Giants

Gisteravond ben ik voor het eerst naar een honkbalwedstrijd van de San Francisco Giants geweest (ik was al eens ooit naar een wedstrijd van de Red Sox in Boston gweest). Het was een bedrijfsuitje dat al een paar maanden geleden gepland was. Vooraf aten we in het stadium een typisch honkbalhap: hotdogs. Ik ken de basisregels van het honkbal, maar veel van mijn mannelijke collega's snappen ook alle handgebaren die op het veld gemaakt worden.

De wedstrijd van gisteren is het gesprek van de dag. We vielen namelijk met onze neuzen in de boter, want gisteren werd er 'geschiedenis geschreven'. Dat is hoe Amerikanen de 756ste homerun van Barry Bonds beschrijven, en wij zijn nu 'part of history'. Het is voor de San Franciscans waarschijnlijk net zoiets als Van Basten zien scoren tegen de Duitsers.

Het vorige record van 755 homeruns was 33 jaar onverbroken. Afgelopen evenaarde Barry dat aantal dus de kans was groot dat wij het langverwachte moment zouden meemaken. En ook al weet ik nauwelijks iets van honkbal was het supergaaf om het mee te maken. Het was zijn derde slagbeurt, na 2 uit en 3 wijd had hij nog een kans om een bal te slaan... En dat werd 'm: die ging over de muur.

Iemand in het publiek ving de bal en er wordt gezegd dat die een half miljoen dollar waard is. Ook ons kaartje is op eBay te verkopen voor een leuk bedrag.

AT&T Park is het stadium van de San Francisco Giants.

Ik had Cindy's handschoen bij me voor het geval een homerun in mijn richting geslagen zou worden. Het was een tip van Cindy, en verschillende collega's hadden ook hhun honkbalhandschoen meegenomen.

Voor de wedstrijd was het nog rustig bij de fanshops, maar na de homerun van Barry stond het rijendik. Er was een speciaal gedenkings T-Shirt te koop.

Achter het scorebord kan je allerle eten krijgen. Daar is ook een mini-honkbalveld waar kinderen kunnen spelen. Een honkbalwedstrijd duurt een uur of drie, dus wat afleiding voor de kleinsten kan geen kwaad.

Een paar van mijn collega's voor de wedstrijd.

Een citaat aan de muur van het stadium.

Overblijfselen van het honkbaldiner: hotdog buns, chocolate chip cookies en cracker Jacks (popcorn met pinda-caramellaagje), pinda's, cola en bier.

Uitzicht op het scorebord vanaf mijn plek op de tribune.

Zo ziet het bord eruit tijdens de wedstrijd. Hier is Barry Bonds aan slag.

Uitzicht op het veld - nummer 25 is Barry.

Tijdens de wedstrijd hoef je je plek niet te verlaten om iets te eten te krijgen. Er lopen allerlei mensen rond met snacks.

Collega's op de tribune.

Tijdens de pause worden er bloopers en boodschappen uit het publiek getoond.

Vuurwerk en feest na de 756ste homerun van Bonds. De wedstrijd werd 10 minuten stilgelegd voor felicitaties en toespraken

Dollar store

Afgelopen weekend weer even naar de Dollar Store geweest. Alles wat je in die winkel koopt, kost slechts een dollar - kijk maar op het bonnetje (op vier cent voor statiegeld na). Ook als je niets nodig hebt, wordt je er tot kopen verleid... Het is de moderne variant van de 'five and dime stores' die tot de jaren '70 populair waren. Daar kostte alles een nickel (vijf cent) of een dime (tien cent).

Brunch

Het is alweer een hele tijd geleden dat we een brunche-afspraak hadden. John had voorgesteld om om twaalf uur bij Boogaloos af te spreken. We hadden het tentje al vaak gezien, maar waren er nog nooit geweest. Ze hadden er een enorm uitgebreid en internationaal ontbijtmenu, met dingen als eieren met kaas en aardappelen of eieren met chorizo, bonen en tortilla's. Genoeg om de rest van de dag niet meer te hoeven eten...

Ziekenhuis

Cindy's tante ligt in het ziekenhuis. Zaterdagmiddag gingen we bij haar op bezoek. We verlieten een mistig en koel San Francisco en zagen de lucht blauwer worden en de temperatuur oplopen tot 30 graden in San Jose.

Het was een regionaal ziekenhuis, en heel vergelijkbaar met de ziekenhuizen die ik uit Nederland ken; twee bedden per kamer, vriendelijke verpleging met ogenschijnlijk een druk werkschema.

De verpleegsters (het waren allemaal vrouwen) hebben hier trouwens geen witte kleding aan. Hun uniformen zijn van dezelfde stof, maar veel kleurijker. In dit ziekenhuis had elke verpleegster een andere combinatie aan. Ik heb er een paar foto's van proberen te maken. Tegenover ons kantoor is ook een kliniek, waardoor je vrij regelmatig mensen in dit soort pakjes op straat ziet lopen. De arts kwam ook nog even langs en hij had zijn gewone kloffie aan.

Op de foto's valt je misschien ook op oud-roze hier een veelgebruikte kleur is in ziekenhuizen.

Corvette dollar

Zojuist heb ik de stomste TV-commercial ooit gezien, voor een Corvette dollar. Een wat? Ja, een speciale munt met een gele auto erop, waarvan de lichten ook nog aankunnen. Ik heb nog nooit zoveel onzinnige superlatieven in een minuut gehoord. Alsof het om een stuk antiek of kunst van onschatbare waarde gaat. Je krijgt natuurlijk ook een echtheidscertificaat bij Idat driedubbel gecontroleerd is) en elke besteller mag er hoogtens vijf kopen. De prijs is $19,95 per munt!

Ik kan het filmpje niet op mijn blog zetten, maar hier is een link naar een site die aan de Corvette dollar is gewijd. Zodra je erop komt, begint het filmpje te spelen. Dat heb ik nu al drie keer in de afgelopen reclameblokken gezien.

Afstanden

Een collega van mij heeft een nieuwe baan, waarvoor ze naar New York moet verhuizen. Ze heeft afgelopen week haar baan hier opgezegd en vertrek volgende week naar de oostkust. Zo snel gaat dat hier. Geen wonder dat ze destijds bij mijn vertrek uit Nederland dachten dat ik gek was toen ik vertelde dat ik twee maanden nodig had om de move te maken.

Mijn collega gaat net over de grens van de staat New York wonen, in Stamford, Connecticut. Nog liever had ze in het plaatsje ernaast een woning gevonden, maar als je een week de tijd hebt kan je niet al te kieskeurig zijn. Dat andere plaatsje is Greenwich, wat volgens haar de plek in Amerika is met de hoogste huizenprijzen; waar presidenten en beroemdheden een huis hebben.

Het verbaast me nog steeds wel hoe makkelijk Amerikanen (in ieder geval die in het bedrijfsleven) met de grote afstanden in dit land omgaan. Een klant van mij, een bedrijf dat in San Francisco gevestigd is, heeft een CEO die in Florida woont en een voorzitter die Hawaii zijn thuis noemt. Laatst vertelde een vriend ook al van een collega die in Virginia woont en in Texas werkt. Het woon-werkverkeer voor hen gaat dus door de lucht.

AlwaysOn

Het was weer eens vroeg, omdat ik om kwart over acht in Palo Alto moest zijn. Sinds lange tijd nam ik weer eens highway 280 naar het hart van Silicon Valley. Ik ben nu bij AlwaysOn, een congres over nieuwe media dat op de Stanford Universiteit gehouden wordt. Het was even zoeken, want Stanford heeft een enorm grote campus.

Web 2.0 is hier nog steeds een van de meest gehoorde buzz-worden. Ik vond het ongelofelijk hoeveel nieuwe start-ups er zijn die elk een manier denken te hebben gevonden om munt te slaan uit de nieuwe mogelijkheden van het Web. De trend op dit moment is om de technologie die populair is onder consumenten, in te zetten in bedrijven. Er zijn honderden bedrijfjes die Web 2.0 toepassingen voor het bedrijfsleven aanbieden; blogs, wiki's social networks en wat dies meer zij.

Ik vertoef hier in de perskamer. Bij aankomst kreeg wat uitleg en instructies van een van de organisatoren. Ze vertelde onder andere dat presidentskandidaat John McCain vanmiddag hier spreekt. Hij heeft helaas geen tijd om met de pers te spreken, dus als er journalisten zijn die hem willen interviewen moet ik hen om een visitekaartje vragen zodat we dat aan de campagnemanager kunnen doorgeven. Ze hebben al veel verzoeken moeten afwijzen, dus ik ben benieuwd hoe druk het wordt. Tot nu toe is het erg rustig en gaan journalisten liever luisteren naar de andere sprekers...

Kennis delen

Wat we onlangs in Chicago geleerd hebben, is felgebeerde kennis. Vandaag hielden we een presentatie om een deel van die kennis over blogs, online communities en andere nieuwe media te delen met onze collega's in San Mateo. We hadden ruim 30 deelnemers.

Buitenland

Ik zit net met een klant te praten over de wireless markt en hoe andere landen verder zijn op dit terein dan de VS. Vooral in Azië lopen ze voorop om de overheid daar grote projecten initieert. In Singapore bijvoorbeeld, zijn de bezig om draadloze internettoegang in het hele land beschikbaar te maken. Deze klant, een kleine start-up, is betrokken bij dit soort grote projecten.

Het simpele feit dat deze technologie het goed doet in andere landen en dat de VS achterloopt, is niet interessant voor de Amerikaanse media. Dat is geen nieuws. Dat ben ik anders gewend uit Nederland. Als Nederland ergens onderaan een internationale ranglijst bungelt is daar meestal wel aandacht voor. Hier veel minder. Men denkt al snel dat zoiets dan ook niet belangrijk of relevant is.

De manier waarop Amerikaanse journalisten nog wel enigszins te interesseren zijn voor dergelijke onderwerpen is als je ze kunt vertellen wat de lessen zijn de VS kan trekken uit projecten in andere landen. Je moet dus echt een stap verder gaan in het aanbieden van informatie. Zo hebben wij weer iets om ons mee zoet te houden, want het kost redelijk wat tijd om alle benodigde gegevens te achterhalen.

Facebook

Terwijl Nederland steeds actiever wordt op Hyves, wint in Amerika Facebook snel aan populariteit. Natuurlijk is er ook MySpace, met miljoenen leden nog steeds het populairste 'social network' (ik geloof dat dat in het Nederlands een online vriendennetwerk heet), maar sinds Facebook het mogelijk maakt voor derde partijen om onderdeel te worden van een Facebook-pagina, schiet het gebruik van de site omhoog. Zelfs ik merk het aan het aantal uitnodigingen dat ik krijg.

Oorspronkelijk was Facebook bedoeld voor studenten en moest je een email-adres van een universiteit of school hebben om je aan te kunnen sluiten, maar dat prinicipe hadden ze al een tijd geleden laten varen. Er is een hoop bedrijvigheid op Facebook en veel vakgenoten zijn erop te vinden.

Ik ben van veel netwerken lid, maar begin de laatste weken pas echt de lol ervan te omtdekken nu er zoveel op Facebook te doen is. Het werkt een beetje verslavend...

Al Gore

Onlangs lazen we in de New York Times een artikel over een nieuwe actie van Al Gore. Hij is bezig de reclame- en mediawereld te betrekken bij zijn missie. Hij roept communicatiebureaus op om te helpen met het ontwikkelen van boodschappen, en mediabedrijven om zendtijd beschikbaar te stellen. Een van mijn klanten zit in die branche en we willen onderzoeken of dit bedrijf zich kan aansluiten bij deze actie. Een van onze stagiaires had ik gevraagd om te onderzoeken met wie we contact moeten opnemen, maar dat bleek lastiger dan gedacht. Toen bedachten we ons dat we een clean tech-divisie bij Edelman hebben en dat die groep wellicht de juiste contacten heeft. Ik mailde ze collega die die groep leidt om te vragen of zij een ingang heeft. Mailt ze me zojuist het telefoonnummer van de "Honorable Al Gore". Hij neemt waarschijnlijk niet zelf de telefoon op als ik bel, maar het is best cool om twee stappen verwijderd van hem te zijn. Figuurlijk dan, want hij is gevestigd in Nashville.

Silvermans

We zijn net terug van een etentje met de Silvermans. Ik was hun au pair in Boston, begin jaren '90, en de laatste keer dat ik de kinderen zag was acht jaar geleden. Het grootste deel van het jaar zorgde ik voor twee meisjes, Jessica van twee en Amanda van vier, en zes weken voor mijn vertrek naar Nederland werd er een jongetje, Gregory inmiddels Greg, geboren. Sinds die tijd is er een vierde kind bijgekomen en nu is hele familie op vakantie in Californie. Sharon en Alan, de ouders, hebben na jaren diensttijd bij hun werkgevers een vakantie van drie weken kunnen opnemen,

Het was geweldig om ze allemaal weer te zien. Voor mijn gevoel waren ze nauwelijks veranderd, alleen een beetje groter natuurlijk... Amanda gaat naar een college in Boston en woont sinds twee jaar niet meer thuis. Na de zomervakantie gaat Jessica naar een college in Philidelphia voor een mode-opleiding en Greg is een junior in high-school als het schooljaar weer begint, wat betekent dat hij in zijn een na laatste jaar is. Hij is een grote sportfanaat: speelt ijshockey en speelt over een paar weken mee in de Maccabi Games, in de volksmond de 'jewish olympics'.

We aten bij Bubba Gump op Pier 39 bij Fisherman's Wharf, zo'n restaurant waar ze voor je zingen als je jarig bent en waar de ketchup op tafel staat. Alles is in het thema van de film Forrest Gump: het desertmenu was in de vorm van een tafeltennisbetje en er waren volop gerechten met garnalen.

Solidariteit

Een vriendin van ons stuurde een email over de zieke moeder van haar beste vriendin, twee mensen die wij ook kennen. Ze mailde naar al haar vrienden en kennisen om om financiele steun te vragen. De moeder is in haar laatste dagen en heeft rond de klok verzorging nodig. Zoiets wordt lang niet altijd door de verzekering gedekt, of er zit een maximum aan het aantal dagen.

Het is niet ongebruikelijk om de mensen om je heen om dit soort steun te vragen. Meestal gebeurt het zoals in dit geval: je vraagt het niet zelf, maar een vriend vraagt het en organiseert een 'fundraiser'. Amerikanen zijn gewend om actie te ondernemen. Ook zijn veel mensen solidair in zo'n situatie en helpen. Ik vertelde het aan een collega en die zei meteen, ik geef 50 dollar.

Markt

Niet ver van ons huis is een wekelijkse markt op zaterdag, waar boeren uit de omgeving hun waar komen verkopen. Het is niet toeristisch zoals de markt bij de Ferry Building, maar het is zo'n markt waar je gulden een daalder waard is... of je dollar een euro.

Voor nog geen vijfentwinig dollar hadden we een tas voor verse groenten en fruit. Hier moeten we vaker heen!

Bedekt

In de kiosks op het vliegveld viel me nog iets typisch Amerikaans op aan het tijdschriften rek. Op de bovenste plank staan bladen waarvan de foto op de voorkant wordt afgedenkt. Als je goed kijkt, zie dat het daarbij over het algemeen niet om harde porno gaat, maar hoogstens licht erotische tijdschriften. Zelfs mannenbladen als Maxim en Stuff waarop vrouwen in bikini's en strakke jurkjes staan worden bedekt.

Afstuderen

De training zit erop! We sloten de week af met het presenteren van onze opdracht aan onze collega's thuis en in Chicago. We waren allemaal trots op het eindproduct dat door goed teamwerk tot stand was gekomen, dus na het 'afstuderen' gingen we met een euforisch gevoel naar huis. Dominic, Alex en ik hadden nog net even tijd voor een drankje op een terras om het te vieren.

Chicago is een erg leuke stad waar ik nog een keer naartoe wil om meer te zien. Ik was er ooit drie uur geweest, en had toen de indruk gekregen dat de stad op New York lijkt, maar niets is minder waar. In de binnenstad staan dan wel veel wolkenkrabbers, de meeste zijn veel ouder dan die in New York. New York heeft de Empire State Building en de Chrysler Building uit de jaren '30, maar veel van Chicago's wolkenkrabbers zijn nog ouder, en indrukwekkender.

Na het drankje namen we de taxi naar O'Hare om terug te vliegen naar San Francisco. Doodmoe viel ik gisteravond in slaap...

De laatste voorbereidingen...
Het afstuderen: wij leggen aan collega's onze nieuwe media-strategie uit

Nog even van Chicago genieten voordat we het vliegtuig inmoeten. Op de achtergron zie je een van de indrukwekkende oude wolkenkrabbers.

Uitzicht vanaf het terras

Bekende namen

Hier in Chicago zie ik winkels en andere zaken die ik al lang niet meer gezien heb, maar nog ken van mijn tijd in Massachusetts. Het zijn allemaal grote ketens die alleen aan de oostkust (daar hoor Chicago in veel opzichten ook bij) vertegenwoordigd zijn en geen filialen aan de westkust hebben. Het maakt me daarom een beetje nostalgisch om CVS weer te zien, want dat is de drogisterij waar ik altijd naartoe ging. En bij Bennigan's zijn we mengmaal uit eten geweest. Met Dunkin Donuts is waarschijnlijk de belangrijkste concurrent voor Starbucks; ik een geen koffiedrinker en geen donuteter, dus ik heb er niet zoveel mee.

Ik zie hier trouwens nog een ander bekend beeldmerk... Een paar jaar geleden heeft ABN-Amro hier een grote bank overgenomen. Nu zie je overal het groen met gele logo, maar dan met de naam van de bank uit Chicago.

Gemoedelijk

Het was een enerverende dag want we moesten wat we de afgelopen drie dagen geleerd hebben in de praktijk brengen aan de hand van een opdracht voor een klant. Een dag vol brainstorms en PowerPoint. Morgen moeten we de boel presenteren aan onze managers.

's Avonds nodigde Phil, de cursusleider, ons uit om bij hem thuis iets te drinken. Hij woont in een van de wolkekrabbers om de hoek van kantoor. Daarna gingen we met z'n allen uit eten, een paar straten verderop. Weer een nieuw stukje van Chicago gezien. Zo langzaam heb ik het gevoel dat er nog heel wat te zien en beleven valt hier en dat ik een keer terug moet komen met Cindy. Tot nu toe is mijn indruk dat Chicago een heel gemoedelijke stad is. Geen pretenties, met redelijk wat historie en een relaxte sfeer.

Een borrel in Phil's apartement.

Een paar maanden geleden naam warenhuis Macy's uit New York, warenhuis Marshall Fields uit Chicago over. Dat gaf een enorme rel hier in Chicago, die nog steeds niet helemaal overgewaaid is. Er zijn nog altijd mensen hier die tegen de overname zijn omdat daarmee een icoon verloren ging. Dit filiaal was het vlaggeschip van Marshall Fields, maar is nu een Macy's winkel.

Met z'n allen aan het diner bij Atwood Cafe.

Buiten werd er aan de weg gewerkt. Ik vond het er typisch Amerikaans uitzien: de machines, de werkers, het feit dat er 's nachts gewerkt werd tussen de hoge gebouwen. Ik moest er een paar foto's van maken.

Met uithangbord van het Chicago Theatre op de achtergrond.

Op z'n Amerikaans is er iemand die ervoor zorgt dat we veilig over konden steken.

Op weg naar ons hotel... nog zo'n typisch plaatje van Chicago: door de straat loopt een rails op palen voor de L , een soort van sneltrein.

Het nieuws

Ik ben me aan het aankleden terwijl de TV aanstaat. Hier zijn dezelfde ontbijtprogramma's op TV: Good Morning America, Today en The Early Show, alleen worden ze onderbroken door ander commercials en ook het nieuws wordt lokaal gemaakt. De meeste berichten gaan daarom over dingen die hier in de regio spelen: ontvoeringen, protestacties, lokale politiek. Als Bush wat te melden heeft komt dat ook op het nieuws, net als de oorlog in Irak, maar voor echt internationaal nieuws moet je CNN aanzetten.

Baksteen

Om half vijf zat de trainingsdag erop, net op tijd om een conference call met een klant in Silicon Valley bij te wonen. Half zes was ik terug op mijn hotelkamer en besloot snel even naar de fitnessruimte te gaan voor het eten. Mijn collega Dominic en ik hadden afgesproken met twee ex-teamgenoten die naar Chicago zijn verhuisd.

We aten in een tapas-restaurant in een wijk ten noorden van het centrum. Erg leuk om zo wat meer van Chicago te zien een beter beeld van de stad te krijgen, al was het alleen maar banuit de taxi. Bijna alle gebouwen waren er van baksteen, waardoor het me een beetje aan Amsterdam deed denken. De huizen en de hele sfeer gaven een bekend gevoel... En dat werd nog eens versterkt toen het begon te regenen!

Thuis regende het trouwens ook vandaag. Het schijnt voor de eerste keer sinds 1850 te zijn dat het op deze dag van het jaar regent in San Francisco.

Mijn collega's in het tapasrestaurant

Les

Gisteravond had ik geen fut meer om nog te bloggen. Ik ben het niet meer gewend om de hele dag les te volgen... We hadden ook huiswerk dat de nodige tijd vergde en ik nog niet af had voor het eten, waardoor ik nog tot laat achte mijn laptop zat in mijn kamer. Hier alsnog wat indrukken van die dag:

Deze week breng ik mijn dagen door in een van de labs in Edelman's kantoor in Chicago.

Phil brengt ons de kneepjes van het werken met 'social media' bij.

In de lift kan je op een scherm precies zijn op welke verdieping je bent. Het is een dubbeldekkerlift waardoor wij in de lobby in de lift moeten stappen die op de even verdiepingen stopt, maar onder onze kooi zit er nog een die je naar de oneven etages brengt. De lift stopt daarom op plekken zonder dat de deur opengaat. Dat wordt op het scherm aangegeven.

Chitown (een van de bijnamen van Chicago) tegen zonsondergang, op weg naar het restaurant

Deze twee torens heten Marina City, maar inde volksmond worden ze de corn cobs (maiskolven) genoemd.

We aten bij Bin 36, een restaurant een wijnbar. Je kon er een 'flight of wine' bestellen, dat waren vier glazen met een soort wijn uit verschillende streken. Dit tentje lag aan een straat met nog veel meer restaurants, de meeste waren steakhouses... en 'steak and chop houses' (chop staat voor pork chop, ofwel varkensvlees.) Ander typisch eten uit Chicago is de deep dish pizza.

Chicago bij nacht