogelen. Al stonden de bedragen voor 15%, 18% en 20% op het bonnetje, dan moet je doe boel nog wel goed optellen. Het was geen probleem om met 2 credit cards te betalen.

's Middags had ik Jan, een Nederlandse journalist, van het vliegveld gehaald. Hij kwam uit New York waar hij was geweest voor een perstrip en is nu hier voor een andere persreis. Het weekend blijft hij bij ons. Vanmiddag gaan we naar Alcatraz, maar ik moet zo eerst naar de sportschool.

Cindy is naar het verjaardagsfeestje van Justin, haar neefje. Cindy's zus belde vanochtend om te vragen of ze meewilde naar een of ander pretpark... Voor een deel is het heel Amerikaans om zo last-minute iemand uit te nodigen. Al spant Cindy's zus wel de kroon.

Cinco de Mayo

Een volle dag is achter de rug - een dag van contrasten. We zijn net thuis - vanavond hadden we met John afgesproken. Hij mailde dat ie met vrienden bij Metro had afgesproken en of we ook zin hadden om te komen. Gelukkig had ik mijn laatste afspraak vandaag in de stad (weer eens in een koffieshop)en konden we er op tijd zijn. Het was erg gezellig en het was gewoon tof om zo spontaan af te spreken. John werkt bij een ander PR bureau, dus het eerste deel van het gesprek ging over PR. Daarna hebben we het over van alles en nog wat gehad. Ik ken hem omdat we ooit voor dezelfde klant hebben gewerkt - ik in Nederland en hij hier in de VS. Per toeval was ik hem tegengekomen bij een concert en sindsdien contact gehouden.

De meeste mensen dronken magarita's, maar ik hou alleen van strawberry magarita's en die hadden ze niet dus ik hield het op een mai tai. Waarom magarita's? Omdat het vandaag 5 mei is, oftewel 'Cinco de Mayo', de Mexicaanse nationale feestdag die ook hier al sinds jaar en dag gevierd wordt. Ik weet er niet veel van, behalve dat Mexico zich onafhankelijk heeft gemaakt can Spanje op die dag en dat het voor veel Amerikanen het een excuus is om dronken te worden. Ik heb het bij één drankje gehouden, maar die ene mai tai hakte er goed in.

De dag begon heel anders - vanochtend heb ik voor het eerst meegemaakt dat iemand ontslagen werd. De medewerker in kwestie zat nog in zijn proefperiode, dus net als in Nederland kun je dan zonder opgaaf van reden de arbeidsrelatie verbreken. In dit geval zijn er heel wat gesprekken aan vooraf gegaan, maar uiteindelijk was de conclusie dat het niet ging werken. Ik was bij het gesprek omdat ik met de betreffende persoon samenwerk, maar ik ben niet zijn manager dus ik hoefde niet het woord te voeren. Ik vond dat het allemaal heel netjes ging, alleen was het gesprek niet aangekondigd bij de medewerker. Hem werd gevraag om in het kantoor van zijn manager te komen en daar kreeg hij te horen dat besloten was om niet verder te gaan met hem. Hij had gelegenheid om vragen te stellen, alles werd netjes afgehandeld en er was gezorgd dat zij alles meekreeg waar hij recht op heeft (salaris, compensatie voor vakantiedagen, onkosten, overgangsregelingen voor vezekering en mogelijkheid om een uitkering aan te vragen), maar daarna vertrok hij.

Tips

Om 5 uur had ik afgesproken bij de Starbucks op de hoek bij mijn werk met een Nederlands stel. Zij zijn hier om San Francisco en omgeving te verkennen omdat ze over een jaartje hier naartoe gaan verhuizen. Via een collega in Nederland waren ze op mijn pad gekomen en ze wilde graag afspreken om tips en ervaringen te horen. De afgelopen dagen zijn ze vooral verschillende buurten en plaatsjes gaan bekijken om te zien waar ze willen wonen. Ik kan me niet herinneren dat dat voor ons zo'n hoge prioriteit had. Misschien omdat we hier al vaker geweest waren en een redelijk goed beeld hadden van de omgeving. Bovendien hebben zij kinderen, en dan stel je andere eisen aan je wonomgeving...

Grappig om te merken dat ik ze inderdaad tips kon geven over leuke plekken, en over de dingen die je in de eerste weken moet doen, zoals een social security nummer aanvragen, een bankrekening opnenen en een auto kopen. Ze waren verbaasd dat je als nieuwe bewoner van dit land niet zomaar een lening, hypotheek of credit kaart kunt krijgen.

Hier heeft bijna elke winkel een klantenkaart. Zeg maar zoals de Bijenkorf in Nederland heeft, een credit card voor alleen die winkel. Ik had er laatst een van The Gap aangevraagd... gewoon om te zien og ik daarvoor wel in aanmerking zou komen (en omdat me dat 10% korting opleverde), maar dat was niet het geval. Vorige week kreeg ik een brief in de bus met de reden van afwijzing aangevinkt: geen krediethistorie.

Aankondigingen

Morgen hebben twee van mijn klanten een belangrijke aankodiging en de voorbereiding daarvoor heeft tot nu toe veel tijd gevergd. Inmiddels is Interop begonnen en zijn twee collega's op die beurs, waardoor er nog iets meer op mijn schouders komt. Een halfjaar geleden had ik niet kunnen denken dat ik zou doen wat ik nu doe. Ik redigeer een persbericht, maak afspraken met analisten, stel een medialijst samen, rapporteer aan klanten en schrijf een pitch. Bij de meeste dingen vraag ik aan iemand om nog even te controleren of ik geen hele stomme dingen voorstel, maar vervolgens gaat het naar de klant.

Morgen zal ik een deel van de dag besteden aan het bellen van journalisten en analisten om te zien of ze een afspraak voor een interview willen. Ik doe dat de laatste tijd steeds vaker, al heb ik nog steeds heel veel gedaan. Ben benieuwd of ik iemand kan interesseren in een interview...

Staking

Ik moet weer een plan schrijven, dus dan werk ik het liefst thuis. Vanmiddag twee uur buiten op ons terras gewerkt met een collega. Da's beter voor een brainstorm dan achter een bureau op kantoor.

Op een gegeven moment hoorden we in de verte het geluid van een demonstratie. Vandaag zijn honderduizenden mensen de straat opgegaan om te protesteren tegen de strengere immigratiewetgeving die de regering wil doorvoeren. In de VS zijn naar schatting 12 miljoen illegalen en veel van hen staakten vandaag. Daardoor waren veel bedrijven gesloten of draaiden op halve kracht. Illegalen, of zoals je hier politiek correct zegt 'immigranten zonder papieren', werken in allerlei laagbetaalde banen, zoals in de landbouw, in de keuken van restuarants, schoonmaak, en in de supermarkt als vakkenvulle. De kans is groot dat mijn auto zaterdag door een illegale immigrant is gewassen, want op TV waren de lange rijen bij autowasplaatsen te zien.
Gisteren las ik in de krant dat sinds de discussies over immigratie gestart zijn een paar weken geleden, er meer sprake is van discriminatie. Ook hier komen extrimisten bovendrijven nu dit gesprek aangezwengeld is. Wat een gevaarlijk onderwerp - voor je het weet heb je de poppen aan het dansen en is het land gepolariseerd... Tot nu toe hoor je in de media vooral geluiden van solidariteit met de immigranten. "Amerika is een land dat groot geworden is door immigratie" is veel gehoord.

Strand

André Hazes, Hepi en Hepi, Doe Maar en De Dijk deden me in Nederland wanen gisteravond. Het feit dat iedereen in oranje was, Nederlands sprak en over het algemeen langer was dan ik, hielp ook. Heineken, Grolsch en veel geduw als mensen lang je heen willen, maakten het gevoel af. Het was leuk en vreemd om onder Nedrlanders te zijn. We hebben Frederieke leren kennen, die net als ik via haar bedrijf de overstap naar de VS heeft kunnen maken, alleen is zij hier helemaal alleen. Ik denk dat we haar nog wel vaker zullen zien. Ook waren er een paar bekenden, waardoor het een gezellige boel was. De foto's inmiddels online.

Vanmiddag zijn we naar het strand geweest - het weer was mooi genoeg om in bikini te zonnen. Het was lastig om een goed plekje te vinden. Niet omdat het strand zo vol was (als in Nederland op een mooie dag), maar omdat het vloed was en er weinig van het strand over was om op te liggen. Wat me een beetje tegenviel, is dat het zand grotendeels zwart is. Kinderen die erin spelen, worden ook helemaal zwart. Wij vonden uiteindelijk een plekje in de buurt van de duinen. Ik had mijn iPod meegenomen en heb naar een Podcast van Kunstof liggen luisteren. Dat programma had ik niet meer gehoord sinds we hier wonen.

Na het zonnen, hebben we nog een lange strandwandeling gemaakt en rond half zes reden we weer naar huis. Het strand is zo'n 20 minuten van ons huis. Op de weg terug hebben nog even een hapje Cambodjaans gegeten. Daarna thuis het zwarte zand uit ons haar gedoucht.

Auto wassen

Sinds ik mijn auto heb, heb ik 'm nog geen een keer gewassen, dus hij was hoognodig aan een wasbeurt toe. Cindy had een wasstraat gezien niet zo ver van ons huis. Daar kan je je auto van binnen en van buiten compleet schoon laten maken. Zelf hoefde ik niets te doen, alleen mijn sleutel afgeven en betalen. Ik koos voor een vrij uitgebreid pakket dat 30 dollar kostte. Inbegrepen was een luchtverfrisser. Er was een lange lijst van geuren waaruit ik kon kiezen, waaronder 'new car smell'. Ik koos vanille. Vier mensen bekommerden zich om mijn auto en binnen een half uur waren ze klaar en was mijn auto weer als nieuw.

Luchtverfrissers voor de auto zijn hier populair... toen ik naar binnen ging om te betalen, zag ik een wand voor verschillende geuren in allerlei maten en vormen.

Daarna gingen we nog wat boodschappen doen in Colma, iets te n zuiden van San Francisco, omdat daar een winkels zijn die je niet in de stad hebt. Tegen vijfen hadden we zo'n honger dat we een hapje zijn gaan eten bij Sizzler. Ik was er nog nooit geweest, maar oor Cindy bracht het jeugdherinneringen boven. Bij Sizzler bestel als je binnenkomt - Cindy een hamburger met friet en ik een kalkoensandwich met gepofte aardappel. Vervolgens ga je langs de saladebar en kies je een tafel. Het eten komen ze aan tafel brengen. Het is zo'n typisch Amerikaans restaurant waar het om de kwantiteit gaat. Dat was ons ook al een beetje aan het publiek opgevallen. Het aantal mensen met overgewicht was niet van de lucht... Wij hadden aan een half bord genoeg.

Vandaag wordt niet alleen in Nederland Koninginnedag gevierd. Wij gaan zo ook nog naar een oranjefeest. Er is hier een groep Nederlanders die regelmatig borrels organiseert. Ik ben nog niet geweest, maar vandaag leek ons wel een leuke gelegenheid om daarmee kennis te maken. Leve de koningin!

Beursvoorbereidingen

Vandaag was een gekkenhuis omdat drie van mijn klanten volgende week op Interop in Las Vegas zijn en rondom die beurs aankodigingen doen. De afgelopen weken hebben we heel wat afspraken gemaakt voor interviews - een paar vonden al vandaag plaats onder embargo. Daarnaast moesten alle 'briefingboeken' vandaag af zijn.

Voor elke klanten stellen we een pakket met informatie samen, bestaande uit adressen, telefoonnummers van contactpersonen, schema met alle afspraken en achtergrondinformatie over elk interview. Wie is de journalist (kennis van de klant, recente artikelen), voor welk blad is het interview en waar gaat het interview over. Het detailniveau bij dat soort dingen is vele malen groter dan in Nederland. Elk feitje wordt uitgeplozen en ook aan de layout wordt enorm veel aandacht besteed.

Voor een klant hebben we 22 interviews afgesproken - voor een andere twaalf. Alleen al het maken van een briefingboek houdt een drie mensen een aantal dagen bezig.

Tijdsverschil

Een van de nadelen van werken aan de westkust is dat je in de laatste tijdzone van het land bent. Het tijdsverschil is drie uur. Komende week vindt weer een belangrijke beurs plaats waar diverse klanten naartoe gaan. Het is aan ons om journalisten en analisten voor interviews uit te nodigen. Veel van hen zijn aan de oostkust gevestigd - veel media in New York en de meeste analisten in Boston en omgeving. Je kunt veel met email doen, maar er komen ook heel wat telefoontjes aan te pas om de afspraken te maken. Als je veel mensen aan de oostkust moet spreken, moet je je dag daar omheen plannen. Die telefoontje moeten voor twee uur gepleegd zijn, anders is de kans groot dat iemand niet meer op kantoor is. Het gebeurt me nog wel eens dat de ochtend voorbij vliegt en dat er nauwelijks tijd over is om te bellen. Het is hier niet ongebruikelijk dat mensen om 7 uur beginnen met werken... ik begin zo langzaam te begrijpen waarom dat is.

Zuurkool

De koorts is nog steeds niet weg dus ik ben vandaag thuis gebleven, maar er moesten zoveel dingen voor werk gedaan worden dat ik het grootste deel van de dag op de bank heb doorgebracht, in een slaapzak met laptop op schoot om mijn mail te checken. Zoals zoveel Amerikanen, heb ik een dag thuis gewerkt omdat ik ziek ben.

Cindy heeft vanavond zuurkool gemaakt. Dat kan je hier in een blikje kopen en we hadden nog een rookworst uit Nederland. Toevallig had ik afgelopen week tulpen gekocht, dus het was een Nederlands tafereel bij ons thuis...

Groenafval

De film was waarschijnlijk een beetje te veel van het goede, want vandaag voelde ik me echt beroerd. Ik heb niet veel te melden, want ik ben mijn bed nauwelijks uit geweest.

Veel water gedronken en fruit gegeten... Fruitafval en de meeste etensresten gaan in Amerika door de gootsteen. In elke keuken is standaard is een 'garbage disposal' ingebouwd. ALs je eten of schillen door de gootsteen spoelt moet je de disposal aanzetten en dan gaan er messen draaien. Alles wordt fijngemalen en met het riool afgevoerd. Erg handig!

Film

We zijn net naar de film geweest. We wilden het rustig aan doen - ik voelde me vandaag niet zo lekker, een beetje grieperig. Cindy wilde al een tijdje bioscoopcomplex in het centrum. Geen slechte film, maar niet mijn genre. We gingen weer met BART op pad, dat werkt echt prima. Vooraf hebben we bij Daily Grill gegeten, een stijlvol, Amerikaans restaurant dat we via internet gevonden hadden. Het bleek een goede keuze.

Honden

Ter ere van het afscheid van een van onze stagiaires gingen we met een groep van een man of 12 lunchen in een Mexicaans restaurant. Het komt niet zo vaak dat we dit soort dingen doen - het was echt gezellig en we hadden het over van alles en nog wat... maar nauwelijks over werk


Tijdens het eten vertelde iemand over verjaardagskaarten voor dieren die je tegenwoordig kunt kopen. Niet alleen om aan een hond of kat te sturen, maar ook kaarten om namens je huisdier te sturen. Met de groeten van Tijgertje... of Bello...

Deed me denken aan Dogster, een internetbedrijf waar Scott gisteren over vertelde. Dat is een site voor hondeneigenaren om informatie over hun viervoeter uit te wisselen. Je kunt er een website over je hond maken, een hondenblog bijhouden of je hond linken aan zijn of haar hondenvriendjes. Schijnt te lopen als een trein. Dat soort sites, waarbij je persoonlijke informatie online zet en linkt aan anderen, is hier sowieso erg populair. Iedereen heeft het over MySpace. Je hoort er niet bij als je daar niet te vinden bent...

Een andere collega, een hondeneigenaar, vertelde ik over Dogster. Zij kon zich helemaal voorstellen waarom die site populair is. Met een hond ga je wandelen en ontmoet je anderen. Ze vertelde over de plekken waar je je hond in de stad kunt uitlaten en hoe je daar anderen ontmoet. Haar hond wordt drie keer per week opgehaald door een professionele handenuitlater die haar hond naar een hondenclubje brengt zodat de hond sociale contacten onderhoudt.

En dan zijn er de dierenboutiques... zo noem ik de winkels waar je kleding voor je hond kunt kopen. Het zijn een soort van cadeauwinkels, met alleen maar dierenspullen: bijzondere manden, speciale hapjes, boeken en dus ook kleding. Op internet vond ik er ook een voorbeeld van. Misschien bestaat dit alles ook in Nederland, maar het komt me allemaal nogal Amerikaans voor.

Internetondernemer

Voordat ik naar kantoor ging, had ik een afspraak met Scott in een koffieshop in de stad. Ik had hem vlak voor ons vertrek naar de VS ontmoet bij een etentje en contact gehouden. Eigenlijk proberen we al vijf maanden lang een afspraak te maken, maar er kwam steeds iets tussen. Scott is internetonderner. Hij heeft een eigen bedrijf, is betrokken bij vier of vijf andere start-ups en heeft ook al een bedrijf verkocht. Typisch Silicon Valley. Natuurlijk heeft hij een blog.

Het was interessant om hem te spreken, vooral omdat ik hier nog niet zoveel mensen ken met dezelfde facinatie voor internet en technologie. Alleen die van hem was nog groter - hij wist overal van en leek iedereen te kennen. Erg inspirerend. Na wekenlang hard werken, was dat echt verfrissend.