Bedankje

Een paar dagen na mijn behandeling in het ziekenhuis kreeg ik een bedankkaartje, ondertekent door twee van de verpleegsters die me verzorgd hadden. Met de hand ondertekent, geen stempel of opdruk, om het heel persoonlijk te maken. Blijkbaar heeft het ziekenhuis een marketingpersoon die het verschil begrijpt. Voor mij als Nederlander komt het een beetje overdreven over, maar ik geloof dat Amerikanen best gevoelig zijn voor dit soort dingen.

Hieraan zie je dat een ziekenhuis een klantenbinding moet doen, en ervoor moet zorgen dat het een goede reputatie bijft houden. Mijn arts werkt niet in dit ziekenhuis. Hij heeft samen met een collega een eigen praktijk. Ze houden kantoor in een wolkenkrabber in de binnenstad. Dat hele gebouw zit vol met medische zorgverleners – artsen, tandartsen, medische labs,etc.

Nog voor de kaart van het ziekenhuis kwam, was ik gebeld door iemand van het ziekenhuis die wilde weten wat ik van de verzorging vond. En toen ik afgelopen weekend terug kwam uit LA, lag er een brief van de stichting dat gekoppeld is aan het ziekenhuis, met de vraag of ik een donatie wil doen. Ik kon die aan het hele medisch centrum geven, of aan een specifieke medewerker om die persoon te bedanken. Ook was er een vragenlijst in de bus gevallen, omdat ik geselecteerd was om in een enquête mee te doen.

Nu alleen de rekening nog. Ik ben goed verzekerd, dus ik maak me er geen zorgen om, maar ik ben wel benieuwd.

Getty

Ik heb weer een weekendje Los Angeles achter de rug, waar ik met Jane op bezoek was bij vrienden van haar. Het was een leuke combi van vrienden- en stadsbezoek.

Zo gingen we zaterdag naar het Getty Center, een vrij nieuw kunstmuseum waar ik al veel goede dingen over gehoord had. In L.A. regent het weinig, maar wij hadden de pech dat het zaterdag de hele dag goot. Gelukkig verschafte het Getty paraplu’s… want dit is niet zomaar een museum. Het is eneorm, met allerlei gebouwen en tuinen. Het complex ligt op een berg waar je met een treintje hen gebracht wordt en er zijn tentoonstelling voor allerlei vormen van kunst, van schilderkunst tot architectuur en van fotografie tot sculptuur.

’s Middags gingen we winkelen op Melrose Avenue. Het is waarschijnlijk de leukste winkelstraten van Los Angeles, ondanks dat het ook een drukke verkeersader is. In L.A. heb je geen voetgangersgebied. Sterker nog,iedereen weet dat mensen in L.A. amper iets te voet doen en voor alles de auto nemen. De stad is ook op die manier ingericht. De meeste tijd heb je het gevoel in een buitenwijk te zijn met veel ruimte tussen de huizen. Zulke wijken zijn omringd met drukke doorgangswegen zoals Sunset boulevard, Hollywood Boulevard, Santa Monica Boulevard en ga zo maar door.

Langs Melrose zijn allerlei boetiekjes, veel van bekende merken en modeontwerpers, zoals Marc Jacobs en Christian Audigier… vermoedelijk geen bekende namen in Nederland, maar hier zijn het heel bekende ontwerpers. De mode in L.A. is totaal anders dan in San Francisco, waar iedereen z’n beetje in T-shirts en spijkerbroeken loopt. De kleding die populair is in L.A. is veel drukker met prints, glitters en gescheurde randjes.

Zondagochtend gingen we voor de brunch naar een tentje in Studio City, ook onderdeel van L.A. Daar wisten Lindsay en Lane, Jane’s vrienden, een leuk tentje. Zoals gebruikelijk in L.A., stond er een lange rij voor de deur. Het was de moeite waard om te wachten. Heerlijk in het zonnetje gegeten.

Overzicht van het Getty Center

Ook met slecht weer is het Getty indrukwekkend

Dat geldt ook voor het uitzicht

Melrose Avenue

Het huis van Lindsay en Lane

In de rij voor brunch

Fundering

Cindy heeft een huis gekocht en ik ging gisteren even kijken. Er moet nog het een en ander aan gedaan worden, maar lang niet zoveel als destijds aan ons huis in Amsterdam. Nieuwe keuken, wat schilderwerk en een nieuwe fundering...

Het huis is gebouwd in 1924. De fundering, die alleen onder de muren is, is van bakstenen waarvan het cement bijna vergaan is. Deze zullen vervangen worden door staal en beton. Het is niet alleen steviger, maar je kunt beton ook verankeren en dat voorkomt dat je huis van de fundering afgleidt bij een aardbeving.

Ze moet er een vergunning voor aanvragen die meer dan 100 dollar kost. Ze vertlde dat ze voor elk wissewasje een vergunning nodig hebt, zelfs als je een nieuwe keuken wilt plaatsten of de badkamer wilt verbouwen. Toen ik daar verbaast op reageerde omdat dat mijns inziens tegen de Amerikaande vrijheid indruist, legde ze uit dat de gemeente op die manier veel geld verdient. Enerzijds met de vergunningen zelf en anderzijds omdat de gemeente zo kan bepalen of een huis in waarde stijgt en er dus meer onroerend goedbelasting te heffen valt. (Dat doen de gemeenten namelijk hier en daar betalen ze het onderwijs van, vandaar dat de kwaliteit van de scholen per gemeente enorm kan verschillen).

Zoals je op de bovenste foto ziet is het een mooi, ruim huis. Het staat in Oakland, aan de overkant van de baai, waar de huizenprijzen veel meer zijn gedaald dan in San Francisco. Hier in de stad zou het waarchijnlijk minsten twee keer zoveel hebben gekost.

Verjaardagen

Twee goede vriendinnen vierden vandaag hun verjaardag... blijkbaar heb ik veel vissen onder mijn vrienden. De tijden van de feestjes waren zo dat ik naar allebei even kon.

Christy had spontaan een kroegentocht voor haar verjaardag bedacht. Om één uur begon die bij Monk's Kettle, een eetcafé met Belgische en Duitse bieren. Ik was er nog nooit geweest, maar zal er zeker nog een keer teruggaan. Ze hadden er zelfs Trappist van de Koningshoeve bij Tilburg. Ik heb er voor het eerst in jaren waar eens een Orval gedronken.

Later op de middag ging ik met Jane en Heidi naar de verjaardag van Jen, die 'm vierde in de jachthaven van Sausalito, net aan de andere kant van de Golden gate. We hadden er prachtig uitzicht op de brug. Ik had toevallig mijn Nikon bij me dus ik kon een paar mooie plaatjes schieten...

Polikliniek

Afgelopen vrijdag moest ik naar het ziekehuis voor een keine medische ingreep. Niets bijzonders, gewoon poliklinisch. Ik was een 'out-patient' zoals ze hier zeggen. Na aankomst, moest ik me omkleden in een soort groot schort. Dat is hier gebruikelijk. Zelfs als je je voor een onderzoek bij een arts moet uitkleden, wordt je een paar minuten alleen gelaten om zo'n schort, of nachthemd, aan te trekken. Aan de achterkant zijn ze open en maak je ze met twee lintjes aan elkaar. Je ziet ze wel eens in Amerikaanse ziekenhuisseries, zoals Grey's Anatomy.

In het ziekenhuis waar ik was, hadden ze een bijzondere versie van deze nachthemden. Ze waren van een soort dik viltachtig papier gemaakt en aan de binnenkant zat een plastic laagje Daarop kon een soort stofzuigerslag met warme lucht aangesloten worden. Geen verkeerd idee als ze je twee uut laten wachten in zo'n uitrusting.

Tussen binnenkomst en behandeling waren er zo'n vijf medewerkers, van verpleger to anastesioloog, die iets moesten doen of weten. Allemaal stelden ze me steeds dezelfde vragen: wanneer ik voor het laatst gegeten had, mijn naam en geboortedatum en waarom ik op de polikliniek was. Deze vragen worden voor mijn veiligheid gesteld, want ze willen er zeker van zijn dat ze de juiste persoon behandelen. Blijkbaar wordt er nogal eens fraude gepleegd en komt er uiteindelijk iemand anders op de behandeltafel terecht.

Ook moest verschillende formulieren tekenen. In prinicipe geef je hier voor alles toesteming met je handtekening, waarmee je het recht opgeeft om er later protest tegen aan te tekenen.

Om vier uur kwam een vriendin me ophalen. Het ziekenhuis had haar gebeld dat ik om die tijd klaar was om naar huis te gaan, maar eerlijk gezegd was ik liever een halfuurtje langer gebleven. Ik voelde me misselijk en was nog half in een roes van de narcose en pijnmedicatie. Blijkbaar verlieten alle patienten van de polikliniek het ziekenhuis rond dezelfde tijd, dus het zal wel iets met werktijden of ploegendiensten te maken hebben gehad.

Hoe dan ook, was ik aan het begin van de avond alweer bijna de oude en gisteren voelde ik me kiplekker.

Huisnummers

Op veel plaatsen in de VS zijn de straten erg lang. Hier in San Francisco bijvoorbeeld, lopen de meeste straten over de halve lengte of breedte van de stad. Ze zijn meestal wel kaarsrecht en tussen de zijstraten zit steeds evenveel ruimte. Zo ontstaat een 'block', iets wat je in Europa nauwelijks tegenkomt.

Als je niet bekend bent, en je komt op zo'n lange straat, weet je niet of je ver van je bestemming bent of niet. Je zou bijvoorbeeld 15 blokken (blocks) verwijderd kunnen zijn - dan ben je wel even aan het lopen.

Daar hebben ze hier wat op bedacht. Bij een straatnaambordje op de hoek van een straat hangt een nummer met een pijl dat aangeeft wat het huisnummer is van het pand aan het begin van de block. Ze hebben het zelfs nog makkelijker gemaakt: bijna altijd begint een blok met een nieuw honderdtal. Als je bij het bordje met 500 staat en je moet op huisnummer 945 zijn, heb je dus nog vierenhalve block te gaan.

Hamachi

Het is niet ongebruikelijk dat ik twee keer in de week sushi eet. Soms nog wel vaker. Soms eet ik sushi voor lunch. In San Mateo, waar ik werk, is een grote Japanse gemeenschap waardoor er meer dan twintig sushi tentjes zijn.

Ook in San Francisco is er een ruime keuze. Sommige tentjes zijn heel autentiek en andere geven een creatieve draai aan de sushi. Een van mijn favoriete sushi restaurants bij mij in de buurt: Moki's. Daar kom ik wel een paar keer per maand en soms zelfs een paar keer per week. Gisteravond was ik er weer eens.

In de meer autentieke tentjes, waar ik het liefst kom, gebruiken ze de Japanse woorden voor de verschillende vissoorten. In het begin vind ik dat eneorm ingewikkeld, maar inmiddels weet ik precies wat wat is en wat ik lekker vind.

Mijn favoriet is hamachi, geelstaart tonijn. Bincho (witte tonijn), maguro (blauwvintonijn) en sake (zalm) zijn ook heerlijk. En dan vind ik hotate (Coquilles St. Jacques) en uniga (aal) ook nog lekker, maar saba (makreel) is heel vies.

Optrekje

Het mag af en toe lijken alsof ik mijn hele leven op mijn blog beschrijf, maar er zijn nog heel wat zaken die hier niet verschijnen. Vaak alleen al om het simpele feit dat ik geen tijd heb om het allemaal op te schrijven. Zo organiseerde ik afgelopen december samen met een aantal vriendinnen een wijnproeverij bij mij thuis. We zetten het feestje op Facebook en nodigden al onze vriendinnen uit. Het bleek een succes - niemand heeft geteld, maar er waren minsten 100 vrouwen in mijn huis die avond.

Er waren dus ook mensen bij die ik niet kende. Een daarvan hield afgelopen zaterdag een feest, waarvoor ze mij uitnodigde. Omdat ze mijn contactgevens niet had, bereikte de uitnodiging me via-via. Ze beschreven het als een casino-feest in Ross, een plaatsje op drie kwartier rijden ten noorden van San Francisco in Marin County. Ik wist niet wat ik ervan moest verwachten, maar het intrigeerde me, dus ik besloot te gaan en vroeg Jen, een van mijn vriendinnen, mee.

Jen woont zelf niet ver van Ross en wist te vertellen dat het er barst van de dure huizen. Het klonk als het Wassenaar of Aerdenhout van de Bay Area. Er schijnen ook verschillende bekendheden te wonen, waaronder Sean Penn.

Ik had een adres gekregen, maar wist niet of het een privé-adres was of niet. Ik zocht het op met Google. Normaal als je hier een adres intypt, begrijpt Google dat je waarschijnlijk iets op een kaart wilt opzoeken en laat Google Maps dan als eerste zoekresultaat zien. In dit geval, waren alle zoekresultaten voor het adres huizensites. Blijkbaar was het feest in een huis dat te koop staat... en schrik niet, de vraagprijs was 17 miljoen dollar!

Degene die het feest gaf, bleek inderdaad in het huis te wonen maar naar San Francisco te willen verhuizen. Het was een prachtig huis, smaakvol ingericht. Van de straat kon je niets zien, maar toen we ons melde bij de poort, ging die voor ons open. We reden de oprijlaan op. Voor de gelegenheid was een valet-parking bedrijf ingehuurd, zodat we bij de voordeur konden uitstappen (anders hadden we 50 meter moeten lopen).

Het feest begon in de enorme keuken en verhuisde vervolgens naar de eetkamer, waar een buffet was. Daarna gingen we naar een van de drie of vier zitkamers, waar die Black Jack-tafels waren met ingehuurde croupiers. We speelde niet om geld, maar er waren wel prijzen voor de drie winnaars. Kosten of moeite waren gespaard.

Ik heb een paar foto's van een huizensite gehaald om een indruk te geven van het huis:

Dit was de hal waar we binnenkwamen. Op de achtegrond zie je de eetkamer.

De keuken - links was een zespits-gasfornuis met ingebouwde bakplaat en gril; rechts was een pizzaoven

O, en dan was er ook nog iemand die in twee jaar geleden met 'America's Got Talent' meedeed. Met haar zang- en 'human beatboxing'-talent behaalde ze toen de derde plaats. Ze deed voor ons ook een paar nummers. Ik vond een video van haar op YouTube om een indruk te geven van wat we te horen kregen.

25 jaar

Wie mijn blog een beetje bijhoudt, weet dat ik regelmatig op stap ga met mensen die op een of andere manier met social media werken. Laats gingen we nog met een heeel stel wijnproeven. Het is een leuke groep mensen van alle leeftijden en met allerlei banen, van bloggers tot softwareprogrammeurs.

Afgelopen vrijdag werd een van de meer prominente bloggers 25. Hij had de hele bubs uitgenodigd om zijn verjaardag te vieren met een kroegentocht. Een vriendin van hem nodigde iedereen uit, want het is hier vrij normaal dat iemand anders een feestje voor je organiseerd. Zoals heel gebruikelijk hier, werd iedereen verzocht geen kado's te geven. Darentegen werden we aangemoedigd om de jarige job te trakteren.

Tegen negen uur zei het feestvarken tegen me dat iedereen 'shots' voor hem bestelde; dat hij de meeste niet had aangenomen, maar ze niet allemaal wilde weigeren. Hij bleek er al vijf achter de kiezen te hebben... dus tegen hal tien begon hij al aardig wankel op zijn benen te staan. Nog een uur later, lag hij bijna bewusteloos voorover gebogen op tafel. En de avond eindigde hij kotsend. Kortom: een typisch Amerikaanse verjaardag voor iemand die 25 wordt...

Foto genomen door Kenneth Yeung - www.thelettertwo.com

Saints

De afgelopen jaren heeft de Super Bowl me niet echt kunnen boeien en ik was niet van plan dit jaar de wedstrijd te kijken. Ik heb niets met sport, laat staan met American Football. Desondanks, keek ik elk jaar naar de Super Bowl. Enerzijds vanwege de feestjes die er omheen georganiseerd worden, anderzijds vanwege de reclamespotjes.

Adverteerders trekken enorm veel geld uit voor deze commercials omdat ze een enorm groot publiek bereiken. En inmiddels heeft de Super Bowl de reputatie de beste spotjes te hebben, die de moeite waard zijn om voor in te schakelen. Eén spotje kosste dit jaar 2,5 miljoen dollar en dat is alleen om commercial te vertonen... kan je nagaan.

Maar dit jaar was het anders. Dit jaar was ik voor het eerst voor een van de teams, namelijk de New Orleans Saints. Enerzijds omdat ik de stad de overwinning gun, en anderzijds omdat een van mijn vriendinnen, Michelle, hier er vandaan komt. Toen ik hoorde dat zij een Super Bowl feestje gaf, was ik om.

De sfeer was super - dat krijg je all je met z'n allen een team aanmoedigt. En daarnaast maakte het eten het helemaal af. Bij een Super Bowl feestje hoor eten - normaal hot dogs, hamburgers, aardappelsalade en meer van dat soort Amerikaanse kost. Maar dit jaar aten we typisch eten uit Louisiana, oftewel Cajun gerechten. Zo aten we gefrituurde meerval ('catfish'), po'boys (broodjes met warm beleg), gemarineerde gamba's en rode bonen met rijst. Eén van Michelle's beste vrienden, die ook uit New Orleans komt, is kok van beroep en hij had alles klaar gemaakt. Super lekker!

Time4Wine

Social media heet niet voor niets zo – je hebt niet zoveel aan Facebook, Twitter en Hyves als je niet social bent en ervan houdt met mensen om te gaan. Geen wonder dat een groep ‘zware gebruikers’ afgelopen weekend met een tripje naar Napa Valley hadden georganiseerd, onder de noemer Time4Wine.

Veel van de mensen die meegingen zijn op een of andere manier met social media in hun werk bezig, om in te zetten voor marketing en communicatie bijvoorbeeld. Anderen werken bij een bedrijf dat social media applicaties ontwikkeld en weer anderen zitten op Twitter voor de lol en hadden daar een aankondiging voor dit weekend gezien. Iedereen was welkom.

Ik sloot me op zaterdagmiddag aan, bij een proeverij bij St. Supery Winery. Hier werden we naar een speciale ruimte geleid voor groepsproeverijen... iets wat je als gewone toerist nooit ziet. We kregen er vier heerlijke wijnen te proeven. Het was makkelijk om uit te vinden waar iedereen was, want iedereen gebruikte Twitter en alle tweets werden afgeloten met de hashtag #time4wine. Ik hoefde daardoor alleen maar te zoeken op dit kenmerk en kon zo precies zien wat er aan de hand was.

Veel van de deelnemers gebruikten ook Foursquare en Gowalla. Dit zijn de nieuwste generatie social networks, die je op je mobiele telefoon gebruikt. Telkens als je in een publieke gelegenheid bent, check je in op Foursquare of Gowalla zodat je vrienden op dat netwerk kunnen zien waar je bent. Ik gebruik beide apps al een tijdje, maar had er nu voor het eerst profijt van. Je kunt elkaar makkelijk tips geven over restaurants en andere tenten waar je komt, en de adressen zijn verbonden met Google maps en Yelp, een site voor recensies.

Iedereen verbleef in hetzelfde hotel nadat iedereen terug was van het avondeten werd daar nog even doorgefeest. Niet in de hotelbar, die er overigens niet was, maar in een van de kamers. Iemand had een enorme fles champagne gekocht eerder op de dag en die ging helemaal op. Voor mij voelde het allemaal heel Amerikaans en het deed me denken aan mijn tijd als een au pair... en voor de meeste van mijn reisgenoten deed het aan hun studententijd denken. Kortom, het draaide vooral om dronken worden (en voor sommigen om stoned worden). Desondanks zat iedereen de volgende ochtend om half tien weer aan het ontbijt.

Een groot deel van de groep - ik sta ergens in het midden (Foto gemaakt door (cc) Kenneth Yeung - http://www.thelettertwo.com/)

Betalen in het restaurant. Iedereen gooit z'n creditcard in de pot en de bediending verdeeld de kosten. Heel normaal hier.

Feestje in de kamer met een giga fles champagne (schijnbaar zet er net zoveel in als in 16 gewonen flessen).

Who dat?

Komende zondag vindt de Super Bowl plaats - de Colts van Indianapolis nemen het dan op tegen de New Orleans Saints. Ik weet niets van American football en volg totaal geen sport, maar aan deze jaarlijkse wedstrijd ontkom je niet. En dit jaar lijkt het nog meer in het nieuws dan voorgaande jaren. Dat komt omdat New Orleans voor het eerst tot deze belangrijkste American football wedstrijd heeft geschopt. Maar vooral omdat iedereen het de inwoners van de stad gunt dat hun team wint, want New Orleans is de gevolgen van de orkaan Katrina nog steeds niet te boven.

De strijdkreet van het fanlegioen van de Saints is 'Who Dat?'. Als je niet weet wat dat betekent, denk dan niet dat het je gebrek aan kennis van het Engels,is. De kreet is slang uit Louisiana die de rest van Amerika ook niet echt begrijpt. Letterlijk betekent het 'wie is het'. De langere versie gaat van: 'Who dat say dey gonna beat dem Saints?', ofwel: wie zegt dat ze de Saints zullen verslaan. Het fanlegioen heet zelfs Who Dat Nation.

Louisana, de staat waarin New Orleans ligt, was lang onder Franse invloed en er zijn nog steeds zo'n miljoen mensen die een variant van de Franse taal spreken (hierover heb ik al eens geschreven). Dat is waarschijnlijk een van de redenen waarom ze een geheel eigen vorm van Engels spreken in Louisiana.

Geaux Saints!

Muziekseminar

Maandagavond vloog ik naar Los Angeles om naar het New Music Seminar te gaan. Ik landde rond 8 uur en nam meteen een taxi naar The Roxy, een legendarisch muziekpodium in Hollywood, waar het openingsfeest plaatsvond. Mijn naam stond op de gastenlijst, omdat een van de sprekers van het congres, Corey, me had uitgenodigd.

Bij de ingang liepen verschillende mensen met lijsten rond, maar die stuurden me naar het loket. Daar stond mijn naam op een lijst, dus ik kreeg mijn kaartje. Vervolgens moest ik alsnog in de rij staan om binnen te komen en wilden de mensen die met lijsten rondliepen nogmaals controleren of mijn naam wel op de lijst voorkwam. Da’s echt typisch LA. Lekker belangrijk doen.

Het was een feestje voor mensen in de muziekindustrie en verschillende bands traden op. Het meest opvallend waren de Semi Precious Weapons, een rockband met zanger die, zoals hij zelf zegt, niet helemaal goed weet of hij man of vrouw is. Hij gaat geen taboe uit de weg, roept om de haverklap fuck en schrijft song met titels als "I can't pay my rent but I'm fucking goregeous". Ze gaan de komende negen maanden als voor programma van Lacy Gaga toeren, dus we zullen nog wel meer van deze band horen.

Gisteren bracht ik de hele dag door in het Henry Fonda Theater aan Hollywood Boulevard, waar presentaties gegeven werden over de muziekindustrie, promotie, optreden en touren. Een van de beste sprekers was Martin Atkins, die onder andere in Killing Joke gespeeld heeft. Corey was een van de panelleden in een sessie over marketing en promotie. Ik ken haar omdat ze voor een andere band werkt op hetzelfde label als Blame Sally en we zijn inmiddels bevriend. Het was een enerverende dag - weer het een en andere opgestoken en nieuwe contacten gelegd. 's Avond weer het vliegtuig naar huis genomen.

's Ochtends vroeg na een kort nachtje

Vanaf de ingang van het theater kon je de 'Hollywood sign' zien

Panel over 'The Creative Process and Radical Differentiation' met o.a. de zanger van Semi Precious Weapons en Rodney "Darkchild" Jerkins, producer van Lady Gaga en voorheen Michael Jackson.

High school

Gisteren gingen we met een paar vriendinnen naar San Jose om de dansuitvoering van scholieren van de Harker high school te zien. Heidi, een van mijn vriendinnen, is daar danslerares en ze had de choreografie van verschillende dansen voor haar rekening genomen.

Inderdaad, aan de Harker high school is dans een van de vakken die de leerlingen kunnen kiezen – ze leren allerlei vormen van dans, van ballet tot Afrikaanse dans. Dat is niet op alle scholen mogelijk, maar Harker schijnt een van de meest prestigieuze privé-scholen in de omgeving te zijn. Ouders betalen $40.000 per jaar om hun zoon of dochter hier te laten onderwijzen, en de school staat er bekend om examenkandidaten af te leveren die naar Harvard, Stanford of een andere topuniversiteit gaan.

De uitvoering vond in het theater van de school plaats. Mijn vriendinnen vertelde dat elke high school en theater heft en het deed hen hun schooltijd herleven. Ze vertelde dat het theater ook voor bijeemkomsten gebruikt warden waarbij het hoofd van de school officiele aankondigingen deed. Zo’n bijeenkomst heet een ‘assembly’ en mijn vriendinnen hadden er allemaal en hekel aan gehad.

Tussen de dansen waren kleine intermezzos, waarin de leerlingen op creative wijze inzage gaven in hun dagelijks leven. Eindexamens kwamen daar natuurlijk in voor. Hier noemen ze dat de SAT’s en dat examen is erg bepalend voor de vervolgopleiding. Je wordt hier niet automatisch toegelaten tot een universiteit of college op basis van het feit dat je van een bepaalde school bent afgestudeerd, zoals het VWO toegang geeft tot een universiteire studie en HAVO tot een HBO of HEAO. SAT is een soort CITO-toets en hoe hoger je scoort, hoe beter je kansen om op een top-universiteit te komen.

Naast de ‘SAT score’ is ook het GPA van belang, wat staat voor ‘grade point average’, ofwel het cijfergemiddelde. De hoogste GPA score is normaal gesproken 4.0. (Het hoogste cijfer dat je hier kunt krijgen is een A; een F is het laagst. Een A staat gelijk aan 4.0).

Uit de verhalen van de leerlingen maakte ik op dat de aanmeldingsprocedure voor hoger onderwijs ook veel stress oplevert. Allereerst vanwege de lange wachtperiode voordat ze antwoord krijgen, maar ook omdat de kans op afwijziging reëel is. Daarom melden scholieren zich vaak bij meerdere vervolgopleidigen aan.

Ook de werkdruk van ‘honor classes’ werd genoemd. Honor classes zijn voor de betere leerlingen; ze gaan dieper in op de stof in een hoger tempo. Leerlingen die vakken met ‘honor’ volgen, vergroten hun kansen om toegelaten te worden tot de betere universiteiten. Op een high school als Harker, wordt het min of meer van de leerlingen verwacht dat ze van meerdere vakken de honor classes volgen.

Heidi grapte dat ‘home ec’ niet veel gekozen wordt. Home ec staat for ‘home economics’ en kan vergeleken worden met wat je vroeger op een huishoudschool leerde. Kortom, binnen het Amerikaanse high school systeem heb je geen VWO, HAVO of MAVO, maar binnen de school bestaan er vergelijkbare niveauverschillen.

Aan het aande van de opvoering, namen een aantal van de scholieren een microfoon in de hand om allerlei mensen te bedanken. Moeder werden bedankt voor het maken van de kostuums, leraressen voor het maken van de dansen en het geven van inspiratie. Ondanks dat ik er langzaam aan gewend ben dat zulke bedankjes hier gebruikelijk zijn, kwam het nog steeds heel Amerikaans over. Vooral om te zien dat het al zo jong begint.

Neerslag

Gisteren nam ik Bart naar een bijeenkomst in de stad. Het regende en toen ik het kantoorpand binnen ging, hingen er zakjes klaar om je natte paraplu in te doen. Dat zie je hier wel vaker - ik vind het echt iets typisch Amerikaans.
UPDATE: een vriend merkte op dat de zakjes er zijn om te voorkomen dat de vloer nat en glad wordt, wat tot een rechtzaak zou kunnen leiden als iemand zou uitglijden.
De laatste twee maanden lijkt het weer hier nogal op dat in Nederland. Ik heb het gevoel dat het al weken aan een stuk regent, maar toen ik het net nakeek, zag ik dat er elf dagen een meetbare hoeveelheid neerslag gevallen is. Het voelt als veel meer, misschien omdat de zon zo weinig geschenen heeft de afgelopen twee maanden. Maar het komt ook omdat het harder heeft geregend dan ik tot nu toe gezien heb hier. Afgelopen week woedde er een hevige storm.

Deze winter heeft tot nu toe meer geregend dan in de vier jaar dat ik hier woon. Iedereen vertelde me altijd dat de winter hier het regenseizoen is en dat vond ik een lachertje. Maar ja, we hebben de afgelopen zomers ook met de gevolgen van droogte te maken gehad, zoals bosbranden en waterrantsoenen.

De hoeveelheid neerslag is nog niet voldoende om de balans weer recht te trekken, maar heeft al tot heel wat schade geleid. Er vallen heel wat gaten in de weg - er was zelf een 'pothole' waar dertig automobilisten een lekke band op reden. Ook zijn er hele stukken van de kustlijn gevallen...

Avatar

Al weken heeft iedereen het hier over Avatar. Bioscoopfilms krijgen hier over het algemeen meer aandacht en er wordt veel gehypt: voordat heel wat films in de bioscoop draaien, zijn er al weken lang commercials op TV die je het gevoel geven dat die nieuwe Oscar-winner eraan komt. Hoewel veel films best interessant klinken, laat ik de meeste aan me voorbij gaan omdat ik genoeg andere dingen te doen heb.

Avatar stak boven al dat lawaai uit en ondanks dat het niet echt mijn soort film is (ik hou niet van science fiction) wilde ik 'm graag zien. Enerzijds omdat uit alle verhalen van vrienden de indruk kreeg dat het écht een indrukwekkende film was, anderzijds omdat ie in 3D op een IMAX scherm vertoond werd in een van de bioscopen hier. Dat leek me een ervaring op zich.

Het was inderdaad een indrukwekkende film mede vanwege alle effecten. Ze zijn zo goed en alles lijkt zo echt dat je vergeet dat de film voor een groot deel mer de computer gemaakt is. Het is niet het soort 3D film waarbij van alles op je afkomt, maar het is meer alsof je in de diepte kunt kijken.

Met 3D brillen....

Grappig genoeg ging ik afgelopen week uit eten met Jen, die vertelde dat ze nog ooit met James Cameron, de regisseur van Avatar, gewerkt heeft. Jaren geleden werkte ze namelijk aan de set van Terminator, waarvoor ze verschillende decors gemaakt heeft.

Ze vertelde ook dat ze met Sharon Stone gewerkt had voor een Japanse commercial. Die was met iedereen aan het flirten, inclusief met Jen. In een scene waarin ze op een bank lag met weinig om het lijf, alleen bedekt met een lapje stof, vroeg ze wel tientallen keren aan Jen om dat stofje recht te leggen...

Zo'm onbereikbare wereld als Hollywood blijkt ineens dichterbij als ik van mijn eigen vrienden dit soort verhalen hoor!

Filibuster

In de basis is democratie gemakkelijk. De meederheid (de helft van de stemmen plus één) bepaalt een beslissing. Zo gaat het in het Nederlandse parlement al jaren. Behalve bij een grondswetswijziging is een tweederde meerderheid nodig.

In Amerika is dat in principe niet anders. Hier is een meederdheid ook de helft van de stemmen plus één.

Alleen in de Amerikaanse politiek heb je ook nog de filibuster. Als een filibuster ingezet wordt, is er een 60 procent meerderheid nodig. Als een partij 41 procent van de zetels heeft, kan het dus een filibuster inzetten.

De Amerikaanse senaat heeft precies 100 zetels. Daarvan waren er 60 gevuld met Democratische senatoren en 40 waren van de Republikeinen. Deze week is die verdeling verschoven, met de verkiezing van Scott Brown als senator voor de staat Massachussetts. Hij is Republikein en neemt de oude zetel van Teddy Kennedy in (vanwege zijn overlijden was vond deze verkiezing plaats). Na zijn beëdiging zijn er dus 41 Republikeinen en 59 Democraten in de senaat.

Dit betekent dat de Republikeinen een filibuster kunnen inzetten en iedereen verwacht dat ze dat zullen doen op het onderwerp gezondheidszorghervorming. Vandaar dat de overwinning van Brown zo dramatisch is voor Obama.

Maar wat is nou precies een filibuster? Mijn oren klapperden toen me dat voor het eerst werd uitgelegd. Een filibuster is een manier om het stemmen op een motie te vertragen. Dit kan elke senator doen door te blijven praten. Letterlijk. Niet van de microfoon wijken. Als er geen 60 stemmen tegen deze monoloog zijn, mag de senator doorpraten en bepalen wanneer hij of zij een motie in stemming brengt.

Vaak blijft het bij het dreigen met een filibuster en is dat genoeg om de 40 procent hun zin te geven. Maar er zijn ook gevallen geweest waarin de filibuster tot uitvoering kwam en een senator dagen achtereen praatte. De overige senators moeten dan blijven om te luisteren, want als ze weggaan zou de motie tot stemming kunnen worden gebracht. Tijdens zulke filibusters, is het niet ongebruikelijk dat mensen een tijdje in hun senaatbankjes slapen.

Als een senator medestanders vindt, kan de prater het stokje overgeven aan anderen. Tegen zo'n georganiseerde filibuster kan de tegenpartij niet op.

Ik vroeg een vriendin of dit alles werkelijk waar is. Toevallig is haar vader jarenlang senator in de senaat van de staat Maryland geweest en ze vertelde dat hij zelf een aantal keer een filibuster had ingezet. Een keer om abortus legaal te maken en een ander keer om de regels voor vrachtwagen aan te scherpoen. Ze wei dat hij toen vier dagen heeft staan praten.

Bratwurst

Ik begin er langzaam aan te wennen dat twee weken nadat het nieuwe jaar is begonnen en we net een hoop feestdagen achter de rug hebben, er meteen alweer een nationale feestdag is, namelijk Martin Luther King Day. Een heerlijk relaxte dag voor mij - uitslapen, naar de sportschool en shoppen... want ook op feestdagen zijn de winkels hier open.

Dat laatse deed ik met Jane in Hayes Valley, een van de buurten in San Francisco die ik nog nauwelijks ken. Er waren allerlei leuke boutiekjes met kleding, schoenen en accessoires, naast galleries en restaurantjes. Tegen zessen begonnen we honger te krijgen en zocht ik via Yelp op de iPhone een leuk eettentje. Een van de best beoordeelde bleek een Duits restaurant.

Hoewel het ons niet direct aansprak, veranderden we snel van mening to we er binnen keken. Het zag er gezellig uit en het rook heerlijk. Suppenküche bleek heel autenthiek te zijn met allerlei Duitse bieren op de tap en een menukaart met Maultaschen, Jägerschnitzel, Bratwurst, Sauerbraten en Spätzle. Niet van echt te onderscheiden. Ik dronk voor het eerst in jaren een Erdinger Weissbier in een halve literglas.

Het enige verschil met uit eten gaan in Duitsland was dat de bediening allemaal Amerikaans was en we na afloop de restjes van ons eten in doosjes mee naar huis mochten nemen.

Rechtzaak

Vrijdag was ik voor het eerst in een Amerikaanse rechtbank. Deze week is een belangrijke rechtzaak begonnen op het gebied van rechten voor homo's en lesbiennes. Het draait om de vraag of het uitsluiten van homo's en lesbienne's van het huwlijk rechtmatig is.

Twee weken lang vinden er hoorzittingen plaats in de 'U.S. Supreme Court' - het Amerikaans hogergerechtshof beslist of een referendum van de staat Califonië rechtmatig was. Experts (juridisch, psychologisch) en ervaringsdeskundigen worden gehoord zodat de rechter uiteindelijk een uitspraak kan doen.

Samen met Heidi ging ik vrijdagmiddag een kijkje nemen, want de rechtzaal is in San Francisco. Verschillende mensen merkten op dat ze het vreemd vinden dat slecht één de beslissing neemt - Amerikanen zijn immers gewend aan een jury in veel rechtzaken.

De rechtbank zelf was een groot gebouw, modern aan de buitenkant. In de hal hingen portretten van Barack Obama en Joe Biden. De rechtzaal waar de zitten plaatsvond was vol, maar er was een tweede zaal met videoscherm waarop we de vehoren konden zien. We zaten op houten bankjes, vergelijkbaar met kerkbanken en al het meubilair was bruin. Het deed ouderwets aan.

Afgelopen november stemden de burgers van Californië in een bindend referendum dat in de grondwet vast moet komen te liggen dat een huwlijk alleen tussen een man en een vrouw van plaatsvinden. De vorige versie van de grondwet liet genoeg ruimte open voor huwlijken tussen twee mannen of twee vrouwen. Toen dat een paar jaar geleden ontdekt werd, begonnen verschillende gemeenten homohuwlijken te sluiten.

Daar maakte Prop 8, zoals het referendum heet, een einde aan. En nu hebben een aantal mensen een rechtzaak tegen de staat Califonrië aangespannen, omdat een dergelijke grondwetszijziging volgens hen nooit via een referendum gemaakt zou mogen worden. Je zou er het parlement over moeten laten stemmen en je zou er een tweederde meerderheid voor nodig moeten hebben, volgens hen. Het gaathier om de grondwet van de staat Californië.

Het huwlijk geeft bepaalde rechten en als je niet mag trouwen, wordt je dus uitgesloten van deze rechten. Het gaat om honderden rechten op staatsniveau en 1100 rechten op federaal (landelijk) niveau, zoals het recht om je echtgenoot in het ziekenhuis te bezoeken en medische beslissingen voor die persoon te nemen, rouwverlof, erfrecht, schenkingsrecht, pensioenrecht, immigrtierecht op basis van huwlijk, het recht om niet te hoeven getuigen tegen je echtgenoot in een rechtzaak, en ga zo maar door.

Als je een deel van de bevolking deze rechten onthoudt, is er sprake van discriminatie. Dan zijn dus niet alle mensen gelijk... en dat is juist een van de peilers van de Amerikaanse grondwet. Kortom, vandaar dat homo's en lesbiennes ervoor vechten om te mogen trouwen en vandaar dat ze de grondswetswijziging onrechtmatig vinden en zien het een mensenrechtenkwestie, vergelijkbaar met de afschaffing van slavernij en invoering van vrouwenstemrecht.

Idioot

Ik kan me nog herinneren dat een Amerikaanse dominee na 11 september beweerde dat de 'heidenen, abortusplegers, feministen en homo's en hun streven om Amerika te veranderen' de oorzaak zouden zijn van de aanslag op het World Trade Center. God zou Ameika hiervoor willen straffen. Ik kan me ook nog herinneren dat ik dat typisch Amerikaans vond.

Die dominee is Pat Robertson. Van orkaan Katrina gaf hij de abortussen in Amerika de schuld.

En nu zegt hij dat god wraak neemt op Haiti omdat de bevolking daar een deal met de duivel zou hebben gemaakt om onder de Franse onderdrukking te komen. De media staan er bol van! Maar de insteek is overal een van 'hoe durft hij het te beweren! Dit is de grootste onzin!'

Wellicht is zo'n Pat Robertson nog het beste te vergelijken met Jomanda... niet echt iemand die we representatief vinden voor Nederland.

Yoshi's

Een van de meer gerenomeerde muziekpodia in de Bay Area is Yoshi's in Oakland. Inmiddels heeft Yoshi's ook een vestiging in San Francisco, waar ik ook nog nooit ben geweest, maar de originele locatie aan de andere kant van de baai stond al jaren op mijn lijst van plekken die ik nog eens wilde bezoeken.

Yoshi's is een jazz club waar je ook kunt eten. Bij alle stoelen staat een tafeltje en er is een apart restaurant waar je voor een concert heerlijk een hapje kunt eten. De keuken is totaal niet wat je verwacht bij een jazz club, namelijk Japans. Hier is het inmiddels een begrip.

Gisteren had ik eindelijk de gelegenheid om Yoshi's zelf te ervaren, toen The Pam and Jeri Show er speelde. Dat is de band van twee van de leden van Blame Sally. Het optreden en de sushi waren super.

Bevinkje

Afgelopen week voelde ik er weer eentje. Een collega kwam een minuutje later naar me toe en vroeg: "Was that an earthquake?" Ik kninkte, want ik was aan de telefoon. Raar, maar ik wist meteen dat het een aardbeving was. Het was maar een kleintje, dus iedereen werkte gewoon verder en veel mensen hebben 'm niet eens gevoeld. Hij bleek 4.0 op de schaal van Richter te zijn met het centrum 50 km ten zuid-oosten van mij. De staat heeft een website waarop je het allemaal precies kunt bijhouden.In de buurt van Eureka, helemaal in het noorden can Californië was vandaag een hevigere beving. Op het nieuws was te zien hoe er bij mensen dingen uit een boekenkast waren gevallen.

Echo

We zaten met een paar collega's om de tafel en het onderwerp zwangerschap kwam ter sprake omdat een van hen vader wordt. Hij was laatst voor het eerst meegeweest naar een echo. We vroegen ons af of dat tegenwoordig van die 3D echo's zijn, maar dat bleek niet het geval. Een van mijn vrouwelijke teamgenoten vertelde dat dat soort echo's vooral door bedrijven gedaan wordt. Je betaald een paar honderd dollar en dan kun je naar de baby in de buik kijken.

Ze vertelde dat ze dat onlangs met een vriendin gedaan had. Familie en vrienden waren uitgenodigd en de 3D echo wordt op een groot scherm geprojecteerd. Mijn collega vond het een leuk uitje.

Aanslag

Afgelopen weekend terug gekomen van mijn langste vakantie sinds ik in de VS woon: 16 dagen Nicaragua. Een bestemming die ik kan aanraden.

Het nieuws over de mislukte aanslag tijdens een vlucht van Amsterdam naar Detroit was me niet ontgaan, inclusief het feit dat een Nederland die de dader besprong. Hij wordt hier als een held beschouwd.

Ik was erg benieuwd wat de gevolgen van dit incident voor de beveiliging van toekomstige vluchten zou betekenen. Op Internet las ik dat je geen bagage meer op schoot zou mogen tijdens de vlucht, je niet meer op zou mogen opstaan een uur voor de landing en dat iedereen gefusieerd gefouilleerd moet worden. De laatste twee maatregelen werden inderdaad ingevoerd.

De media hebben het hier nog dagelijks over de 'Christmas Day bombing', al is Jasper totaal uit de berichten verdwenen. Het nieuws focust vooral op het de vraag of deze aanslag voorkomen had kunnen worden. De Republikeinen wakkeren deze discussie maar al te graag aan... met Dick Cheney voorop. Volgens hem speelt Obama terroristen in de kaart door net te doen alsof Amerika niet in oorlog is.

Vandaag kwamen daar een nieuwe stoom van commentaren en artikelen overheen die de motieven van Cheney in vraag stellen en met allerlei bewijzen aantonen dat Obama wel degelijk weet dat het land dat hij leidt twee oorlogen voert. Een ding is zeker: het laatste woord is nog lang niet gevallen over deze aanslag.

Beste wensen voor 2010 allemaal!