Schoonmaakdag

We wilden iets actiefs doen vandaag en besloten te gaan wandelen. Het weer was aangenaam in San Francisco, een beetje bewolkt en tegen de twintig graden. Daarom gingen we naar de overkant van de baai, in hoop op iets mooier weer: warmer en meer zon. Maar deze tijd van het jaar verschilt de temparatuur tussen San Francisco en de 'East Bay' niet zoveel. Dat merkten toen we in Emeryville en Berkeley waren. Daar liepen we langs de waterkant, door de jachthavens en over de pier.

In Berkely zagen we mensen met blauwe en groene plastic zakken lopen. Zij deden mee aan de internationale kust-schoonmaakdag. Ik had er nog nooit van gehoord, maar blijkbaar is dit een internationale schoonmaakdag. In ieder geval slaat ie hier, in het milieubewuste Californië, goed aan.

Op de pier van Emeryville

Allerlei mensen deden mee aan de schoonmaakactie
Vanaf de ander kant van de baai hadden we mooi uitzicht op San Francisco en de Bay Bridge.

Stoep

De afgelopen twee weken ligt de stoep voor ons kantoor al open, omdat er aan de leidingen eronder gewerkt moest worden. De eerste dagen werd er flink gedrilboort, want de stoepen zijn hier van beton. Toen ik vanochtend naar mijn werk liep, was het team een stuk groter dan de afgelopen dagen omdat er beton gestort werd. Ik vond het opvallend dat er hiervoor een stuk of vijf Mexicanen aan het team toegevoegd waren.

Zo ziet de stoep er normaal gesproken uit.

Marketingcongres

In het noordwesten van San Francisco heb je een flink stuk bos en op het allernoordelijkste deel is een oude legerbasis, waar oude barraken, officiershuizen en andere gebouwen nu dienst doen als bedrijfruimten en woningen. Dat is The Presidio, een National Park midden in de stad. Je hebt helemaal niet meer het gevoel in de stad te zijn, maar in een ander dorp.

Ik moest er gisteren heen voor een congres over 'conversational marketing'. Het congres was een goede gelegenheid om te netwerken en te horen hoe anderen met nieuwe media als blogs en social networks omgaan. Veel van wat hoorde kwam me bekend voor, en dat geeft best een goed gevoel... want dat betekent dat niet alles meer nieuw is voor me. Over wat me het meeste opviel heb ik getwitterd. Zo langzaam begin ik ook mensen te ik ken of herken tegen te komen op dit soort bijeenkomsten. Het Web 2.0 wereldje blijkt redelijk klein te zijn...

Naast 'keynote speeches' zijn er tijdens dit soort congressen altijd een paar panels.

Hier werd het congres gehouden, in Golden Gate Club

. Buiten werd er geborreld, ondanks dat het aan de frisse kant was.

Nog wat meer indrukken van The Presidio

.

11 september

11 september is rustig voorbij gegaan. Dit jaar heb ik er een stuk minder over gehoord vergeleken met vorig jaar. Dat is waarschijnlijk het verschil tussen een afstand vijf en zes jaar. Er was wel een ceremonie in New York die op TV te zien was, maar ik had niet het idee dat de media er bol van stonden. Ook op het werk hoorde ik niemand erover. Opvallend was wel dat er op de radio discussies waren over de huidige situatie in Irak. Misschien heb ik er zelf ook niet zoveel aandacht aan gegeven; ik ben gesellig uit eten gegaan met Jeri.

49ers

Om iets na tweeën ging ik van kantoor weg om naar Monster Park te gaan, het stadium van de San Francisco 49ers (spreek uit: forty-niners). Ik had me opgegeven als vrijwilliger om te helpen met een goed doel dat ons kantoor steunt: collecteren voor RAFT, een non-profit organisatie voor het leveren van lesmaterialen tegen kostprijs. Voor veel van die spullen (de zaken buiten boeken en schrijfgerei) draaien leraren hier vaak persoonlijk op.

Volgens mijn medevrijwilligers is het vooral in Californië slecht gesteld; scholen heb geen of te weinig geld voor dit soort zaken en leraren zijn gedreven genoeg om zelf zaken aan te schaffen in onderwijswinkels. RAFT heeft ook zo'n winkel, maar de prijzen behapbaar zijn.

Ik heb vandaag dus twee heel Amerikaanse dingen gedaan: me voor een goed doel inzetten tijdens werktijd en een American football-wedstrijd bekeken.

De wedstrijd begon om zeven uur, maar wij moesten om drie uur aanwezig zijn. Toen stond het parkeerterrein al aardig vol, want het is een traditie hier om voor een wedstijd een 'tailgate party' te houden. Tailgate betekent vrij vertaald achterklep van een auto, en bij een tailgate party gaan mensen achter hun auto zitten picknicken.

Er waren meer pick-up trucks dan ik tot nu toe in San Francisco bij elkaar gezien heb. De American football fans zijn duidelijk een ander publiek dan bij honkbal. Er zijn hier trouwens totaal geen rellen zoals zij het voetbal in Nederland en de rest van Europa.


Bijna iedereen is in 49ers kleding en je ziet ook veel vlaggen, parasols, campingstoelen en andere spullen in de clubkleuren. Bijna iedereen heeft een tafel met stoelen, een flinke koelbox en een barbecue meegebracht. De fans noemen zich 'The Faithful' ofwel de trouwen.

Voor het goede doel moet je wat voor over hebben... Elke vrijwilliger kreeg een T-shirt met de naam van een kleur erop en een muts om zo een wax-krijtje uit te beelden. Ik sta rechts van het midden op de tweede rij als oranje krijtje. We verdeelden ons in groepjes over de verschillende ingangen. Van vier uur tot half acht hebben we geld ingezameld. Daarbij zetten we al onze overtuigingkracht in om mensen over te halen een paar dollar te doneren.


Na afloop van de inzamelingsactie kregen we kaartjes voor de wedstrijd (stoffen stickers die we op onze jas moesten plakken). Een wedstrijd bestaat uit vier kwartieren, wij zijn voor het tweede en derde kwartier gebleven. Zo'n kwartier is zuivere speeltijd. Voor elk wissewasje dat het spel stilligt wordt ook de klok stilgezet. Daarom duurt een kwartier in American football ongeveer een halfuur.

Natuurlijk waren er ook cheerleaders...


Er was natuurlijk voldoende te eten en te drinken in het stadium, al is de keuze aan eten beperkt tot hotdogs, hamburgers, friet en nacho chips.


Deze man schijnt al dertig jaar zijn banjo te spelen bij de wedstrijden van de 49ers (Niners in de volksmond).

Cupcakes

Om de introductie van een nieuw product van een klant op een feestelijke manier kracht bij te zetten, hebben we naar een aantal journalisten 'cup cakes' gestuurd. Cupcake is een ander woord voor muffin met een laagje room of suikergoed erop, waardoor het er als een mini-taartje uitziet.

Vanochtend ging ik even langs een bakker om voor het team ook taartjes te kopen. Bij gebrek aan cup cakes kocht ik gebakjes, althans naar Nederlandse begrippen zou ik ze zo noemen. Een chocoladetaartje, een aardbeien-barveroistaartje, een kwarktaartje, enzovoort. Net zoiets als op de linker foto.

Om kwart over tien riep ik mijn collega's bij elkaar om te trakteren. Koffietijd kennen ze hier niet, en voor mijn team genoten vielen de gebakjes niet onder de noemer 'taart'. Ze vonden de traktatie erg leuk, maar hadden een beetje het gevoel dat ze een toetje als ontbijt zaten te eten.

Klant zijn

Dit weekend ben ik alleen thuis; Cindy is bij haar ouders. Maandag en dinsdag moet ze er ind e buurt zijn voor haar werk. Ik ging vanmiddag even shoppen en daarna nog de gewone boodschappen gedaan.

Het valt me op dat je in steeds meer kledingzaken met 'gast' wordt aangesproken en niet meer met klant. Ale je aan in de rij staat bij de kassa bijvoorveeld, wordt de volgende gast geroepen om aan te geven dat de volgende persoon aan de beurt is.

In de supermarkt werd ik, zoals zo vaak, voor mijn aankopen bedankt. De kassiere kijkt snel even op de kassabon hij of zij die aan me geeft om mijn naam te zien (die komt op de bon omdat ik met mijn pinpas betaal). "Have a good day, Ms Vanderboom" krijg ik dan te horen.

Geen dienst

Een paar weken geleden schreef ik over een oproep die ik van het gerechtshof van de staat Californie had gehad om me te melden voor jury-dienst. Ik vond het al vreemd dat ik ervoor werd opgeroepen en inmiddels heb ik te horen gekregen dat ik inderdaad niet een jury zitting hoef te nemen. Op de achterkant van de oproep moest ik een formulier invullen waarin ik moest aankruizen dat ik geen Amerikaans staatsburger ben. Einde verhaal.

Brand

Deze tijd van het jaar woeden er altijd diverse bosbranden in Californie. Afgelopen weekend is er een brand iets ten zuiden van San Jose bijgekomen. Aangezien het nieuws op de grote TV zenders (NBC, CBS, ABC en FOX) lokaal is, horen we er veel over. Er wordt precies in de gaten gehouden hoe het met de brand staat, maar ook met de luchtkwaliteit. We beginnen nu ook in San Francisco te merken dat er op zo'n 120 km afstand een grote brand woedt, want de lucht is niet meer helder blauw. Door een beetje rook wordt de wolkenvorming ook meteen anders. Vooral bij zonsondergang kan je goed zien dat er een hoop rook in de lucht is; de zon is dan echt minder fel dan normaal. Vanuit de auto op weg naar huis heb ik er een foto van gemaakt.

Football

Vrijdag droeg een van mijn jongere collega's een rood T-shirt met Wisconsin erop. Ik wist dat hij niet uit Californie komt, maar ergens uit de Midwest. Ik dacht er verder niets van totdat andere collega's hem aan begonnen te schieten vanwege een American football-wedstrijd. Blijkbaar is Labor Day weekend de start van het college football-seizoen en de Universiteit van Wisconsin heeft een veelbelovend team. Mijn werd uitgelegd dat de pro-competitie al een week eerder beginnen was.

Toen we het er met een groepje over hadden, zei een andere collega dat ze een Husker is, waardoor de anderen meteen wisten dat ze uit Nebraska komt, of in ieder geval daar naar college is geweest. Zoals ik al eens ooit geschreven heb, heeft elk college en elke universiteit sportteams die allemaal dezelfde naam hebben. Cindy heeft gestudeerd aan University of Oregon, waar de sportteams Ducks heten. Amerikanen weten meestal in welke sport een school uitblinkt, vandaar dat de Wisconsin Badgers en Nebraska Huskers meteen met American Football geassocieerd worden, ook al zijn er ook volleyballers, worstelaars, roeiers, basketballers enzovoort die sporten onder dezelfde naam. Daarnaast speelt ook de tijd van het jaar mee... als je het nu over de verschillende teams hebt, gaat het automatisch over football.

Calistoga

Ooit was het plan om dit weekend te gaan kamperen, maar omdat we niet op tijd gereserveerd hadden, konden we nergens meer terecht. Labor Day weekend is een van de meet populaire tijden van het jaar om te kamperen in Amerika. In plaats daarvan werd het een huisje in Calistoga, in het noordelijke puntje van Napa Valley.

Natuurlijk hebben we van de wijn genoten, maar Calistoga heeft nog meer te bieden. Er is een geiser en andere warmwaterbronnen, waardoor het plaatsje ook barst van de kuuroorden. In tegenstelling tot de andere plaatsjes in Nappa en Sonoma Valley is Calistoga minder op rijke toeristen ingesteld. Het probeert ook vooral niet een imitatie van Europa te zijn. Je hebt er meer het gevoel in het midden van Amerika te zijn.

In Calistoga zijn geen sjieke winkeltjes en bij de meeste restautantjes kan je een goede steak of hamburger krijgen; er lopen mannen in cowboyhoeden rond en op straat zie vooral pick-up trucks en heel veel Harley's. Er zijn wel wat soevenierswinkeltjes waar je sieraden met halfedelstenen in de stijl van verschillende indianenstammen vindt, zaakjes met handgemaakte zeep en geurkaarzen, en kleding die nooit in of uit de mode is zoals T-shirts met opdruk. Heel anders is het in het naast gelegen Saint Helena, waar zo'n beetje de beste restaurants van Amerika gevestigd zijn en je boetiekjes met dure kleding, kunstgalleries en antiekzaakjes elkaar afwisselen.

Wij hebben ons drie dagen lang vermaakt - hier wat indrukken.

Ons huisje aan de linker kant: we hadden een 'Jacuzzi Room' wat betekende dat naast de gewone badkamer nog een ruimte hadden met tweepersoonsbubbelbad met mineraalwater uit de kraan (dat kon je aan de zwavel die erin zat ruiken). Gelukkig was er ook een zwembad want het was rond de 38 graden.

Downtown Calistoga: links een van de vele kuuroorden. Verder een brede weg met een beide kanten uitzicht op de bergen.

Downtown Calistoga

Downtown Calistoga

Ontbijt bij Sarafornia... Amerikaanser wordt het niet.

Andere gasten zij Sarafornia

Wij zaten aan de bar.

Op de fiets gingen we naar Saint Helena. Volgens de man in de fietswinkel in Calistoga was het 12 kilometer, maar in werkelijkheid bleek het 20 kilometer te zijn. Die hebben we in de felle zon afgelegd; we waren dus erg blij toen we in dit plaatsje een koffieshop vonden waar we even in de airconditioning konden afkoelen. Het was te heet om onderweg wijn te proeven...

Downtown Saint Helena: sjieke boel.

Tijdens een lunch in een Mexicaans restaurant in Calistoga.

Op dag twee lukte het ons alsnog een 'winery' te bezoeken. Deze lag niet ver van ons vandaa - dichtbij genoeg om in de middag een te fietsen en de hitte te trotseren.

We reden ook nog even langs "Old Faithful", de geiser van Calistoga. Voor acht dollar mochten de bekijken.

Ik overdreef een beetje: er waren ook restaurants waar je meer dan alleen steaks en hamburgers kon eten... Wel een echt Amerikaans restaurant trouwens.

Vanochtend hadden we een afspraak bij een van de vele 'spa's', waar we eerst een vulkaanse modermad namen en vervolgens een massage kregen.

Op weg naar huis nog even bij wat wijngoeden langs. Dit was Castello di Amorosa. Je zou bijna denken dat je ergens in Europa bent, maar dit kasteel is pas sinds april open nadat er veertien jaar aan gebouwd is. Je kunt er voor 25 dollar zelfs een rondleiding krijgen. Het bouwwerk is geen replica maar is wel helemaal opgestrokken en beschilderd in de stijl van een middeleeuws kasteel. OP de folder staat daarom dat het om een authentiek kasteel gaat. 'Tis maar hoe je het bekijkt...

Hieronder in de kelder konden we wijnen proeven... een enorm commericiele boel. Zo moest je voor water betalen en wist degene die de glazen inschonk nauwelijks iets over de wijnen te vertellen.

We gingen ook nog bij Beringer langs, een van de bekendste en oudste wijnhuizen van Napa Valley, in 1876 door een Duitse familie gestart. Hier staan we voor het Rhine House dat in 1884 werd gebouwd. Ondanks de grootte van dit wijnhuis, was er hier veel meer aandacht voor de gasten. Echt een plek om nog eens terug te komen.

Onze laatste stop: nog even wat lekker dingen inslaan....

voor een picknick. Daarna naar huis over de Bay Bridge die net was opengesteld. Dit weekend is er hard gewerkt aan het vervangen van een van de brugdelen om de brug aardbevingsveilig te maken. De brug zou tot morgenvroeg 5 uur gesloten blijven, maar het werk was eerder af.

Labor Day

Dit is een van de weken van het jaar dat het duidelijk rusitger is op de weg omdat veel mensen op vakantie zijn. Vooral gisteren en vandaag hebben veel collega's vrij genomen om van een extra lang weekend te genieten, want maandag is een feestdag: Labor Day. Het is de Amerikaanse variant van de Dag van de Arbeid op 1 mei die in veel andere landen gevierd wordt. Ik heb wel eens gehoord dat Amerika Labor Day niet op 1 mei viert omdat die dag gelieerd is aan socialisme.

De meeste Amerikanen zijn zich niet bewust van deze politieke achtergrond; zij beschouwen dit weekend als het laatste weekend van de zomer. Hier in Californie blijft het weer nog wel een tijdje zomers, maar de periode om het iets rustiger aan te doen en makkelijk vakanties op te nemen is nu over. Het is niet zo dat iedereen hier massaal vrij heeft genomen en op vakantie is geweest, maar vanaf volgende week zal het wel weer drukker worden.

Wij vertrekken vanavond naar Calistoga, in het noorden van Napa Valley. Heerlijk drie dagen genieten van zon, wijn en een prachtige omgeving...

McDonalds

Met een van mijn klanten had ik vandaag afspraken op de redacties van twee publicaties om daar journalisten te informeren over een nieuw product. Rond lunchtijd reden we met z'n drieen naar San Francisco hiervoor. We gingen nog even langs de drive-in van McDonalds. Door gebrek aan tijd was dat de enige mogelijkheid om iets voor de lunch te eten. Gelukkig hebben ze hier ook verschillende wraps en salades. Alles bij elkaar bestelden we twee wraps, een bakje fruit en een medium cola. Dat kostte bij elkaar slechts zes dollar en een paar centen.

Katrina

Het is deze week alweer twee jaar geleden dat orkaan Katrina toeslag. Dat kan je je hier niet ontgaan, want heel wat media berichten erover: van Oprah tot CNN. Het gross van de berichtgeving gaat over de huidige stand van zaken in New Orleans en daarmee is het nogal triest gesteld... Zo is de meerderheid van de ziekenhuizen nog gesloten; scholen, bibliotheken, openbaar vervoer, kinderopvang en het aantal psygologen zijn nog lang niet op het niveau van voor de ramp.

Hele buurten zijn nog niet herbouwd en onbewoond want 60 procent van de bevolking is teruggekeerd. Desondanks is de criminaliteit op hetzelfde hoge niveau als voorheen. Veel mensen wonen nog in stacaravans die als tijdelijk onderkomen waren bedoeld. De mensen in die noodwoningen krijgen nu gezondheidproblemen vanwege de formaldehyde die erin verwerkt is. Die stof is in Europa verboden in bouwmaterialen te verwerken, maar komt hier nog volop voor in keukenkastjes enzo.

Uit veel van de verhalen blijkt dat de zaken die goed gaan en herbouwd zijn aan vrijwilligers te danken zijn. De overheid krijgt veel kritiek voor het gebrek aan steun en mismanagement.

Fee manager

Cindy was al een tijdje bezig met een interne sollicitatie en gisteren heeft ze eindelijk te horen gekregen dat ze het geworden is. Er waren verschillende andere kandidaten voor de openstaande functie die allemaal netjes in behandeling moesten worden genomen. De National Park Service is immers een overheidsorgaan. Cindy bleek de beste papieren te hebben. Ze had een klein voordeel als ze gelijk met een andere zou eindigen: 'veteran's preference'. Omdat ze in militaire dienst was tijdens de eerste golfoorlog is ze een 'veteran' ook al is ze zelf nooit naar een oorlogsgebied gestuurd. Of ze er deze keer profijt van heeft gehad weten we niet; in ieder geval is ze nu fee manager.

Op weg naar huis ging ik even langs de supermarkt om een bosje bloemen op de te pikken, maar ze hadden er alleen lelijke planten met onogelijke gekleurde folies om de potten. Uiteindelijk vond ik toch nog een bosje bij een avondwinkel in de buurt. Om het te vieren zijn we om de hoek even sushi gaan eten.

Wennen

Na bruine boterhammen met oude kaas, nu weer vers fruit en cereal voor ontbijt. Ik trapte bij het starten van de auto met mijn linker voet de rem in en realiseerde me toen dat mijn automaat geen koppeling heeft. Bij het oversteken van de straat moet ik weer netjes naar de oversteekplaats op de hoek lopen en het zonlicht is hier een stuk feller. Kleine dingetjes waar ik weer even aan moest wennen na een bezoek aan Nederland.

Zojuist ben ik op kantoor aangekomen - de jetlag valt mee - en ga zo stroopwafels aan collega's uitdelen.

Naar Nederland

Nog een paar dingen afmaken en dan kan ik mijn computer afsluiten en in de taxi naar het vliegveld stappen. De komende tien dagen even geen blog, want dan zie ik Amerika niet. Vanaf morgen ben ik weer even in Nederland - ik ben benieuwd of er veel veranderd is... en of ik veel veranderd ben.

Oproep

Toen ik thuiskwam lag er een envelop van de Staat California bij de post. Hij zag er officieel uit en Cindy vroeg me of ik misschien een parkeerbon niet op tijd betaald had. Tot mijn verbazing zat er een jury-oproep in. Ik dacht dat alleen Amerikaanse staatsburger opgeroepen kunnen worden om zitting te nemen in de jury van een rechtzaak, maar blaakbaar hoef je slechts een inwoner vand e staat te zijn om aan deze plicht te moeten voldoen. Ik weet niet precies waaraan ik deze twijfelachtige eer te denken heb; misschien mijn rijbewijs, of mijn belastingbetaling? Dat moet ik nog maar eens uitzoeken.

Ik hoor het vrij regelmatig van collega's dat ze dit soort oproepen krijgen en dan moeten ze verschijnen. Op mijn 'bevel' stond ook dat niet verschijnen een geldboete of gevangenisstraf tot gevolg kan hebben. De meeste collega's nemen uiteindelijk geen zitting in een jury, maar vallen in het selectieproces af om de een of andere reden die hen partijdig maakt. De advocaten van de aangeklaagde en de officier van justitie hebben het recht juryleden af te keuren en veel werkende mensen vinden wel een reden waarom zij partijdig zijn in een zaak.

De meeste rechtzaken lopen maar een paar dagen, maar je kunt net pech hebben en een paar maanden in de rechzaal moeten vertoeven. Dan kan je niet werken en de meeste werkgevers betalen dan ook niet volledig door. De rechtbank geeft elk jutylid een vergoeding van 15 dollar par dag, maar dan kan je natuurlijk niet van rondkomen. Hierdoor ontstaan een soort van natuurlijke selectie. Het idee achter het jury-systeem, dat een verdachte bericht wordt door zijn of haar gelijken ('peers'), pakt in de praktijk vaak anders uit.

Ik ben 10 september aan de beurt... tegen die tijd meer hierover.

Poker

John had weer een paar vrienden uitgenodigd voor "game night". Als je mijn blog regelmatig leest weet je dat we vaker bij hem gezelschapspellen als Trivial Pursuit en Taboo op zondagavond hebben gespeeld. Vanavond speelden we poker, eem kaarspel met vele varianten. Poker is hier redelijk populiar - afgelopen seizoen was er zelfs een real-life TV serie waarin een aantal deelnemers elke week een ronde in een pokerwedstrijd speelden.

Ik had het spel nog nooit eerder gespeeld en weet nu een beetje hoe Texas Hold 'em wordt gepseeld, de meest populaire vorm van poker. Gelukkig waren de meeste medespelers ook beginners, waardoor de spanning er lang in bleef zitten.

Ik eindigde als tweede en Sean, de meest ervaren speler die ons de regels bijbracht, won. Gelukkig speelden we slechts om chips...

Afscheidsborrel

De laatste werkdag van mijn collega Leslie zit erop - maandag vertrekt ze naar de oostkust voor haar nieuwe baan en vanavond had een teamlid een afscheidsborrel georganiseerd voor de degenen die met haar hebben samengewerkt. Na een meeting in Los Gatos reden we om zes uur naar Bacar in San Francisco. Het was erg gezellig.