Hardloopwedstrijd

Om vier uur vetrok ik van kantoor, net als zo'n dertig collega's, om naar Crissy Field in San Francisco te gaan. In dit noordelijke puntje van de stad vond de JP Morgan Chase Corporate Challenge plaats, een hardloopwedstrijd voor bedrijven en hun medewerkers. De afstand was vijf kilometer, en je kon ook wandelen... dat heb ik het grootste deel gedaan. Het deed me enorm denken aan de Sky Radio Run in Nederland, alleen deden er ongeveer 4000 mensen aan mee van allerlei soorten bedrijven uit San Francisco en omgeving. Een ander verschil is dat de oprengsten naar een goed doel gaan, in dit geval een lesprogramma over ecologie voor kinderen in San Francisco.

Naast de Amerikaanse vlaggen, zag ik ook een paar vlaggen van andere landen. Voor de start werd echter alleen het Amerikaanse volkslied gespeeld. Ik kan me nog niet zo voorstellen dat de Sky Radio Run met het Wilhelmus begint...

Mijn collega uit Nederland, Leoni die hier de hele maand is, deed ook mee - hier met Laura op de foto.

Voor de race nog even poseren met twee van mijn teamleden, Dominic en Emily...

Toen we wegreden in San Mateo was het zonnig en warm, maar in San Francisco was het mistig en fris. Brrr.

Een groot deel van de route ging langs het water. Het begint hier tegen half acht nu te schemeren, helemaal als er zo'n mist hangt. Je kunt Golden Gate Bridge amper herkennen...

Na de wedstrijd gingen we met z'n allen Mexicaans eten. Onze general manager, Bob, kwam nog even langs.

Hij kwam samen met het hoofd personeelszaken, Zelda, tevens zijn echtgenote.

We kregen ongelofelijk grote borden volgeladen met eten. Ik denk dat ik een kwart van mijn portie opkon. De meesten namen de restjes mee naar huis. Dat is heel gebruikelijk hier; elk restaurant heeft daar wel doosjes of ander verpakkingmateriaal voor.

Ik doe het bijna nooit, maar deze keer was er zoveel over dat ik ook maar een doosje heb volgeladen. Onderweg naar huis kon ik er een dakloze man blij mee maken.

9/11

Ik was benieuwd hoe het zou zijn om op 11 september in Amerika te zijn. De dag is heel rustig voorbij gegaan. Tijdens de lunch kaartte ik het onderwerp kort aan, maar collega's lijken er liever niet over te praten. Degenen die er iets over zeiden, vertelden dat ze vanochtend een akelig gevoel hadden... mede omdat er vanochtend een vliegtuig omgeleid werd vanwege bagage die door niemand opgeeist werd. OP deze dag voelen veel mensen zich kwetsbaar, maar het zijn vooral de herinneringen van vijf jaar geleden waar men niet aan herinnerd wil worden.

De media staan al ruim een week bol van de berichtgeving over 9/11. Documentaires, films, terugblikken en nieuws items over de stand van zaken nu. Gisteravond en vanavond was er een tweedelige film op ABC over de aanloop naar 11 september 2001. Er is een hoop ever te doen geweest, omdat velen beweerden dat de Democraten nogal veel schuld toegeschoven krijgen. Alsof zij de aanslag hadden kunnen voorkomen. Opvallend was dat de film zonder onderbreking van reclame werd uitgezonden.

Ondertussen lopen Bush en consorten overal te zeggen dat deze dag niet politiek beladen mag zijn en dat er geen partijpolitiek bedreven mag worden. Maar alleen al het fiet dat hij dat zegt, maakt het politiek.

Door alle aandacht voor 11 september werd afgelopen week ander nieuws van de eerste plaats verdrongen. De afgelopen drie weken was Amerika in de ban van John Mark Karr. Hij werd zo'n drie weken geleden in Thailand gearresteerd voor de moord op Jonbenet Ramsey, een jong meisje wiens dood na tien jaar nog onopgelost was. Na al die jaren was er eindelijk een verdachte in deze omstreden zaak - de zaak vanaf het begin doorzeefd van fouten. Het was dagelijks voorpagina nieuws. De foto van het meisje, dat eruit zag als een pop (ze deed aan schoonheidsverkiezingen mee), prijkte op de voorkan van heel wat tijdschrijfetn. Als je in de rij bij de supermarkt stond, keek je tegen haat onwerkelijke poppengezichtje aan.

Na een week of twee bleek dat het openbaar ministerie het opnieuw bij het verkeerde eind had Karr blijkt toch niet de dader, ondanks zijn bekenning.

Terrasje pikken

Het heeft al een maand of vier geen druppel geregend, maar de afgelopen weken was het vaak bewolkt en mistig in de stad. Vandaag scheen de zon en was het stralend blauw, daarom besloten we de stad in te gaan. We namen Bart naar de laatste halte in de stad, aan de Embarcadero. Je zou dit de boulevard van San Francisco kunnen noemen, want het is de weg die langs de kust loopt. Ook Fisherman's Warf ligt eraan, maar wij gingen naar de Ferry Building, een stuk verder naar het oosten. Dit deel van de stad is de laatste jaren erg opgekapt. - een paar jaar geleden was het nog een buurt waar je niet dood gevonden wilde worden.

Vanaf de Ferry Building vertrekken nog wel een paar pontjes, maar de gebouw heeft inmiddels een andere funtie. Er zijn allerlei restaurantjes en winkeltjes - geen fastfood, maar alles van hoge kwaliteit. Je kunt er echt bijzondere dingen krijgen, olijfolie, kaas, vers brood, paddestoelen, vers fruit en nog veel meer.

We bleven niet te lang binnen, maar gingen naar een terrasje om een glaasje wijn te drinken en een klein hapje te eten. We voelden ons alsof we op vakantie waren...

Daarna liepen we een stuk langs de Embarcadero en vervolgens linksaf, door North Beach, oftewel 'Little Italy' Daar waren we al wel eens geweest, maar nu zagen we een ander deel van die wijk.

Van de ene op de andere straat waren we in Chinatown. Het is echt ongelogfelijk hoe verschillend de buurten hier zijn en hoe duidelijk je kunt zien dat je van de ene wijk naar de andere gaat. In Chinatown waan je je echt in China. De meeste vorden zijn in het Chinees en dat is ook de meest gehoorde taal op straat.

Na anderhalf uur lopen namen we de metro weer naar terug naar huis.

De toren van de Ferry Building, met Californische vlag.

Binnen in de Ferry Building (boven en onder).

Je ziet hier niet zo veel terrasjes - des te toffer om een goeie te vinden.

Een deel van North Beach dat we nogniet eerder gezien hadden...

Onze wandelroute ging om het downtown-gebied heen. Tussen die hoge torens loop je in de schaduw en dan is het meteen fris. En op deze manier hadden we regelmatig een prachtig uitzicht op de wolkenkrabbers...

Ineens waren we in China Town.

Populair onder Chinezen, maar ook onder Amerikanen: Hello Kitty.In Chinatown barst het van de kleine, volgepropte winkeltjes.

Eters

Sinds een week is mijn collega Leoni uit Nederland hier en ze blijft nog tot het einde van de maand. Vanavond kwam ze bij ons eten. Frederieke was er ook, dus het was en Nederlandse bedoening.

Frederieke is net verhuisd en woont nu in The Marina. Deze buurt staat bekend om de vele rijkelui's kinderen die er wonen. De term 'Marina Girls' is hier zelfs een begrip. Dat zijn meiden met 'te veel geld' van pa of vriendje die een groot deel van hun tijd shoppen en feesten.

Frederiek vertelde dat de Safeway supermarkt in haar buurt bekend staat als een plek voor singles. Als je geen kroegtype en alleenstaand, kan je hier iemand tegen het lijf lopen om een keer (of vaker) me af te spreken. Zo'n afspraakje het hier een date. Als je single bent, is het gebruikelijk om te daten... en dat doe je vaak met meerdere mensen. Ik heb mijn collega's wel een gevraagd wat het verschil is tussen gewoon afspreken en een date en dat konden ze me niet precies vertellen. Soms moet je het vragen om het zeker te weten, en vaak wordt het verondersteld. Bij een date ga je er in principe van uit dat degene met wie je op stap met een potentiele partner is. Het is daarom niet ongebruikelijk dat een eerste dat met zoenen eindigt, al hoeft dat niets te betekenen. Een date hoeft trouwens niet perse 's avonds plaats te vinden - samen koffie drinken in de ochtend kan ook een date zijn.

Een tweede of derde date is veel betekenisvoller, want daarmee zeg je dat de eerste date goed bevallen is. Vooral bij de derde date wordt het serieus. Een derde date is bepalend voor de toekomst en het is niet ongebruikelijk dat die in bed eindigt. Handig om dat van soort verwachtingen op de hoogte, voordat je de derde keer met een Amerikaan afspreekt...

Goede band

Om vier uur had ik met twee collega's een bespreking bij een klant. Na afloop gingen we nog even samen iets drinken bij een lokale pub. We gingen met de CEO van het bedrijf, de productmanager en twee van de belangrijkste ontwikkelaars. De technische mensen komen uit India, zoals je kunt zien op de foto. Dat is bij al mijn klanten het geval... de meerderheid van de technische ontwikkelaars in Silicon Valley lijkt uit India te komen.

Het was erg gezellig - zo langzaam begint er een goede band met mijn klanten te ontstaan.

Sudafed

Ik ben verkouden, mijn holtes zitten vol en ik loop de hele dag te niesen. Een collega bevool Sudafed aan, en dat heb ik gisteravond maar ens geprobeerd. Ik las op de verpakking dat er drie verschillende werzame stoffen in zitten. Verder stonden er waarschuwingen op als 'niet combineren met alcohol' en 'geen auto besturen'. Ik heb als een roos geslapen vannacht!

Engels

Mijn collega Leoni uit Nederland was vandaag voor het eerst bij ons op kantoor. Ze is hier voor drie weken voor een uitwisseling. Zo kan ze zelf ervaren hoe het is om in Silicon Valley te werken en haar collega's hier beter te leren kennen. Tijdens de lunch konden we bijpraten, heerlijk in de zon een burito gegeten bij de Mexicaan om de hoek. Het was heel gewoon om met een collega bij te praten. Daarna liepen we naar kantoor, en ik stapte weer een andere wereld binnen en switchte zonder na te denken naar Engels. Het duurde even voordat ik me dat realiserde en dat ik vervolgens weer naar Nederland omschakelde om met Leoni verder te praten. Twee werelden smolten ineens samen...

Cindy was vandaag op gesprek bij 826 Valencia voor vrijwilligerswerk. De vrijwilligerscoordinator van Alcatraz heeft een paar maanden geleden nog een keer contact opgenomen om te zeggen dat ze nog meer tijd nodig had voor het organiseren van een eerste training. Sindsdien heeft ze niets meer gehoord dus dat heeft Cindy inmiddels opgegeven. Via 826 Valencia gaat ze een keer per week bijles geven aan kinderen wiens eerste taal niet Engels is.

Credit history

Ik heb een frequent flyer pas voor American Airlines en de afgelopen zomer kreeg ik om de week post van de luchtvaartmaatschappij. Ze boden een creditcard. Cindy krijgt dit soort post om minstens drie keer per week - zij heeft 'good credit' zoals dat heet. Als je een hypotheek, een lening of een creditcard wilt, checkt een bank je credit. Er wordt gekeken of je je rekeningen op tijd betaalt en leningen aflost volgens de afspraken. Cindy's kredietgeschiedenis is helemaal in orde.

Als wij ooit een huis willen kopen, is het belangrijk dat ik een 'credit history' opbouw. Ik moet goed financieel gedrag over een langere periode kunnen aantonen. De beste manier om dit te doen is met een creditcard.... probleem is alleen dat geen instelling mij een creditcard geeft zonder krediegeschedenies. Het aanbod van American Airlines was daarom nog niet zo gek, zeker omdat ze bleven aandringen dacht ik een kans te maken. Maar vandaag kreeg ik een brief: afgewezen omdat er niet genoeg gegevens beschikbaar zijn over mijn credit history.

Ook Californië

Redding ligt in Californië, maar dit gebied lijkt in veel opzichten meer op de staten in de mid-West, zoals Kansas, Indiana of Arkansas. Het contrast met San Francisco, een vrij-denkende, wereldse stad, is groot. Hier heb ik het gevoel ECHT in Amerika te zijn. Mannen met cowboy-hoeden en baseball-petten, pick-up trucks, bijbelwinkels en steak houses. Cindy's ouders namen ons de afgelopen twee dagen op sleeptouw.

Dit is het huis van Cindy's ouders

's Ochtends ontbeten we op de veranda van het huis van Cindy's ouders. Ze wonen aan een golfbaan, waar we vanaf de ontbijttafel uitzicht op hebben.

Zaterdagochtend bezochten we verschillende tweedehands meubeulzaken, op zoek naar een kastje voor op de veranda en nachtkastjes voor ons. Heel wat rondgesnuffeld, maar niets gevonden. Niet zo gek als je de puinhoop van een van de zaken ziet... De andere winkels waar we heen gingen, waren meer als kleine kringloopwinkels, maar deze 'Auction and flea market' was een enorme zooi!

Rond elf uur is het hier al 35 graden, dus we gingen even lang een winkel om water te kopen. Buiten stond een doos met watermeloenen. Zo zie je ze niet in Nederland...

Dit is een veel gezien uitzicht in de omgeving van Redding. Droog gras, bergen in de achtergrond, een pick-up truck in de voorgrond.

Costco is een winkelketen, een beetje vergelijkbaar met de Makro: de meeste dingen koop je er in bulk en je moet een lidmaatschapspasje hebben om binnen te mogen. Het verschil is dat iedereen zo'n pas kan kopen. Voor 65 dollar per jaar mag je hier je boodschppen doen. Cindy's ouders zijn er lid van, dus voor on de perfecte gelegenheid om er eens binnen te gaan.

Bezoekers aan de stad en andere reizigers, komen op deze weg Redding binnen. Jaren geleden waren hier vele hotel en motels. Aan die tijd heeft deze weg nog steeds de naam 'Miracle Mile' te danken.

Dit is het centrum van Redding.

In het centrum ligt Jack's Grill, waar we uit eten gingen. Ik vond het restaurant wat weg hebben van een eetcafé, maar dan op z'n Amerikaans. Geen franje, maar erg populair vanwege de goede steaks.... en de bar.

We kwamen tegen zeven uur aan en om half negen gingen we aan tafel. We hadden dus anderhalf uur om een drnakje aan de bar te drinken en alvast de menukaart te bestuderen.

Op het menu stonden dire soorten steak, ieder in twee gewichten.

Mijn 'New York steak' was bijna drie centimeter dik. Het was werkelijk een van de beste stukken biefstuk die ik ooit gegeten heb.

Nog een stukje downtown Redding... nu bij nacht.

Zondagochtend fietsen Cndy en ik een stukje langs de Sacramento rivier.

We reden ook onder een spoorbrug. Misschien ligt het aan mij, maar ik heb dit altijd zo'n typisch Amrikaans bouwwerk gevonden.

Onze fietstocht eindigde bij de Sundial Bridge. Sinds de opening van de moderne brug in 2004 staat Redding op de kaart - de brug is voor veel mensen een reden om de stad aan te doen. Geen wonder dat de inwonders van Redding erg trots zijn op hun brug. Onderdeel van het opvallende ontwerp is dat de brug ook een zonnewijzer is.

In Redding en omgeving zijn diverse 'dollar stores'. In zo'n winkel kost alleen een dollar. Hoe ze het doen weet ik niet, maar in zo'n winkel kan je van alles en nog wat kopen. Van schoonmaakmiddelen tot speelgoed en van kerstversiering tot paraplu's. Elk item kost er één dollar.

Naast Redding, lag anderhalve eeuw geleden een plaatsje Shasta. Nu zijn daarvan alleen nog een paar muren en een museum over.

's Middags deden we rusig aan... bij het zwambad in het park waar Cindy's ouders wonen. En zondagavond gingen we naar de film: Little Miss Sunshine. Errug grappig.

Thuis nog even TV gekeken. Zoals in de meeste Amerikaanse huishoudens, staan in het huis van Cindy's ouders twee fauteuils, die er op het eerste gezicht heel gewoon uitzien, maar waaraan een hendel zit waarmee je de rugleuning naar achter gooit en je de onderkant omhoog klapt als voeten steun. Zo'n stoel heet een 'recliner' en is meestal van La-z-boy. Amerikaanser wordt het niet...

Winkelend publiek bij Wal-Mart in Redding.

Redding

Gisteravond zijn we naar Redding gereden, want als we vanochtend waren vertrokken, hadden we een heel eind moeten omrijden. Vanaf middernacht zou de Bay Bridge afgesloten worden omdat dit lange weekend er aan de Bay Bridge gewerkt wordt.

Als ik mijn collega’s vertel dat ik naar Redding ga, kijken ze me raar aan. Zo van wat heb je daar te zoeken? Zijn kennen Redding als een conservatieve stad waar gepensioneerden en cowboys wonen en niets te beleven valt. Een uit de kluiten gewassen dorp in een van de heetste delen van Californie. Redding bezoeken ze hoogstens op doorreis naar de bergen over Shasta Lake (daar wil ik ook nog naartoe). Om er te komen rij je door de ‘middle of nowhere’. Er zijn maar een paar radiozenders, waarvan de meeste country muziek draaien, een paar gospel en nog een paar andere Mexicaanse muziek.

We hebben net buiten ontbeten met Cindy's ouders, met uitzicht op de golbaan - het begint al flink warm te worden. Zo meteen gaan we de stad verkennen. Wordt vervolgd.

Werken in de stad

Voor het eerst sinds we hier wonen heb ik in Edelman’s kantoor in San Francisco gewerkt. Gisteren was Cindy’s laatse dag bij de Federal Reserve Bank, anders hadden we samen naar het werk kunnen gaan. Haar klus zit erop en ze kan zich weer even op haar eigen werk concentreren.

Veel van mijn collega’s in ons Silicon Valley kantoor die in de stad wonen, werken er regelmatig een dagje, maar bij mij was het er nog niet van gekomen. Het kantoor is in downtown San Francisco, op de dertiende etage van een van de vele hoge kantoorgtorens daar. Het is mooi ingericht, maar het mooiste is het uitzicht op de baai van San Francisco met de Bay Bridge (en aan de andere kant op de kantoortorens).

Ik had er een afspraak met een van onze financiele mensen om over facturatie te gaan. Achter haar kon ik uit het raam kijken en zien hoe binnen een uur de mist optrok en er verschillende zeilbootjes voorbij voeren. Dit ga ik vaker doen – af en toe eens met Bart naar het werk is niet verkeerd… en het is ook lekker om een kantor te hebben in plaats van een cubicle.

Het kwam vandaag zo uit omdat ik een afspraak in de stad had – ik had met Scott om half negen voor koffie afgesproken. Scott is en internetondernemer die ik in Nederland heb leren kennen. Hij zet ideeen om in startende bedrijven. Als er muziek in lijkt te zitten, zoekt hij er financiers bij en vertrekt als de boel gaat draaien. Hij heft al verschillende bedrijven zo opgezet en zich laten uitkopen. Interessant iemand om mee van gedachten te wisslen en om van te horen hoe de hazen lopen in ‘the valley’.

Van de coffeeshop waar we hadden afgesproken nam ik een tram (een Muni) langs de Embarcadero naar kantoor. Op dat moment was de stad nog in mist gehuld…

Green Card

Vandaag werk ik voor het eerst een dagje in Edelman's kantoor in San Francisco. Ik heb twee afspraken in de stad, dus dat komt beter uit. Nog een dagje werken en dan zit de werkweek er weer op. Het was er weer een met lange dagen (en weinig bloggen). Gisteren was ik met twee collega's bij een potentiële nieuwe klant om ons bureau te presenteren. Het ging erg goed en het ziet ernaar uit dat ze klant worden.

Er is deze week nog iets anders spannends gebeurd: mijn werkgever heeft toegezegd me te willen sponsoren voor een Green Card! Dat is een permanente verblijfsvergunning. Op dit moment heb ik een werkvergunning, wat betekent dat ik op basis van mijn huidige baan hier mag verblijven. Zo'n vergunning is drie jaar geldig, terwijl de Green Card voor het leven is.

Vanavond vertrekken we naar Redding, waar Cindy's ouders wonen. Dat is ver uur rijden ten noorden van San Francisco. Deze tijd van het jaar is het daar 100 graden Fahrenheit overdag - de bikini zit al in de tas.

Het is een lang weekend, want maandag is het Labor Day (dag van de arbeid). Amerikanen beschouwen dat als de afsluiting van de zomer, die duurt van Memorial Day in mei tot Labor Day, begin september. Amerikaanse bedrijven grijpen dit soort gelegeheden aan om aanbiedingen te doen en korten te geven. De afgelopen twee weken gaan de meeste TV commercials over 'Labor Day sales' 'Labor Day savings'. Dit land is constant in de uitverkoop - je bent gek als je hier iets voor de volle prijs koopt!