Sushi

Zaterdagavond in San Francisco... je kunt heel wat spannende dingen doen, maar wij namen mijn vader en Ans me naar onze stamkroeg in Bernal Heights: Wild Side West. Vooraf gingen we sushi eten bij Moki's in dezelfde straat. Buiten Japan, is San Francisco waarschijnlijk een van de beste plekken ter wereld om sushi te eten. Ook gisteren was het weer geweldig lekker.

Verplicht met stokjes eten, want mes en vork worden niet op tafel gelegs en we willen ons niet laten kennen.

Regina achter de bar bij Wild Side West.

Halverwege het eerste biertje verhuisden we van de bar naar de tuin, waar we meteen anspraak hadden met de mensen naast ons. Zij vroegen of er iemand gitaar kon spelen, en in het land der blinden bleek in één-oog..

Het was een frisse avond maar er was een kleine terrasverwarmer en we hadden onze jassen meegenomen. Zo hebben we nog een uurtje buiten gezeten.

Dagje San Francisco

Na een Hollands ontbijt (brood met beleg) trokken we er weer op uit. Eerst naar de Ferry Building en de markt die daar op zaterdag en zondag gehouden wordt. Een deel van de markt is vol met kunst en sieraden; een ander deel met groenten, fruit, noten, honing en bloemen. Allemaal afkomstig van lokale boeren, dus heerlijk vers. We mochten van alles proberen. We kochten honing, noten en drie bakjes frambozen; voor ieder een.

De Ferry Buidling is een paar jaar geleden volledig gerenoveerd en sindsdien zitten er allerlei eetstalletjes in; restaurantjes en winkeltjes. Alles met de beste spullen: kaas van over hele wereld, allerlei soorten olijfolie, kaviaar, en ga zo maar door.

Om een uur namen we de boot naar Alcatraz. Ook Ans en mijn vader waren onder de indruk van de audiotoer door de gevangenis - er was zelfs een versie in het Nederlands.

Cindy haalde ons van de pier op en samen reden we naar North Beach, de wijk die ook wel Little Italy genoemd wordt. Daar genoten we op een terrasje van de laatste zonnenstralen en heerlijk antipasti.

Ontbijt bij ons thuis.

Markt met de Ferry Building op de achterdrond.

Als je omdraait, is dit het uitzicht.

Honing proeven.
In de Ferry Building.

Op de boot naar Alcatraz

De berg op om naar het gevangenisgebouw te komen.

De indrukwekkende audiotour die je langs de ongelofelijke kleine cellen voert.

Genieten in Little Italy van wijn, antipasti en de zon.

Toeristen

Sinds we hier wonen, zijn we nog niet een Cable Car meegeweest. Vandaag was de perfecte gelegeheid om daar verandering in te brengen en ons aan te sluiten bij de lange rij toeristen die op hun beurt wachten om met een van de grootste attracties van San Francisco een ritje gemaakt. Ans, pap en ik stapten op bij Powell Street, in het hart van de stad en reden over de heuvels naar Fisherman's Wharf, een andere toeristische trekpleister. Na een groot deel van de dag daar besteed te hebben gingen we naar Chinatown, een plek waar ik al meerdere maken geweest ben, maar nieuwe dingen blijf ontdekken.

In de rij voor de Cable Car.

Terwijl we staan te wachten zien we hoe een Cable Car aan het eindpunt wordt omgedraaid door een houten cirkel waar de car op staat en duw te geven.

Uitzicht vanuit de Cable Car, de heuvel op...

... en aan de andere kant de heuvel weer af.

Op het meest autenthieke stuk van Fisherman's Wharf, wordt nog volop krab gekookt. Je kunt er ook calamares, gamba's en ander zeebanket krijgen.

Het was rond lunchtijd, dus we besloten in een van de restautantjes bij de krabstalletjes te eten. Een tentje dat al sinds 1927 bestaat.

Vervolgens nog even naar het toeristische deel van Fisherman's Wharf met de vele winkeltjes en restaurantketens.

Langs pier 39, waar Fisherman's Wharf op ligt, liggen houten vlonders in het water waar deze tijd van het jaar zeeleeuwen bivakeren.

Op weg naar China Town stopten we even bij Lombard Street, de bochtigste straat ter wereld.


Daarna de 'hussle n bussle' van Chinatown in.

Waar je allerlei winkeltje hebt, waar je van alles en nog wat kunt kopen...... zoals de ingrediënten voor schilpaddensoep.

En kettingen, kleding, meubileur, tassen, en ga zo maar door.

Voor we op huis aan gingen, nog even een stop gemaakt in een café.

Drie blooken van ons huis nog even langs een Mexicaanse taqueria om wat burrito's en taco's te halen voor het avondeten.

Eerste indrukken

Rond twee uur kwamen mijn vader en Ans aan met drie grote koffers, twee kleine koffers en een grote tas die maar net in mijn auto pasten. Na de bagage afgezet te hebben bij ons thuis, gingen we koffie drinken. Ik nam hen mee naar Peet’s Coffee and Tea, de tegenhanger van Starbucks. Starbucks komt uit Seattle; Peet's uit San Francisco. Drie keer raden wie populairder is hier.

Terwijl we daar zaten met koffie in papieren bekers realiseerde ik me dat Amerikanen zelden naar een koffieshop gaan daar koffie te drinken, zeg maar voor de gezelligheid. Als Amerikanen in een koffieshop zitten is het of omdat ze er met iemand hebben afgesproken om iets te bespreken, of omdat ze er met hun laptop zitten werken. De meesten Amerikanen bestellen hun koffie en nemen 'm mee. Daarom krijg je hier altijd een deksel op je beker; er zit een gaatje in zodat je lopend of rijdend veilig kunt drinken.

We gingen ook even naar de supermarkt. Ik had geen tijd meer gehad om voor hun komst boodschappen te doen, en het leek me wel een goede activiteit voor de eerste dag. Voor Ans, omdat ze voor het eerst in Amerika is, en voor mijn vader omdat hij een supermerkt-fan is (net als ik). De waren onder de indruk van de grote, en va de hoge prijzen. Ik heb het geloof ik al eens geschreven dat levensmiddelen duurder zijn dan in Nederland, terwijl uit eten gaan stukken goedkoper is.

Ans had nog gevraagd of ik geen boodschappentassen moest meenemen als we naar de supermarkt zouden gaan, maar bij het afrekenen zag ze waarom dat niet nodig was. Hier worden alle boodscappen voor je ingepakt in plastic of papieren zakken. Er handig. Een ander ding dat opviel was het feit dat je geen munten in je karretje hoeft te doen en dat mensen de winkelwagentjes tocht gewoon terug brengen.

Dat is ook in het verkeer te merken. Op veel kruisingen staan stopborden; op alle vier de straten die op die kruising aankomen staat zo'n bord, dus alle auto's moeten stoppen. Vervolgens gaat degenen die het eerste aankwam voor. Iedereen houdt zich daaraan dus dat scheelt een hoop verkeerslichten.

Op de terugweg stopten we nog even bij een Mexicaanse winkel in The Mission voor wat fruit en reden we ook nog even Bernal Hill op om het uitzicht op San Francisco te bewonderen.

's Avonds wilden onze gasten uit eten. We gingen naar Blue Plate, bij ons om de hoek. De enorme ribeye-steak ging er goed in. Cindy en ik gingen vervolgens nog naar een concert van de Be Good Tanyas in de Palace of Fine Arts. Kortom: een lange dag! Vandaag weer een vermoed ik... we gaan zo de stad in.

Twee dagen

Mijn werkweek zit er al op; de komende twee dagen ben ik vrij. Ik henb al mijn klanten ingelicht wat er hopelijk voor zal zorgen dat ik wat minder email krijg. Zojuist nog even mijn uren ingevuld vanaf huis en net toen ik klaar was verscheen een Skype-venster op mijn scherm. Het was mijn vader vanaf Schiphol. Hij en zijn vriendin stappen zo in het vliegtuig - morgenmiddag haal ik ze op vanad SFO.

Verboden vragen

Vandaag woonde ik een training bij voor het voeren van sollicitatiegesprekken. Ik heb al heel wat van dat soort gesprekken in mijn loopbaan gevoerd en ik heb in Nederland daar ook trainingen voor gevolgd, maar het leek me verstandig om te weten te komen of er specifieke regels in Amerika voor dit soort gesprekken gelden.

Een groot deel was niet nieuw, behalve het juridische deel met de vragen die je niet mag stellen. Je mag niet vragen naar leeftijd, afkomst, huwlijkse staat of andere onderwerpen waarop je eventueel iemand kan discrimineren. In principe is de regel niet naar persoonlijke omstandigheden te vragen. Als je iemand vraagt hoe het weekend geweest is, begeef je je al op glad ijs. Mocht iemand met een gebroken arm binnenkomen, kan je er beter niets over vragen. Je focust op iemands capaciteiten, talent en ervaring en daarmee uit.

Het is ook niet toegestaan om te vragen of iemand de intentie heeft voor meerder jaren te blijven. Deze vraag is verboden omdat iedereen hier zonder arbeidcontract werkt. Ze noemen dat "at will employment" en het betekent dat je in principe zo op straat gezet kunt worden, en dat zo kunt opstappen. Dan kun je niet tergelijkertijd om een lange termijn commitment vragen. (Sorry, maar daar weet ik geen Nederlands woord voor...)

Deelnemen

Donderdag is het nationale "Bike to Work Day" en deze actie wordt door ons kantoor een warm hart toegedragen. We worden aan alle kanten aangemoedigd om mee te doen en deze week de fiets te nemen. Bruce, een van mijn collega', heeft daarin het voortouw genomen en tijdens onze wekelijkse personeelsbijeenkomst gaf hij vanochtend een update.

Zo kon hij precies vertellen hoeveel mensen al op de fiets waren gekomen, hoeveel met de trein of te voet, en hoeveel mensen deze week carpoolen. Het gaat er deze week om dat je de auto laat staan. Vervolgens ging hij in op alle voordelen van fietsen naar het werk: het is goed voor je buikomvang, in sommige gevallen gat je ziektekostenpremie omlaag en je bespaart benzine.. op jaarbasis kan het 150 dollar besparen als je een keer per week de fiets neemt. Amerikanen zijn dol op quanticeren en het meetbaar maken van resulaten.

Voor de deelnemers zijn er allerlei belongingen en prijzen: treinkaartjes, tegoedbonnen en een etentje. Dat is een ander ding waar Amerikanen goed in zijn: motiveren en overtuigen, vooral met behulp van incentives. Naast fiets, lopen, treinen en carpoolen, wordt ook thuiswerken meegerekend als deelname aan deze actie. Kortom: niemand is uitgelsoten; iedereen kan deelnemen. Want door gaat het om, net als bij de Olympische Spelen.

Stofzuiger

Toen Cindy thuis kwam, was ik nog druk aan het stofzuigen. Wij hebben een Amerikaanse stofzuiger van Hoover die Cindy al had toen ze in Limburg woonde. Het ding is dus jaren in de opslag geweest, maar zuigt nog prima. Het is alleen een onding. Een enorme voet en aan de stofzak zit aan de stang vast. Tijdens mijn grote schoonmaak kwam ik erachter dat je met dit model niet onder bed kunt zuigen. Je kunt er wel een slag aanzetten, maar dan heb je zo'n klein voetje en een te korte stang om overal te komen. Hij maakt ook een ongelofelijke herrie. Misschien moeten we maar eens op zoek gaan naar een Miele...

Klantenservice

Eind vorig jaar is de voorruit van mijn auto vervangen. Er zat een sterretje in en bij het repareren daarvan sprong het glas. Sindsdien heb ik meer last van het lawaai van de wind. De monteur had er al eens geprobeerd te verhelpen in januari en aanvankelijk dacht ik dat hij het problem verholpen had, maar na een paar weken merkte ik dat dat niet het geval was. Hij had destijds gezegd dat hij de ruit zou vervangen als het lawaai bleef aanhouden. Ik had zijn telefoonnummer niet meer, maar na wat speurwerk had ik het eerder deze week teruggevonden. Hij wist meteen wie ik was en toen ik vroeg of zijn aanbod nog geldig was, zei hij meteen ja. Vanochtend heeft hij een nieuwe voorruit in mijn auto gezet.

Meer dan een jaar geleden kochten we onze bank. Het is een luxe model met uitklapbed erin verwerkt. Het was dan ook aan de dure kant - we hadden 'm bij de Pottery Barn gekocht, geen goedkope winkel. Een week of twee geleden probeerden we het bed eindelijk eens uit. Al die tijd zat de atras nog in het plastic. De extra dikke matras die ons beloofd was, leek meer op een dikke laag karton! Vandaag daarom maar eens gebeld met Pottery Barn; van zo'n winkel mag je een goede service verwachten. De mevrouw van de klantenservice stelde meteen voor een nieuwe matras op te sturen. Ze moet nog wel even checken, maar laat me over een paar dagen weten of dat accoord is.

Cindy is dit weekend in Redding bij haar ouders, vandaar dat ik tijd heb voor dit soort zaken. Ik ben ook het huis aan het poetsen... was hard nodig, zeker nu we komende week bezoek krijgen. Pap, het is hier bijna net zo schoon als bij jou!

Reprint

Veel van de tijd van PR medewerkers hier gaat zitten in het 'pitchen' van journalisten. Hier wordt er veel meer onderscheid gemaakt in de redenen waarom je een journalist pitcht dan ik in Nederland gewend was. Je kunt nieuws pitchen, maar ook een kennismakingsgesprek, een opiniestuk of een vraaggesprek dat vaak meer op de persoon gericht is. Er worden vooral meer verhaalideeën gepitcht. We besteden veel tijd aan het bedenken van invalshoeken een aanknopingspunten voor het nieuws van klanten, of trends waar een bedrijf als expert over ondervraagd kan worden. De uitdaging is om dingen die in het nieuws zijn, of in de maatschappij gebeuren aan te grijpen voor een verhaal over een klant. Dat betekent ook dat je wat een bedrijf doet, relevant moet kunnen maken voor een grote groep mensen.

Typisch aan IT journalistiek is dat er naast verslaggevers en redacteuren ook producttesters zijn. 'Reviewers' noemen we die hier. Als een bedrijf een nieuw product uit heeft, streven we ernaar dit getest te krijgen door de reviewers. Dat kan een test zijn van alleen ons apparaat of software, of een productvergelijking.

Een product van een van mijn klanten kwam deze week erg goed uit de bus bij een test. Daar was de klant natuurlijk erg blij mee. Nog diezelfde dag werd mijn collega gebeld door de verkoopafdeling van het blad om te vragen of we geinteresseerd zijn in een 'reprint' van het artikel met de test. Je krijgt dan het artikel en de voorpagina van het tijdschrift in de gewenste oplage gedrukt om voor marketingdoeleinden te gebruiken. Dat vind ik nou echt Amerikaans: meteen munt slaan uit de publicatie van een positief stuk.

Promotie

Twee van mijn collega's hebben een promotie gekregen. Ze zijn nu 'executive vice presidents'. Wanneer je een vice president van een Amerikaans bedrijf tegenkomt, moet je niet denken dat die persoon de tweede in lijn is. Hier hebben bedrijven meerdere vice presidents, en senior vice presidents en executive vice presidents. Hoe dan ook was het een indrukwekkende promotie die gevierd moest worden.

Dat deden we om half drie in onze grootste ruimte. Bob, onze general manager, begon met een speeach en daarna speechten nog vijf of zes mensen. Teamgenoten in New York namen via een teleconferencing verbinding deel aan de viering. Zo'n verbinden gebruiken we ook in onze wekelijkse personeelsbijeenkomst.

Natuurlijk was er ook taart. Weer zo'n echte Amerikaanse met een dikke laag witte room en versierd met bloemen.

De grote één op de achtegrond in de eerste foto hangt er vanwege het feit dat A&R Edelman op de toppositie geeindigt is in dfe ranglijsten van vakblad PR Week en San Jose Business Journal.

Taxi

Ik ben hier net van Highway 101 afgekomen, op weg naar huis. Ik was niet van plan er een gewoonte van te maken om vanuit de auto te fotograferen, maar kon het niet laten toen ik achter deze taxi reed. Het grootste taxi-bedrijf van San Francisco is Yellow Cab, vandaar dat je hier (en in de meeste andere Amerikaanse steden) veel gele taxi's ziet. Overigens is het overgrote deel van de taxichauffeurs hier niet van Amerikaanse afkomst. Bijna elke chauffeur heeft een buitenlands accent en ze komen werkelijk overal vandaan.

Ook de billboard met advertentie voor lokaal radio-station en de gekleurde huizen vond ik echt Amerikaans (de huizen meet specifiek voor San Francisco)... vandaar nog een foto vanuit de auto. De scheuren in de weg zijn ook typisch...

Achteruitkijkspiegel

Uitzicht in mijn achteruitkijkspiegel op weg naar werk vanochtend.

Warm

Het was vandaag ruim dertig graden. Heerlijk. Bij Cindy's werk viel in de loop van de ochtend de stroom uit, waarschijnlijk vanwege het warme weer. Iedereen werd om half twaalf naar huis gestuurd.

Elizabeth

De afgelopen dagen is Konigin Elizabeth volop in het nieuws geweest. Ze was in de Verenigde Staten vanwege het 400-jarig bestaan van Jamestown, de eerste Britse kolonie op Amerikaanse bodem. Tijdens haar bezoek woonde ze tevens een officieel diner met President Bush bij en ging ze naar de Kentucky Derby, een lang gekoesterde wens. van deze paardenliefhebber.

De queen wordt op de voet gevolgd door de pers, want zoiets exotisch (en antiek) als een monarchie kennen ze hier niet. Dat is iets uit sprookjes en 'The Old World' (zo wordt Europe ook wel genoemd). Ook over de uitzending van prins Harry naar Irak hoor je hier veel.

Het is indrukwekkend hoe de Britten hun PR voor elkaar hebben... Niet alleen de vestiging van Jamestown wordt gevierd, maar ook de geboorte van Amerika. Ik vraag me steeds af waar de Nederlanders zijn. Wij hadden toch ook een kolonie in Amerika? Ik heb het even opgezocht en volgens Wikipedia werd New Amsterdam in 1614 gesticht. Als Nederland zichzelf op de kaart wil zetten, zou Beatrix (of Alex tegen die tijd) een bezoek aan dit land en New York moeten brengen. Daar kan geen handelsmissie of politiek overleg tegenop!

Cinco de Mayo Festival

De nationale feestdag van Mexico wordt ook in de VS goed gevierd. Niet alleen omdat hier zoveel Mexicanen wonen, maar ook omdat Amerikanen graag elke gelegenheid aangrijpen om te feesten. Hier in San Francisco zijn verschillende festiviteiten, waaronder een festival in Dolores Park waar wij vanmiddag waren. Het park ligt aan de rand van The Mission, waar ontzettedn veel Mexicanen wonen. Voor ons is het op loopafstand. We hadden bier, brood en kaas meegenomen, dus we hebben heerlijk in de zon zitten picknicken terwijl we naar de Latijns-Amerikaanse muziek luisterden.

Start-up

Na weer een verjaardagslunch reed ik met een collega naar Palo Alto voor een kennismaking met een potentiele nieuwe klant. We moesten voor de bespreking een geheimhoudingsverklaring tekenen (een NDA, oftewel een non-disclosure agreement), omdat we de technologie te zien kregen die nog in ontwikkeling is. Het bedrijf wil nu nog niets naar buiten brengen en daarmee wachten tot alles klaar is voor een officiele introductie.

We waren allemaal erg onder de indruk. Dat is echt een van de gave dingen hier in Silicon Valley: je krijgt als het ware een kijkje in de toekomst. Het barst hier van de start-ups, maar er is veel kaf onder het koren. In dit geval was het een product en bedrijf met potentie. Wat betreft het bedrijf: de oprichter en CEO is nog onder de dertig maar dit is zijn derde bedrijf. Op zijn vijftiende startte hij een internetprovider die hij op zeventienjarige leeftijd aan Cisco verkocht. Tien jaar later startte hij een tweede bedrijf, ook verkocht aan Cisco, en nu is hij met het derde bezig. Hij en zijn team (met nog meer van dit soort uitzondelijke talenten) werken al twee jaar aan de nieuwe technologie. Ze hebben op het eerste oog alles goed voor elkaar; niet alleen de technologie, maar ook de zaken er omheen: de juiste mensen, het juiste ontwerp, de juiste contacten. Kortom: het zo geweldig zijn als wij hun PR mogen doen.

Held?

Sinds we een DVR hebben, kan ik af en toe ook eens naar TV programma's die 's middags worden uitgezonden kijken zoals Oprah en de Ellen DeGeneres Show. Ik zit naar een aflevering van Ellen te kijken, een luchtig praatprogramma met veel humor en verschillende gasten. Meestal een mix van bekende en onbekende Amerikanen. Een 82-jarige vrouw was vandaag te gast omdat je een inbraak wist te voorkomen door de banden van de auto van de dieven lek te schieten. Ze werd onthaald als een held. Dat zo'n oud mensje een pistool heeft, wordt niet raar gevonden. Wel dat ze op haar leeftijd nog zo goed doel kan treffen.

Huisarts

Na anderhalf jaar hebben we eindelijk een huisarts, of in ieder geval net zoiets: een 'primary care physician' heet dat hier. Ik had om half drie een afspraak bij mijn arts in een van de klinieken van UCSF, het academisch ziekenhuis van de Universiteit van California in San Francisco.

Ze hadden me vooraf een uitgebreid formulier gestuurd met allerlei vragen overmijn medische historie. Toen ik aankwam moest ik nog twee andere formulieren tekenen; een om de Amerikaanse wetgeving inzake privacy te erkennen (dat is hier standaard bij elke medische handeling) en een om akkoord te gaan met de voorwaarden van het ziekenhuis.

Ik hoefde maar een paar minuutjes te wachten tot ik aan de beurt was. Als je in Nederland een afspraak met een arts in de middag hebt, weet je bijna zeker dat de boel aan het uitlopen is. Hier niet. De wachtkamer was dan ook helemaal leeg.

Een verpleegkunidige deed wat basiswerk: wegen, bloeddruk meten, hartslag controleren, etc. Daarna gaf ze me een soort nachthemd zoals je die in Amerikaanse ziekenhuisseries ziet, met sluiting van achteren. Ik moest me uitkleden en dat ding aandoen. Efficiëntie ten top, want al dit soort dingen schelen de arts een hoop tijd.

Omdat het de eerste keer was, ondervroeg de arts me uitgebreid naar mijn medische historie en huidige klachten. Die had ik niet zoveel, maar voor elk klein dingetje werd ik doorverwezen. Ook moet ik bloed laten prikken om op cholestorol gecontroleerd te worden. Ik dacht dat ze hier elk jaar een uitstrijkje doen, maar dat is om de drie jaar, behalve als je in een risicogroep valt.

Drie kwartier later stond ik weer buiten en heb de rest van de middag thuis gewerkt.

Uitzicht vanuit de wachtkamer

Bijna thuis

Op weg naar huis.

Ik vond het zo'n typisch Amerikaans beeld; een uitzicht fat ik regelmatig heb als ik in de auto rij. Zelfs in de stad zie je veel pick-up trucks. Dit was om de hoek van onze straat.