donderdag, mei 15, 2008

Politiek

Politiek is verschillende keren op mijn pad gekomen in de afgelopen twee dagen. Vandaag kwam Dan Schnur, een van Edelman’s Public Affairs experts langs bij ons op kantoor. Hij werkt in Edelman’s vestiging in Sacramento, de hoofdstad en politieke centrum van Californië, en hij heeft ook lang in Washington DC gewerkt.

Tijdens de lunch gaf hij zijn visie op het politieke landschap in Californië en op nationaal niveau. Ook ging hij in op de relatie tussen Silicon Valley en de overheid.

Traditioneel hebben bedrijven in Silicon Valley een broertje dood aan overheid en politici. Silicon Valley bestaat uit vrijheidslievende ondernemers. Tot midden jaren ’90 hielden ze zich totaal niet bezig met beslissingen die de regering nam. In 1996 richtten een aantal van de IT bedrijven lobbygroep TechNet op. Mensen als John Chambers (Cisco CEO),
John Doerr (venture capitalist) en Jim Barksdale (toenmalig Netscape CEO) waren initiatiefnemers. Ze realiseerden zich dat beslissingen over handelsverdragen, immigratievisa en breedbandinitieven hen aangingen en dat het goed zou zijn om daarbij betrokken te worden.

Over Schwarzegger zei hij dat hij niet aan belastingverhogingen zal ontkomen, en dat de govenator het heel moeilijk gaat krijgen want hij heeft altijd beloofd dat nooit te zullen doen. Maar tegelijkertijd holt het onderwijs in de staat achteruit en het wegennet is aan onderhoud toe en voldoen de huidige maatregelen niet.


Onze expert legde uit dat bij verkiezingen op staat en nationaal niveau aankomt op de zwevende kiezer. Grofweg 40 procent stemt altijd Democraat en een vergelijkbaar percentage stemt Republikein. Het gaat bij verkiezingen om de overige 20 procent en Schwarzenegger is erg goed geweest in het inpalmen van die groep. Alleen, zij zullen hem ook makkelijk laten vallen als het slecht gaat.

In de presidentsverkiezingen richten de kandidaten zich ook op de zwevende kiezer.

Voor een Republikein is McCain veel dichter bij het midden dan Bush, wat zou betekenen dat hij aantrekkelijk is voor zwevende kiezers (‘swing voters’) . Hij gaf eerder deze week een toespraak over het milieu en broeikaseffect – een onderwerp dat tot nu toe vrijwel alleen door Democraten serieus genomen werd. Kortom: een teken dat hij zieltjes in het politieke midden wil winnen.

Veel Republikeinen nemen het hem niet in dankbaarheid af. Ze vinden dat hij maar onzin uitkraamt. Deze mensen noemen zich de conservatieven en ze worden gezien als de basis van de Republikeinse partij. Ze zijn ook sceptisch over McCain's toespraak komend weekend bij de NRA, the National Rifle Association, oftwel de organisatie die wil dat wapenbezit legaal blijft.

Conservatieven definiëren zichzelf hier heel anders dan in Nederland. Toevallig zag ik gisteravond een programma van Glenn Beck toen ik in de sportschool was. Ik realiseerde me dat mijn mediaconsumptie heel selectief is, want ik zie normaal nooit dit soort programma’s – Glenn Beck is nogal rechts (dat is een eufamisme). Ik stond af en toe met mijn oren te klapperen.

Volgens hem is iemand die conservatief is, iemand die gelooft in het individu, iemand die gelooft in het recht op zelfbeschikking, in het recht om succesvol te zijn en er niet voor gestreft te worden. Conservatieven geloven hun familie te kunnen runnen zoals zij willen, in het recht god te aanbidden, en zelf te bepalen welke god dat is zonder deze aan ander op te dringen. Ze geloven in leven en laten leven en zo min mogelijk overheidsinmenging. (Ik citeer hem vrijwel letterlijk.)

De vraag is of McCain voldoende steun zal krijgen van deze groep die traditioneel Republikeins stemt. Niet dat ze voor een Democraat zullen stemmen, maar ze zouden wel gewoon thuis kunnen blijven.

Daar is bijgekomen dat McCain nu ook aan de rechterkant concurrentie heeft gekrgen van Bob Barr. Hij heeft zich ook verkiezbaar gesteld als presidentskandidaat. Hij vertegenwoordigd de Libertarians... die zijn nog rechtser dan de Republikeinen. (Niet te verwarren met liberals, want die zijn juist aan linkse kant van het politieke spectrum.)


Natuurlijk is me de beslissing van het Californische hogergerechtshof ook niet ontgaan vandaag. Het is vast ook in Nederland in het nieuws dat de rechters hier bepaald hebben dat mensen van hetzelfde geslacht het recht hebben om te trouwen. Ondanks dat zes van de zeven rechters zijn benoemd door Republikeinse goeveneurs, oordeelden ze dat volgende de grondwet van Californië een huwlijk tussen twee mannen of twee vrouwen toestaat. Binnen de kortste keren werden er spontaan feestjes en bijeenkomsten georganiseerd om dit besluit te vieren.

Stroomstoring

Zojuist berichtte onze IT afdeling over stroomuitval in ons kantoor in Portland. Portland ligt in Oregon, de staat ten noorden van Californie. Gistermiddag hadden wij ook een stroomstoring in de wijk waar ons kantoor is. Aan de westkust van Amerika heeft te kampen met een hittegolf en vermoedelijk zijn de 'blackouts' daarvan het gevolg.

Gisteravond konden we tot laat in de avond buiten zitten in korte broek en T-shirt. Dat komt bijna nooit voor in San Francisco.

woensdag, mei 14, 2008

Mobieltjes

Eén op de zes Amerikaanse huishoudens heeft geen vaste telefoonlijn meer. Dat is vandaag volop in het nieuws naar aanleiding van een nieuw onderzoek dat verschenen is. Deze gezinnen maken gerbuik van mobile telefoons, en vermoedelijk van Internet-telefonie zoals Skype.

Tijdens de lunch had ik het er met vier collega's over. We bleken allemaal in deze categorie te vallen. Een van hen had nog een andere trend gesignaleerd vooroorzaakt door de populatiteit van mobieltjes: steeds minder mensen hebben een horloge om. Mijn collega's droegen er geen van allen een. Ik voelde me ineens heel oderwets...

maandag, mei 12, 2008

Moederdag

Zoals veel andere Amerikanen gingen we zondagochten brunchen voor moederdag. We gingen naar het clubhuis van de golfbaan bij het huis van Cindy's ouders. Je moet je daar niets bijzonders bij voorstellen; golf is hier geen elite-sport. Aan de foto's hieronder kan je wel zien dat het een restaurant zonder franjes (figuurlijk dan, want letterlijk waren ze er wel) was. Je ziet ook dat in dit deel van de VS mode en trends nauwelijkjs belangrijk gevonden worden.
Plastic over de tafelkleden, kunstbloemen op tafel en kerstversiering langs de muur zijn een paar van de dingen die me opvielen.

Een buffet waar ve zo veel van mochten eten als we wilden.


Een paar onderdelen van een Amerikaans ontbijt: aardappels, ham, spek, worst, wentelteefje en biscuit.

Mensen in de rij voor het buffet.


Er waren ook wafels, roereieren, pancakes en fruit.


De TV stond aan...


Het koffiehoekje.

De WC met schelpvormige wasbakken en kunstbloemen.

zondag, mei 11, 2008

Verrast

We hadden niemand verteld dat we naar Redding gingen, dus toen we het terras van Pat en Virge op kwamen stappen, was iedereen verrast. Ik had twee minuten ervoor nog met mijn vader gebeld om te vragen hoe de dag geweest was. Daardoor wisten we ook waar iedereen uithing. Cindy's ouders, pap, Ans, Pat en Virge hadden net hun eerste Margarita achter de kiezen, en waren aan het genieten van het prachtige uitzicht.

Met z'n achten gingen we eten bij Jack's, waar het menu gedomineerd wordt door steak. We waren er al eens eerder geweest tijdens een bezoek aan Cindy's ouders, dus we wisten wat we moesten verwachten: een donker hol waar je lang op een tafel moet wachten, met een gezellige bar en supergoede biefstukken.




De achterkant van Pat en Virge's huis.

Uitzicht vanaf het terras


Het was zo schemerig bij Jack's dat Pat het menu alleen met een kaarsje erbij kon ontcijferen.


Iedereen had een steak van 10 ounces besteld, alleen mijn vader at er een van 16 ounces... dat is 450 gram!

Road trip

Toen we vrijdagavond in Wild Side West een biertje dronken, ontstond het plan om dit weekend 'even' naar Cindy's ouders in Redding te rijden. Mijn vader en Ans waren daar op bezoek en het was moederdag - twee redenen om de rit naar het noorden te maken.

Zaterdagmiddag begonnen we aan een een autorit van drieënhalf uur. We waren de stad een halfuur uit en het was al warm genoeg om het dak open te doen... en de omgeving veranderde ook. Vanuit de auto zagen we heel wat typisch Amerikaanse tafereeltjes. Met mijn kleine cameraatje heb ik er zoveel mogelijk van vastgelgd.

Een schoolbus in het droge gras.

Opslagschuren en jonge aanteelt.


Rijstvelden die per vlieftuig aangeplant worden. Het toestel kwam enorm laag overgevlogen.


Opslagsilo's - vermoedelijk voor rijst.


Een van de vele trucks...


Waarschijnlijk iemand die aan het verhuizen is - hier is U-Haul bijna synoniem met verhuizingen.

Nog zo'n vrachwagen...


Dit soort borden staan langs de snelweg in de dunner bevolkte gebieden. Er zijn ook borden die aangeven welke hotels, campings en restaurants er zijn.

Reclameborden op hoge palen. Je ziet vooral casino's veel op deze manier adverteren.


Een grote Amerikaanse vlag bij de camper-dealer.


Logo's op palen om maar gezien te worden van de snelweg.


Vanaf het viaduct


Nog meer opslagloodsen...


Vrachtwaggons


En toen was ik aan de beurt om te rijden...

vrijdag, mei 09, 2008

Avondprogramma

Dinsdagavond was er een feest van Fast Company waar ik maar even naartoe, omdat ik om kwart over acht met Monica, en de manager en boeker van haar band had afgesproken in Oakland. Zo miste ik een kan om te netwerken met de incrowd van Silicon Valley in ruil voor een zakelijk bespreking met het management van Blame Sally. We hebben afgesproken dat ik hen de komende tijd ga helpem met hun PR.

Dinsdagavond gingen Cindy en ik naar een geweldig concert van KT Tunstall in The Warfield. En gisteravond was er een borrel van de PRSA, oftewel de beroepsvereniging van PR professionals. Mijn teamgenoot zit er in het bestuur, dus ik wilde er even mijn gezicht laten zien.

Vanavond had ik kunnen netwerken bij een feestje van Stumble Upon, maar heb toch besloten om zo met Cindy naar Wild Side West te gaan. Even chillen! Volgende week heb ik weer minstens twee gelegeheden om branchegenoten te ontmoeten.

Nu weet je waarom ik even niet geblogs heb...

dinsdag, mei 06, 2008

Verblijfsvergunning

Een collega vroeg me of ik al Amerikaan ben, omdat ik toch zo lang in de VS woon. Het wordt me weleens vaker gevraagd en meestal krijg ik verbaasde reacties als ik vertel dat ik nog niet eens een vaste verblijfsvergunning heb.

Ik leg dan uit hoe het Amerikaanse systeem in elkaar zit. Dat ik nu hier ben op basis van een werkvergunning, met dank aan Edelman, en dat ik over een paar maanden een Green Card verwacht te hebben. Eer ik in aanmerking kom voor Amerikaans burgerschap zijn we minstens vijf jaar verder.

Ik vertelde mijn collega dat ik op de website van de USCIS moet kijken om zien hoe lang ik nog moet wachten en dat de site een keer paar maand bijgewerkt wordt. Hij zei dat 'm dat deed denken aan het einde van zijn highschool-tijd toen hij moest wachten op bericht van de universiteiten waaraan hij zich had aangemeld.

Op dit moment zegt de site van USCIS dat ze dossiers van eind juni 2007 aan het verwerken zijn. Mijn aanvraag is van 15 september 2007, dus het zou nu nog zo'n drie maanden moeten duren totdat ik permanent in Amerika mag verblijven.

maandag, mei 05, 2008

5 mei

Om half drie had ik even tijd om pauze te nemen en even naar de kleermaker te rijden. Op de radio hoorde ik een documentaire over bevrijdingsdag in Nederland. Ik bleek voor het eerst een uitzending van de Nederlandse Wereldomroep te luisteren! Ze zenden uit op de zender van de publieke omroep van San Francisco die ik een tijdje ontdekt heb. Het is het kleinere en progerssievere zusje van KQED, dat ook al als progressief bekend staat.

Een van de items die ik hoorde ging over de oudsre nog optredende zanger van 104 die in Nederland optrad. Uit het bericht bleek dat de man nogal omsteden is in Nederland vanwege zijn positie tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het viel me op dat veel mensen, ook van een paar genaties jonger, het verleden een grote rol in hun leven laten spelen. Doorsnee mensen werden om hun mening gevraagd en de emoties speelden hoog op - zowel voor of tegen een optreden van de man in Nederland zonder deze in iets contructiefs om te zetten, zoals hier in Amerika vaak het geval is.

5 mei is ook de dag waarop hier feesten in Mexicaanse stijl gevierd worden. Ik heb steeds gedacht dat het de nationale feestdag van Mexico is, maar een (Mexicaanse) collega legde me uit dat dat niet het geval is. Ze vertelde dat Mexicanen hun onafhankelijkheid op 16 september vieren en dat op 5 mei een slag in die strijd plaatsvond, waar het grootste deel van Mexico geen aandacht aan schenkt. Alleen in Puable, waar de slag plaatsvind, wordt er iets aan gedaan.(Wellicht vergelijkbaar met 3 oktober en Leiden...) Amerikanen maken er des te meer werk van... zelfs op kantoor was er een klein feestje, inclusief margerita's, tortilla chips en piñata. De eerste collega die een poging waagde om het dingen open te slaan, slaagde er meteen in. Vervolgens lag de hele vloer vol met Mexicaans snoepgoed.

Aziatsiche dag

Gisteren was een Aziatisch dagje. We begonnen bij het Asian Art Museum waarvoor we de Bart namen naar Civic Center. Daar bleek een klein festival plaats te vinden waar allerlei activiteiten en clubs voor kinderen zich presenteerden. Toevallig was er een groep kinderen een Chineze dans aan het uitvoeren op het podium toen wij een kijkje gingen nemen.

Voor mij was het de eerste keer in het Asian Art Museum. Het bleek een enorm gebouw met een uitgebreide collectie. We vielen met onze neus in de boter, want de entree was gratis omdat Target de toegang sponsort op de eerste zondag van de maand. Het was er daardoor erg druk en er waren allerlei activiteiten voor kinderen. Daar zijn Amerikaanse musea sowieso heel goed in; er wordt altijd rekening gehouden met kinderen.

Na een deel van de collectie te hebben bekeken, gingen we door naar China Town, waar we eerst gingen lunchen. We gingen naar een van de vele restaurants on Dim Sum te eten - ook iets dat ik voor het eerst deed sinds we hier wonen. De foto's vertellen de rest...


Even poseren voor het stadhuis van San Francisco.

Er was een festival gericht op gezinnen...
...met uitvoeringen van kinderen.
Het Asian Art Museum was veel groter dan ik gedacht had... Het gebouw is opgetrokken in een stijl die doet denken aan het oude Rome, maar het pand is in 1917 gebouwd als openbare bibliotheek. In 1996 trok het museum erin.


Een ruimte waar ouders hun baby in alle rust kunnen verzorgen.

Ter ere van de gratis zondag, voerden kinderen allerlei dansen op.

Na het museum aten we dim sum. Een serveerster kwam langs met gerechten waar we uit konden kiezen. Vervolgens nam ze ze mee naar de keuken waar ze getoomd werden.

Sommige gerechten moesten doorgesneden worden zodat ze beter met stokjes gegeten konden worden. De serveerster deed dat met een keukenschaar!

We hadden 'chicken fingers' besteld. In een Amerikaans restaurant zijn dat reepjes kipfilet ter grote van een vinger. Hier waren het echte kippepoten. Alleen ons pap heeft zich eraan gewaagd...


Het smaakte verder prima.

Na het eten gingen pap en Ans nog even verder met het verkennen van China Town en liep ik een paar straten verderop naar H&M...

zondag, mei 04, 2008

Van Castro naar Noe

Terwijl pap en Ans op pad waren in San Francisco, gingen wij gisterochtend naar de sportschool, en daarna nog even boodschappen doen bij Trader Joe's. We hebben goed ingeslaan - dat leek Cindy een goed idee omdat de prijzen van levensmiddelen op dit moment flink stijgen.

Ans en pap hadden de Bart naar de Ferry Building aan de Embarcadero genomen en vandaar een tram naar Fisherman's Wharf. Tegen vier uur hadden we met hen in de Castro afgesproken, waar ze ook de tram naartoe namen. We liepen door Castro Street om een indruk de wijk te krijgen, die bekend staat om het hoge percentage homo's dat er woont. Er zijn verschillende leuke winkeltjes die we binnen liepen om wat rond te snuffelen.

We liepen over Castro Steet de homowijk weer uit, rechtdoor een berg over naar Noe Valley, de wijk die ten zuiden van de Castro ligt. Zo kwamen we langs typische San Francisco huizen aan typische stijle straten - iets wat pap en Ans duidelijk niet gewend waren, dus heel wat huizen werden uitgebreid bewonderd...

In Noe Valley, een wijk met veel goedverdienende jonge gezinnen, hadden we een reservering bij Firefly. We hebben er heerlijk gegeten.

In de Castro Een van de vele speciaalzaakjes in de Castro: een luze dierenwinkel. Deze hapjes zijn voor honden bedoeld.
Weer even een geveltje bewonderen (en ondertussen op adem komen).

Uitzicht op de Castro vanaf het topje van de berg die we over moesten.




Pap en Ans hadden aardbeien gekocht die onderweg opgegeten werden. Ze vonden ze se superlekker.... wij raken verwend, want wij zijn er inmiddels aan gewend dat het fruit hier veel meer smaak heeft.


In Noe Valley aangekomen, dronken we even koffie bij Starbucks

Voor de deur bij Firefly.