Hoofdkantoor

De eerste trainingsdag zit erop - van negen uur vanochtend tot vier uur 's middags hebben we het over blogs, podcasts, RSS, bulletin boards, wiki's, tags, social networks en nog meer van dat soort onderwerpen gehad. Het ging lang niet alleen over de technologie, maar vooral over We zaten in een ruimte op de 32ste etage van het Aon Center, waar het hoofdkantoor van Edelman gevestigd is. In de lobby van het gebouw hadden we keuze uit acht liftblokken: voor eerste tot en met de eenentwinstigste verdieping met oneven nummers, voor de oneven verdiepingen tussen de 50ste en 68ste etage.

Het ging er allemaal relaxt aan toe: er was voldoende tijd om de stof uitgebreid te bespreken en we kregen ook nog een rondleiding door het kantoor. De cursus duurt een week en volg ik met nog zeven ander collega's; drie uit Silicon Valley, twee uit Atlanta, een uit Portland en een uit New York. Een jaar geleden had ik dat waarschijnlijk nog heel spannend gevonden, maar inmiddels begin ik het gewoon te vinden dat mijn collega's over vandaan komen.

Met Dominic tijdens de rondleiding door Edelman's hoofdkantoor.

Boven en onder: brainstormruimtes.


Vergaderruimtes.

Boven en onder: uitzicht van de 64ste etage.

Tijdens de lunch gingen we naar een van de andere wolkenkrabbers, waar op de kelderetage allerlei restaurants zitten. Wij gingen naar Cosi, een keten die je niet in Californie hebt. Dominic kende het van haar tijd in Washington DC.

's Avonds gingen we met z'n allen eten bij Joe's. Helaas was de wachtlijst zo lang dat we het na een glaasje wijn en wat voorgerechten voor gezien hielden. We moesten nog aan ons huiswerk: een blog post schrijven over de toekomst van marketingcommunicatie.

Indrukken

Om twee redenen wilde ik al op zaterdag naar Chicago vliegen: om aan het tijdsverschil te wennen en om iet van de stad te kunnen zien. Om negen uur werd ik brak wakker, want ik viel gisteravond pas om twee uut in slaap. Maar ik heb doorgezet en ben, na een bezoek aan de fitnessruimte, de stad gaan verkennen. Hier wat indrukken van Chicago.

Uitzicht vanuit mijn kamer bij daglicht.

De Magnificent Mile... ik ben waarschijnlijk verwend nu ik in San Francisco woon, maar ik vond het een beetje tegevallen. Als je bedenkt dat Chicago de grootste stad in de wijde omgeving is, kan ik me voorstellen dat voor veel mensen deze straat met allerlei oude wolkenkrabbers en luxe winkels erg indrukwekkend is. Misschien is het mijn gebrek aan interesse voor wolkenkrabber-architectuur.

De Chicago River

Aan de Magnificdent Mile, ofwel North Michigan Avenue, werd dit weekend een kunstmarkt gehouden.

Ook land Michigan Avenue ligt Millennim Park, waar ik een tijdje heb doorgebracht. Hier zie je het Jay Pritzker Pavilion, waar buitenluchtconcerten gehouden worden. Het gebouw heeft herkenbare stijl van architect Frank Gehry.


Dit kuntswerk staat ook in Millennium Park... het het Cloud Gate en het is het meest fantastische openbaar kunstwerk dat ik ooit gezien heb. Een soort druppel die de hele stad weesspiegelt... het ding heeft een enorme aantrekkingkracht.

... ook op mij....

Frank Gehry's Jay Pritzker Pavilion, van voren.

Het park ligt aan Lake Michigan, een van de vijf Great Lakes. Ik heb heerlijk een uurtje in het grad bij het water gelegen om van de zon te genieten.

Daarna ging ik naar het Art Institute of Chicago - ook dit museum lig in het park. Alles was op loopafstand van mijn hotel. Hieronder twee van de honderduizenden werken die er tentoongesteld worden.

Chicago

Het was bijna vijf uur vliegen naar Chicago; ik landde tegen acht uur plaatselijke tijd. Het is hier twee uur vroeger dan in San Francisco. Zoals je op het kaartje kunt zien, ligt Chicago niet eens zoveel noordelijker dan San Francisco. Deze tijd van het jaar is Chicago warmer dan San Francisco. Het is hier overdag ruim dertig graden, maar 's winters kan het flink koud worden. Tien graden onder nul is niet ongebruikelijk, en tel daar nog maar een flinke wind chill factor bij op, want de bijnaam van de tweede stad in de VS is de 'windy city'.

In het vliegtuig heb ik het een en ander voor werk gedaan – een mail voor een klant voorbereid, veel nieuws gelezen en mijn uren van vrijdag nog even opgeschreven. Cindy kwam gisteren om vijf uur terug uit Portland, waardoor ik aan het einde van de dag net geen tijd meer had om dat te doen.

Ik ben nu in het Hard Rock Hotel in Chicago. Ze gaven me een upgrade naar een kamer op de 28ste verdieping. Het hotel zit aan Michigan Avenue in het centrum van de stad. Aan deze straat zitten alle sjieke winkels - hij wordt ook wel de Magnificent Mile genoemd. Ik heb even een wandeling gemaakt om de buurt een beetje te verkennen, maar ik heb nog het meeste van de stad gezien vanuit de taxi... en vanuit mijn hotelraam natuurlijk.

Uitzicht uit de taxi

Uitzicht vanuit mijn kamer

College

Een collega vertelde me over de toelating op universiteiten en colleges na highschool. Je hebt hier geen HBO of MBO, tenminste niet qua naam. Maar er is een groot scala aan opleidingen na de highschool, allemaal onder de naam college of university. De community colleges zijn van het laagste niveau en de Ivy League scholen (zoals oostkust-universiteiten als Harvard en Yale) hebben de beste reputatie samen met nog een paar andere privé-scholen, zoals Stanford hier in Californië.

Zulke opleidingen kosten al gauw 30.000 tot 40.000 dollar paar jaar en dat is alleen schoolgeld. Daar komt nog van alles bij, zoals huur van woonruimte op de campus, schoolkleding, boeken en ga zo maar door. De meeste scholen vergeven beurzen voor getalenteerde studenten. Maar geld is niet het enige obstakel om op zo'n school terecht te komen. Je moet ook goede cijfers hebben... niet alleen op je einddiploma, maar er wordt gekeken naar je gemiddelde van je laatste vier jaar op highschool. Als je het in het begin niet zo goed deed om wat voor reden ook, maak je nog wel een kans, maar dan moet je allerlei extra dingen doen zoals het schrijven van een essay over je motivatie.

Naast het gemiddelde van de cijfers van de school (je GPA, ofwel je grade point average), moeten leerlingen ook een test afleggen, de SAT. Deze test is voor heel Amerika hetzelfde, dus de score van verschillende leerlingen is beter met elkaar te vergelijken dan de GPA.

Als je rijke ouders hebt, kun je ook met slechte cijfers op zo'n goede school komen. Als zij een donatie van enkele tienduizenden dollars geven aan de school kan je ook toegelaten worden. Er zijn trouwens ook minder dure staatsuniversiteiten die goed aangeschreven staan. De Universiteit van Califirnië in Berkeley hoort daar bijvoorbeeld bij. Als je naar een school in he thuisstaat gaat scheelt dat ook in hoogte van kosten.

Zakenreis

Ik had gehoopt na werk naar de sportschool te gaan, maar in plaats daarvan ben ik met een klant gaan eten. Ik had voorgesteld om samen koffie te drinken om zo op een informele manier bij te kunnen praten. Hij werkt in Mountain View en woont in San Francisco, dus het was logisch om halverwege in San Mateo af te spreken aan het einde van de dag. Hij vertelde me vervolgens dat hij wat langer moest doorwerken omdat hij morgen vrij is. Hij was uiteindelijk om kwart voor acht op het station in San Mateo en toen zijn we maar samen naar de stad gereden om daar wat te eten.

Nu moet ik nog pakken, want ik vertrek zaterdag naar Chicago voor een week. Cindy komt morgen thuis uit Portland en dan wil ik niet op de enige avond die we samen hebben van alles moeten doen... Dat heb je met al die zakenreisjes.

Schieten

Met twee teamgenoten was ik vanavond bij een diner met het verkoopteam van een van mijn klanten. Het was in The Los Gatos Brewing Company - toen ik er binnenkwam realiseerde ik me dat ik er jaren geleden ooit geweest was tijdens een vakantie. Dat was een maffe gewaarwording.

De verkopers kwamen uit alle delen van Amerika. Aan het begin van de avond hadden een paar het over wapens. Er kwamen verschillende jeugdherinneringen boven. Zo reageerde een van hen zich vroeger af door op lege cola-flesjes te schieten in het bos. Een ander vertelde dat hij vroeger meisjes mee uitnam naar de schietbaan. Ik vertelde dat aan een van mijn collega's op de terugweg en haar reactie was: "Waar komt hij vandaan!? Klinkt als een echte hillbilly." Ze komt zelf uit Texas, waar de wapenwet erg vrij is. Zelfs voor haar was een date naar de 'shooting range' een beetje boers.

Het was verder een gezellige en nuttige avond, maar dit gesprekje vond ik echt iets voor de blog...

All-Star game

De afgelopen dagen draaiden hier om honkbal, want gisteravond vond de All-Star game plaats in San Francisco. Ik ben geen sportkenner, maar als ik het goed begrijp zijn er twee 'eredivisies' voor honkbal, ofwel twee 'major baseball leagues': de National League en de American League. Zover ik weet is het enige verschil tussen de divisies dat een team in de American league een tiende speler mag hebben die niet in het veld staat, maar alleen slagman is.

Elk eredivisieteam speelt in een van de leagues en dat verandert niet. De Boston Red Sox spelen bijvoorbeeld in American League en de San Francisco Giants in de National League. De enige keer dat die twee teams elkaar kunnen treffen is tijdens de World Series aan het einde van het seizoen in het najaar.

De wedstrijd van gisteren is een vriendschappelijke waarbij niet de vaste teams, maar de twee divisies het tegen elkaar opnemen. Fans bepalen welke spelers in de teams deelnemen. De meeste gehoorde naam is Barry Bonds; hij is een van de meest populaire sporters in Amerika op dit moment. Hij staat op het punt om het record voor het hoogste aantal homeruns te breken, hij speelt voor de Giants en hij wordt onderzocht op het gebruik van doping. De man krijgt dus volop publiciteit, positief en negatief.

Ruim 31 mijoen mensen hebben de wedstrijd op TV gezien. Het festijn is schijnbaar ook goed voor de stad geweest vanwege de grote aantalelen bezoekers.

Voordracht

Na werk had ik met Monica afgesproken in de Inner Richmond, een wijk van San Francisco waar ik nog niet eerder geweest was en die ook wel bekend staat als het nieuwe Chinatown. Het barst er van de Chinese en andere Aziatische restaurants, vooral langs Clement Street, de hoodstraat van de wijk. Desondanks vonden wij een Turks restaurant waar we een hapje aten voordat we naar een voordrachtavond gingen. Vijf schrijvers lazen voor uit eigen werk dat verzameld is in een boek met korte verhalen. De hele setting deed me erg denken aan The Open Stanza in Amsterdam; ook in een halfdonkere club met tafeltjes voor het toneel.

Bewolking

Na de reunie gingen we naar Santa Cruz, waar het vanochtend dik bewolkt was. Fog noemen ze dat hier. Deze tijd van het jaar is dat niet ongebruikelijk aan de kust hier; vaak brandt de zon in de loop van de dag door de wolken heen. Het klaarde in de loop van de middag op en we zijn zelfs even naar het strand geweest met twee van Cindy's neefjes. Zij hadden hun zwemboek aan, maar ik heb mijn sweatshirt nauwelijks uitgehad. Vanwege het koele weer gingen we in de ochtend naar een koffieshop en vervolgens nog even naar de mall.

Vers gebakken mini-donuts in de koffieshop.

Keuze uit verschillende koffiesoorten, een typisch beeld in koffieshops.

Een van de vele oude hippies in Santa Cruz. Hij zat de hele tijd met zijn mobieltje te bellen terwijl hij de finale van Wimbeldon sat te kijken.

In de mall even de AT&T-winkel binnen gelopen, waar ze de iPhone hadden. Mooi ding - veel platter en lichter dan ik gedacht had. Natuurlijk mooi vormgegeven - typen zonder toetsen was niet zo handig.

Zojuist heb ik Cindy op het vliegveld afgezet - zij zit de komende week in Portland.

Steak en mais

Op de eerste zaterdag in juli vindt de jaarlijkse familiereunie plaats van de Edwards (de achternaam van Cindy's moeder) en de Cottles (de achternaam van haar oma) bij het huis van Cindy's tante in San Jose. Het huis is ooit gebouwd als cabin en later uitgerbreid tot een huis met een abrikozengaard en vee. Nog steeds zijn er veel boeren in de familie, zowel veehouders (cowboys) als landbouwers.

Iedereen brengt iets te eten mee naar zo'n bijeenkomst, en al je de spullen zelf verbouwt, kan je net zo goed een hele krat meebrengen..

Bij het huis is voldoende ruimte voor tientallen gasten.

We aten (natuurlijk) steak en mais.

Het traditionele toetje is een abrikozen-cobbler, een soort mega Limburgse vlaai. Dit jaar was ie omgetoverd in een verjaardagstaart voor Cindy's moeder die op 07-07-07 70 jaar werd.

Maximum

Deze week heb ik maar weer eens met de advocaat gebeld zie de aanvraag van mijn Green Card behandeld. Ik kreeg haar voicemail en zojuist belde ze terug. Helaas nam ik net niet op tijd op, waardoor ik het ook weer met een voicemail moet doen. (Telephone tag noemen ze dat hier; oftewel telefoon-tikkertje). Ze liet weten dat het maximum aantal visa voor dit jaar is bereikt en dat ze daarom pas weer in oktober actie kan ondernemen. Ik hoop haar komende week te spreken, want daar wil ik het fijne van weten.

Wij vertrekken zo naar San Jose, waar de jaarlijkse familiereunie plaatsvindt; vervolgens naar Santa Cruz.

Creditcard

Ik heb een corporate creditcard van American Express waar ik onkosten die ik voor de zaak maak mee kan betalen. Een keer per maand krijg ik een rekening van American Express en moet ik al die zaken betalen - als ik op tijd mijn onkostenvergoeding heb ingediend, heb ik het geld terug voordat ik de creditcard-rekening betaal. En als ik op tijd mijn creditcard-rekening betaal worden er geen extra kosten in rekening gebracht. Het is dus niet zo dat de zaak de maandelijkse rekening van de corporate creditcard op zich neemt. In het begin vroeg ik me daarom het nut van zo'n corporate credit card af.

Het voordeel zit 'm in het feit dat de creditcardbestedingen en betalingen niet worden meegerekend in mijn 'credit score'. Als ik dus veel geld moet voorschieten en ik vebruik veel krediet, weegt dat niet mee. Dat is heel belangrijk omdat die credit score bepalend is of je een lening of hypotheek kunt krijgen EN wat de rente is die je ervoor betaalt.

Ik heb sinds een paar maanden een creditcard van onze bank met 500 dollar bestedingslimiet. Niet veel, maar het heeft wel geholpen om mijn credit score op te bouwen, want ik betaal elke maand alles netjes af en ik heb dus geen grote schulden.

Het heeft bijna anderhalf jaar geduurd, maar inmiddels is mijn credit score in de hogere regionen. Al weet ik nit precies hoe hoog, ik merk het aan het aantal creditcard-aanbiedingen dat ik krijg. Toen we hier net woonden, was dat alleen voor Cindy weggelegd. Nu willen allerlei banken me als klant!

Independence Day

Zo'n dagje vrij in het midden van de week is super. Het komt maar weinig voor, want de meeste Amerikaanse feestdagen vallen op een maandag. En als een feestdag op dinsdag of donderdag valt, krijg je dag tussen de feestdag en het weekend meestal ook vrij.

Het was gisteren ongebruikelijk warm (vandaag worden warmterecords gebroken) en we hadden geen verplichtingen, dus hebben we heerlijk van de zon genoten op ons balkon. 's Avonds gingen we naar een barbecue georganiseerd daar een paar van Cindy's collega's. Kortom, we hebben de dag als de meeste Amerikanen doorgebracht. We moesten iets voor op de gril meebrengen, een iets om te delen. Op weg naar de plek van bestemming gingen we langs de supermarkt. Die is ook op de nationale feestdag open. Met kaas, stokbrood, salade en hotdogs gingen we naar Fort Mason, een van de Nationale Parken in de stad.

Fort Mason is een oude legerbasis die stamt uit de tijd van de Amerikaanse burgeroorlog en vandaag de dag onderdeel is van Golden Gate Park. Het ligt aand e noordkant van San Francisco, tussen de Golden Gate brug en Fisherman's Wharf, waar enorm druk was vanwege festiviteiten en het vuurwerk. Vanaf onze plek zaten we eerste rang wat betreft het vuurwerk.

We waren met een groep van vijftien; de meesten werkten voor de National Park Service, de meesten voor een specifiek park. Ik heb weer het een en ander bijgeleerd. Bijvoorbeeld, als je Samuel Adams bier met appelcider mixt, krijg je een snake bite. Een andere collega vertelde over een beweging die Independence Day wil omdopen tot Interdependence Day om daarmee aan te geven dat een land niet op zichzelf in wereld staat... zelfs Amerika niet.

Het was niet gemakkelijk om een parkeerplek te vinden. Uiteindelijk vonden we een parkeerterein op een kwartier lopen afstand. Vandaar hadden we bovenstaand uitzicht.

Bij de ingang van Fort Mason
Een kerk op het terrein van het Park
Een van de huizen. De oudste gebouwen in het park zijn houten huizen; er zijn ook een aantal betonnen barrakken. Veel van de gebouwen worden bewoond.

Cindy in gesprek met Joel, de organisator van de barbecue. Ons feestje was in de achtertuin van een van de huizen die op dit moment gerenoveerd worden. Als het huis klarr is zal het verhuurd worden.... voor 10.000 dollar per maand.

Het uizicht vanuit de achtertuin. We zagen vier stinkdiertjes... gelukkig kwamen ze niet al te dichtbij.

Wij waren niet de enigen die hotdogs hadden meegebracht.

Natuurlijk was er ook mais.

Vrij

Het is dinsdagavond, maar het voelt als vrijdagavond want morgen zijn we vrij in verband met onafhankelijkheisdag, beter bekend als The Fourth of July. Amerika logt nu uit - ik verwacht de komende 24 uur geen email. Het is sowieso een rustige week en rond vier uur vandaag was het echt stil op kantoor. Om half zes zette ik er ook een punt achter. Ik was eerder thuis dan Cindy en dat komt niet vaak voor. Kon ik alvast een kipfilet marineren voor op de barbecue.

Voorbereiden

De meest gestelde vraag vandaag was: "Heb je een iPhone gekocht of ken je iemand die er een heeft?" Ik ken nog niemand die er een heeft - alleen een klant heeft er een gekocht om het ding te kunnen ontleden en hun software erop te laten werken. Tot nu toe heb ik 'm nog niet in het echt gezien. Het meeste nieuws in verband met de iPhone ging over het netwerk van AT&T dat overbelast was door de vele nieuwe iPhones. Dat is het enige netwerk dat je kunt gebruiken met de iPhone.

Donderdagochtend hebben we een bespreking met een andere klant waarin zij ons de marketingplannen voor de komende tijd gaat vertellen. Voor zo'n vergadering moeten we ons goed voorbereiden door alvast ideeen voor het PR programma te bedenken. Je wordt hier geacht goed voorbereid te zijn en niet zomaar naar zijn meeting te gaan om te luisteren. Woensdag wordt hier niet gewerkt in verband met Independence Day, dus we moesten echt aan de bak. Dat heb ik vanavond met een collega gedaan - we hadden allebei een drukke dag en kwamen er pas na vijf uur aan toe.

Thuis had Cindy nieuws: ze moet volgende week naar Portland voor werk, waardoor onze minivakantie in Santa Cruz niet door kan gaan. We zouden maandag tot en met woensdag vrijnemen. Dat tripje naar Portland heeft ze te danken aan de interesse die ze toonde voor een vacature in haar team. Misschien heeft ze binnenkort wel een nieuwe baan, en een vaste aanstelling bij de National Park Service...

Nepalees

Jeri en Laura zijn net weg. We zouden met hen uit eten gaan. Ze kwamen ons ophalen zodat ze ons huis konden zien, maar na eerste wijntje zagen we het niet meer zo zitten om het huis uit te gaan. In plaats daarvan hebben we eten besteld. Nepalees. Het was net zo gezellig.

iPhone

Zojuist even geskyped met Edith en Marleen. Ik realiseerde me dat de iPhone nog niet in Nederland uit is. Hier heeft het nieuws er de afgelopen weken bol van gestaan. Echt ongelofelijk hoeveel rumour Apple heeft weten te creëren en hoe goed ze het apparaat geheim hebben weten te houden. De afgelopen week hebben de vier meest prominente journalisten die over consumententechnoligie schrijven een exemplaar gekregen. Dat waren David Pogue van The New York Times, Walt Mossberg van de Wall Street Journal, Edward Baig van USA Today en Steven Levy van Newsweek. Zij werden vervolgens door TV stations uitgenodigd om over hun ervaringen te vertellen. Anderen schreven over de rijen voor Apple en AT&T winkels, vergeleken de iPhone met andere nieuwe telefoons, de kwaliteit van AT&T's netwerk en allerlei experts waren aan het woord. Wij hadden er last van omdat we nieuws van een klant onder de aandacht wilden brengen, maar niemand had daar oren naar. Tot nu toe zijn de geluiden opvallend positief.

Wij gaan zo naar een AT&T winkel... als ik er eentje zie, zal ik er een foto van maken, maar we gaan er geen kopen. We willen overschakelen naar een andere mobiele operator, omdat de ontvangst van T-Mobile in de Nationale Parken nogal slecht is. De afgelopen dagen hebben we de keuzes online vergeleken en het valt niet mee om een keuze te maken. Dat komt omdat je de meeste mobieltjes maar bij één operater kunt krijgen. Cindy wil graag een telefoon van SonyEricsson en die hebben ze alleen bij AT&T en hun netwerk is niet zoveel beter dan dat van T-Mobile. Verizon heeft het beste netwerk, maar de telefoons spreken ons minder aan.

Best druk

Na een drukke week, zag het ernaar uit dat vandaag rustig zou worden... maar schijn bedroog. Er waren verschillende zaken die mijn aandacht behoefden die ik niet op mijn to-do-lijst had staan, maar dat is typisch voor mijn werk. Een klant mailde vanochtend om te zien of we nog dezelfde dag een bespreking konden hebben, waar we ons snel-snel-snel op moesten voorbereiden... dat nam een goed deel van de dag in beslag. Een andere klant wil maandagochtend met me ontbijten - daarvoor moest ik ook wat informatie verzamelen om voorbereid te zijn. Vandaag is ook de laatste dag van Edelman's fiscale jaar waardoor er allerlei administratieve dingen afgerond moesten zijn. En ik moest een en ander inhalen van de afgelopen week, omdat ik relatief weinig op kantoor ben geweest.

Gisteren was ik zelfs de hele dag in bespreking. Toen was het 'onze' dag in het W Hotel, want de internationale bijeenkomst van Edelman's technologiedivisie vond plaats. Kortom: een dag lang in een vergaderzaal waar de ene na de andere collega een presentatie geeft over de stand van zaken op zijn of haar terrein. Een van de meest nuttige aspecten van zo'n meeting is dat je met collega's in andere kantoren contacten kunt leggen of relaties kunt versterken. Ik ken mijn collega's in Toronto, Chicago en L.A. weer een stuk beter. Aan het einde van de dag ging iedereen met een bus naar ons kantoor in San Mateo voor een barbecue. Er was een hele productie van gemaakt met een kleine expositie van al onze klanten, posters over ons werk en team aan de muren.

Rond half tien was ik thuis; tegelijkertijd met Cindy die een weekje Lassen Park erop heeft zitten. Vandaag was het negen uur, dus ik kijk uit naar het weekend!

The W

De afgelopen dagen heb ik veel tijd in en om de W (double-you) doorgebracht. Daar vond Edelman’s jaarlijkse leadership meeting plaats en ook al ben ik niet een van de deelnemers, er waren een paar sessies de ik kon bijwonen.

Dinsdag ging ik erheen om even een uurtje met Annemieke bij te praten – daar was het maandag nog niet echt van gekomen. Het voelde nog precies zoals vanouds. Zij ging daarna naar een diner met de groep; ik ging naar een netwerkborrel waar ik met John had afgesproken.

Gisteren ging ik naar de W om een gastspreker te horen: de baas van MySpace, een klant van Edelman over de nieuwe manieren om met jongeren te communiceren. Daarna was er een sessie waar ik voor uitgenodigd was, maar niet naartoe ben geweest omdat vlak ervoor mijn mobiele telefoon gestolen was. Ik ben bijna drie uur bezig geweest met het blokkeren van mijn telefoon, het aanvragen van een nieuw apparaat en een tijdelijke vervanging te vinden. Arrgh!

Met het verlies van mijn mobieltje, had ik ook mijn email niet meer bij de hand. Daarom ging ik nog even terug naar de W om in het business center mijn mail te checken en collega’s en klanten mijn tijdelijke nummer te laten weten. Ik had het redelijk gehad en was blij dat de dag over was en ik naar huis kon gaan. Maar op weg naar buiten kwam ik langs de hotelbar, waar allerlei collega’s uit Europa waren die vroegen of ik een biertje met hen wilde drinken... Toen werd het toch nog gezellig.

Na dat ene biertje ben ik ook nog meegegaan naar uit afsluitende diner van de leadership meeting. We aten in de indrukwekkende lobby van SFMOMA en Mike Deaver gaf een ontroerende toespraak waarin hij Dan Edelman met Ronald Reagan vergelijk, de twee werkgevers in zijn loopbaan.

Het was een goede gelegenheid om met internationale collega’s te netwerken... en weer iets typisch Amerikaans te weten te komen. Catherine, een van de organisatoren van de bijeenkomst en van Edelman’s Summer School, die ook deze week in San Francisco plaatsvond, vertelde dat een van de deelnemers zijn arm verbrijseld heeft. De deelnemer komt uit Washington DC, waardoor Catherine de taak had om een medewerker te vinden die met hem mee naar huis kan vliegen. Niet omdat hij niet alleen kon reizen, maar omdat een Amerikaans bedrijf zich juridisch moet indekken.

Jaarvergadering

Elk jaar komen de leiders van kantoren en expertisegebieden binnen Edelman samen in de laatste week van juni. Dit jaar vindt die bijeenkomst plaats in San Francisco. Normaal gesproken zou ik niet aan de meeting deelnemen, maar nu het in mijn eigen stad plaatsvindt, kan ik er delen van bijwonen. Om acht uur vanochtend was ik het W Hotel om een paar sessie bij te wonen. De eerste had ik al gemist, want de vergadering was om zeven uur begonnen.

Veel Europese collega's zag ik voor het eerst sinds we hier wonen. Erg leuk om zoveel oude bekenden te zien; vooral Annemieke met wie ik tien jaar heb samengewerkt in Nederland. Helaas was er niet veel tijd om echt bij te praten... hopelijk lukt dat nog in de komende dagen.

Ik bleef tot en met de lunch om de gastspreker die tijdens het middageten sprak te horen. Dat was Leslie Dach, voorheen de leider van Edelmans kantoor in Washington, maar tegenwoordig hoofd corporate affairs van Wal-Mart, het grootste bedrijf ter wereld. Hij vertelde hoe Wal-Mart sinds de hulpactie die het bedrijf op touw zette voor de slachtoffers van de orkaan Katrina, zich is gaan inzetten voor een schoner milieu. Als zo'n groot bedrijf zijn TL-lampen vervangt met daglicht heb je het over besparingen van honderden miljoenen dollars... en ik weet niet hoeveel broeikasgassen. Door aan alle leveranciers te vragen om minder verpakkingsmateriaal te gebruiken, bespaart het bedrijf niet alleen aan afvalmateriaal, maar ook aan transportkosten.

Leslie werd aangekondigd door zijn voormalige collega van Edelman Washington, Michael Deaver. Michael, vicevoorzitter van Edelman, was een van de belangrijkste mensen in de Reagan-regering. Deaver is dus een Republikein; Dach is een Democraat en samen runden ze Edelman's kantoor in de Amerikaanse hoofdstad. In Europa geef je als lobbyist je politieke voorkeur niet prijs en stel je je neutraal op; in Amerika ligt dat anders. Een public affairs team bestaat uit Democraten en Republikeinen; ieder communiceert met leden van de eigen partij.