Tide

Je weet dat de 4th of July eraan zit te komen als je het wasmiddel op de schappen in de supermarkt er zo uitziet... Het bekendste wasmiddel van Amerika sponsort het Amerikaans Olympisch team, maar het is vast geen toeval dat de verkoop van deze flessen Tide al voor Independence Day begint.

Google I/O

Twee weken geleden hield Apple haar jaarlijkse conferentie voor ontwikkelaars, de befaamde WWDC.  Tim Cook, de nieuwe CEO, unthulde er de nieuwe MacBook Pro met Retina Display en nieuwe versies van besturingssystemen. Helaas nog geen iPhone 5. Een aantal van onze programmeurs was er ook bij.

Deze week was het de beurt aan Google met Google I/O. Op de zelfde plek als Apple, namelijk het Moscone Conferentie Centrum in San Francisco, deden de Google-directeuren allerlei aankondigingen. De meest in het oog springende: de Google bril. Het is meer een metalen strip die je over je oren en langs je wenkbrauwen draagt met aan de rechterkant een klein schermpje, waarop je allerlei informatie kunt zien, waarvoor je nu nog je smartphone gebruikt.

Het ding zou ingebouwde gezichtsherkenning hebben en door het te verbinden met sociale netwerken zie je informatie over de mensen die op straat tegenkomt. Ook kun je er foto's of live video mee schieten. Het apparaat is nog in een vroeg ontwikkelstadium, maar tijdens I/O werd al een indrukwekkende demonstratie gegeven door parachutespringers en crossfietsers. Zij brachten de bril vanuit de lucht naar het podium terwijl iedereen in de zaal live mee kon kijken door de bril die door de stuntmannen gedragen werd.

Ook dit evenement is alleen voor programmeurs voorbehouden, maar ik wipte er vanmiddag even langs voor een afspraak met een journalist. Toen ik in de enorme lobby aankwam, stond die helemaal vol met mensen terwijl die haal normaal aaltijd leeg is. Ze stonden allemaal in de rij om hun tas met 'goodies'... nee niet de gewone gesponsorde meuk die je bij congressen krijgt, maar in de tas zaten een smartphone, een tablet-computer en een Nexus Q. Bovendien kregen alle bezoekers het recht om als eerste de Google-bril te kopen voor $1500 als ie volgend jaar uitkomt. Ik zag trouwens al een paar mensen met zo'n bril lopen.

 Duizenden in de rij voor Google-spullen

 En als je nog meer wilde, kon je het kopen in de Google-shop

Pride weekend

Een normaal mens zou na een drukke launch-week wellicht vroeg naar bed gaan, maar vrijdagavond was het begin van Gay Pride. Onder het motto 'slapen kan altijd later nog' ging ik met een paar vriendinnen stappen. Eerst naar een borrel van dot429 en daarna dansen bij een van de vele feesten.

Dit jaar sliep Denise in mijn logeerkamer en om me daarvoor te bedanken, maakte ze zaterdagochtend een uitgebreide brunch. Ze stelde voor om nog een paar gezamelijke vriendinnen uit te nodigen... uiteindelijk hadden we een tafel vol gezelligheid. Prima begin van de dag.

In de loop van de middag trokken we met z'n alle trokken richting Castro, naar het huis van Elena. Da's vaste prik op Pride-zaterdag; zij houdt elk jaar een groot tuinfeest. Ook nog even een kijkje genomen in Dolores Park, ook vaste prik, en daar de Dyke March.

Op zondag was het programma ook standaard: eerst een deel van de optocht bekeken om vervolgens naar Zuni te gaan. Niemand weet waarom, maar dat is de plek waar alle leuke vrouwen heengaan op zondag om er aan de bar of op de stoep met elkaar bij te kletsen onder het genot van een drankje
.

Brunch op zaterdag

Dolores Park

De jaarlijkse optocht

De bejaardenbus

Flipboard voor Android

Gisteravond was weer een gedenkwaardige in het bestaan van Flipboard. Onze editie voor Android-telefoons kwam uit en we kondigden ook aan dat Google+ en YouTube nu vanuit Flipboard door te bladeren zijn.

Bovendien lanceerden we Flipboard in vijf nieuwe landen, waaronder Nederland. De afgelopen week hebben we met het communicatieteam weer lange dagen gemaakt om het allemaal in goede banen te leiden en het lijkt erop dat dat weer gelukt is.

De meeste collega's waren nog op kantoor toen we om 9 uur live gingen. Daar maken we hier altijd een klein feestje van - ook deze keer zat de sfeer er weer goed in, ondanks dat er ook hard gewerkt werd.

Cherry

De nieuwste dienstverlening in een app: je auto laten wassen. Ik had het ook niet geweten als een collega niet zo'n wasbeurt geboekt had met Cherry. Ze komen naar jouw auto toe, je hoeft ze alleen te laten weten waar ie staat. Je hoeft er zelf niet eens bij te zijn, behalve als je ook het interieur gereinigd wilt hebben natuurlijk. Omdat de autowasser er toch was, vroeg ik of ie mijn auto ook mee kon pakken voor een zacht prijsje. Voor 10 dollar was mijn auto weer glimmend. Okay, 12 dollar, want je moet natuurlijk ook fooi geven...

Jersey

Deze keer zag ik New York voor het eerst vanaf de andere kant van de Hudson, in New Jersey. Zondagochtend waren we in Jersey City om te brunchen, en maakten daarna een wandeling langs het water. De stad is de laatste tien jaar enorm opgeknapt en het centrum heeft allerlei leuke restaurants en van oude pakhuizen zijn appartementen gemaakt.

Je kunt niet met de metro naar Jersey, maar er gaat wel een PATH-trein. Die namen we vanaf het World Trade Center. De nieuwe toren begint trouwens al aardig te vlotten en is inmiddels alwaar het hoogste gebouw in New York. In Jersey City stonden verschillende aandenken aan 11 september, want heel wat mensen die in het WTC werkten, woonden hier.

De hele tijd dat we in New York waren, was het heet. En vooral 's avonds bleef het warm en kon je gewoon in een T-shirt rondlopen. Dat mis ik wel eens in San Francisco, want hier kan dat hoogstens vijf keer per jaar.

Later in de week gingen we dan ook een dagje naar de kust; ook in Jersey. We konden een auto lenen van een vriend van Nicky en namen de Holland Tunnel on de de Hudson door en ik was verbaasd hoe snel je vanuit New York in de weilanden zit. Geen uitgestekte natuur zoals in California, maar toch heel veel groen.

Aan het strand in Asbury Park bleek het weer bewolkt, dus meer weer voor een standwandeling dan zonnebaden. Asbury Park is een oude badplaats met nog een aantal oude casino's en ander historische gebouwen. Bruce Springsteen maakte het plaatse bekend door zijn eerste album ernaar te vernoemen. Voor de bewonder van New York, staat het tegenwoordig bekend als het 'gay' strand. Hier wat indrukken:

Apartement in New York

Ik ben net terug uit New York. Ik had een paar dagen vrij genomen om er met Nicky heen te gaan. Na al mijn bezoeken aan die stad,  voel ik me er inmiddels aardig thuis. Maar door er met een echte New Yorker te zijn, leerde ik de stad op een nog dieper niveau kennen. Bovendien hadden we via AirBnB een apartement in Greenwich Village gehuurd, waardoor ik een beetje een indruk kreeg van hoe het is om daar te wonen.

Het apartement was op de derde verdieping, wat betekende dat we drie nauwe, stijle trappen omhoog moesten klimmen... heel vergelijkbaar met een Amsterdams trappenhuis. Greenwich Village is een van de weinige wijken op Manhattan waar geen wolkenkrabbers staan, maar vooral bakstenen huizen met vier of vijf verdiepingen.  Het is ook de wijk waarin NYU, ofwel de New York University, is gelegen. Dat betekent dat het barst van de uitgaansgelegenheden en restaurants.

Het apartement zelf was niet erg groot, slechts 56m^2. De voordeur opende in een een ruimte die keuken, zit- en eetkamer was. Als je goed keek, zag je dat het oorspronkelijk ook de slaapkamer was, maar er was een muurtje ingezet, waardoor die nu apart was. Aan de andere kant van het apartement was een klein badkamertje waarin je je kont nauwelijks kon keren. Voor een een paar dagen was het prima, maar de meeste New Yorkers wonen zo. De gemiddelde huur van een dergelijke woning is makkelijk 2500 dollar per maand.

Het apartement was aan de achterkant van het gebouw gelegen, waardoor we vanuit de slaapkamer uitkeken op de brandtrap en de achterkant van andere gebouwen. De ramen in de andere kamer kijken uit op de muur van het naastgelegen gebouw, op miner dan een meter afstand. Nicky wees er meteen op dat het een betere plek is dan aan de voorkant van het gebouw, omdat je anders veel meer geluidsoverlast zou hebben van de straat. 

Zondagochtend ging de deurbel. Ik keek door het oogje in de deur en zag een onbekende man staan. Het bleek de ‘super’ te zijn. Nicky legde uit dat elk gebouw in New York een supervisor heeft die zordt voor het onderhoud. Blijkbaar was er een lek in de badkamer en regende het in het apartement onder ons als wij een douche namen. De super regelde de reparatie. Wij hoefden niets te doen en de eigenaar van het apartement hoefde niets te betalen.

 De voordeur van het apartementengebouw

 Bij binnenkomst

 De badkamer

 Uitzicht vanuit de slaapkamer

Tussen twee apartementen... rechts dat van ons.

Kampeertijd

Afgelopen week in de supermarkt waren de verpakkingen van chips en ander snack-voedsel extra groot. Dus ik wist al hoe laat het was... Memorial Day zat eraan te komen. Tijd voor barbecue-feestjes and kamperen! Maandag was het zover... dus we hadden lekker een lang weekend. 

Een van de redenen waarom ik minder blog, naast dat ik het druk heb, is dat ik het idee heb over de meeste zaken al een keer geschreven heb. Ik heb al een keer verteld dat Memorial Day het officieuze begin van de zomer is en dat veel Amerikanen dan gaan kamperen. Dat deed ik dit jaar ook weer.

We zouden naar een camping aan de kust gaan, ten zuiden van Santa Cruz, maar op het laatste moment kwam ik erachter dat ik voor de verkeerde data gereserveerd had. Ik had al eerder in de week geprobeerd een andere kampeerplek te vinden omdat het fris zou zijn aan zee, slechts een graad of 15, terwijl het landinwaards zo'n 25 graden zou zijn... en er was niets meer te krijgen. Alles was volgeboekt. Toch nog maar een keer rondgebeld en uiteindelijk de laatste plek op een kamping aan de Russian River weten te bemachtigen, vijf kilometer buiten Guerneville.Ook leuk :-)

Leuke camping in de Red Woods

 Vlakbij een champagne-maker, waar we natuurlijk even gingen wijnproeven (na een lange wanderling.)

 Dagje aan de rivier

De vuilnisauto van de camping

Op weg terug naar huis. Bijna thuis...

Vrijwilligerswerk

Sinds begin dit jaar doe ik vrijwilligerswerk voor Larkin Street Youth Services. Afgelopen jaar hielp ik daar met Thanksgiving - eten serveren aan dakloze jongeren - maar dat was iets eenmaligs. 

Larkin Street biedt allerlei diensten aan aan dakloze en kansarme jongeren. Ik wilde graag voor hen werken toen ik erachter kwam dat een op de drie dakloze jongeren in de LGBTQ categorie valt. In Amerika staat dat voor lesbian, gay, bisexual, transgender en queer. Veel van die jongeren komen naar San Francisco van andere staten, waar minder tolerant met homoseksualiteit wordt omgegaan... laats staan dat het geaccepteerd is. 

Na een selectieproces en een aantal trainingen, mocht ik als vaste vrijwilliger aan de slag. Ze plaatste me in een huis met jongeren die uit de pleegopvang komen. Ze zijn tussen de 18 en 20 en wonen negenen in een huis; voor Nederlandse begrippen lijkt het op een studentenhuis.

Elke maandagavond ga ik erheen om activiteiten met hen te doen. Meestal komt dat neer op spelletjesavond. Monopoly, Cranium, Scrabble, Uno of iets dergelijks. Af en toe doen we iets anders zoals samen koken of een film kijken. Het gaat er vooral om dat de jongeren positieve voorbeelden in hun leven hebben en met nieuwe dingen in aanraking komen. 

Ze mogen twee jaar in dit huis blijven. Ze zijn in principe zelfstandig, maar er is wel wat begeleiding en toezicht.  Het doel is dat ze na twee jaar volledig zelfstandig kunnen wonen.  Omdat ze uit de pleegzorg komen, krijgen ze van de overheid hun opleiding vergoed, maar lang niet allemaal maken ze daar gebruik van. De meesten hebben een baantje op basis van uurloon en een paar gaan naar school. 

Nu ik het een aantal maanden doe, begin ik een aantal van de jongeren beter te kennen. En zij mij ook... ik krijg langzaam maar zeker wat meer over wat er in hun leven speelt te horen. Ze voelen zich ook genoeg op hun gemak om in hun eigen taal te spreken - straattaal. Daar hadden we het laatst over en ik kwam erachter dat ze het echt als een andere taal zien. Voor mij is het de taal die ik kan uit rap-muziek en ik heb al verschillende woorden bijgeleerd. 

Het allerlaatste woord is rachet. In mijn omgeving zegt niemand dat was, maar vermoed dat het over een aantal maanden mainstream is. Een van de jongeren vroeg me of ik wist wat het betekent. Nee dus. Haar uit leg: 'hella ghetto.' Gelukkig waat ik inmiddels wat die twee woorden betekenen... Ghetto betekent ordinair of goeiekoop; met hella geef je de vergotende trap aan. (Je kunt hella overigens ook alleenstaand gebruiken en dan betekent het gaaf of cool.)

Sunday Streets

Een typisch San Franciscaans initiatief is 'Sunday Streets', waarbij een aantal straten autovrij gemaakt worden voor een dag. Het milieubewustzijn van de inwoners hier is immers er hoog. Afgelopen zondag was The Mission, bij mij om de hoek, aan de beurt. Ik liep er toevallig tegenaan op weg naar een restaurant voor brunch.

Heel Valencia Street en 24th Street waren afgezet om ruimte te maken voor voetgangers en fietsers. Daar werd gretig gebruik van gemaakt, want het weer was prachtig. En van zo'n gelegenheid wordt op nog heel wat andere manieren gebruik gemaakt. Ineens waren er allerlei terrasjes, kraampjes, yogalessen en een klassieke autoshow. Tja... daarom hou ik zo van deze stad. Na de brunch heerlijk de tijd genomen om van het geheel te genieten.

Drooglegging

Nog geen week gaat voorbei en ik zit alweer in de 'prohibition'-sfeer. Deze keer omdat gisteren twee vrienden hun verjaardag vieren met een feest in het thema van de drooglegging. Je had een wachtwoord nogid om binnen te mogen en het feest werd in de achterzaal van een danstent gehouden.

Alle gasten werden geacht zich te kleden zoals ze dat in die tijd deden. Wie mijn blog een beetje volgt, waar dat Amerikanen, of ieder geval San Franciscans daar erg goed in zijn. Bijna niemand viel uit de toon... zoals je kunt zien:

 Ik had besloten om mannenkleding van de jaren '20 aan te trekken en Ben bleek verleed als vrouw. Zijn we niet een prachtig stel?

Foto's zijn van Ken Yeung (snapfoc.us)

Speakeasy

Van 1920 tot 1933 was het in de VS verboden om alcohol te maken, vervoeren en drinken. Dit verbod staat bekend als de 'prohibition', en wordt in het Nederlands drooglegging genoemd.

Tijdens deze periode werd er heus nog wel alcohol gedronken, maar het moest allemaal stiekem. De zwarte markt woekerde en   de 'Speakeasy' ontstond, een klandestien lokaal of achterkamertje dat er van binnen uitzag als een bar, maar waar van buiten niets te zien was.

Vaak was de bar snel te verbergen door er een boekenkast of zoiets voor te schuiven en iedereen wist de . En je kon er alleen naar binnen met een wachtwoord en zodra je te dronken werd en voor overlast zou kunnen zorgen, werd je eruit getrapt. Het is ook de tijd van de rum-runners en bootleggers - mensen die illegaal alcohol transporteerden. Het moeten spannende tijden geweest zijn, die vooral hier nog steeds erg tot de verbeelding spreken.

Want hier zijn nog een aantal van de Speakeasy's bewaard gebleven. In San Francisco draaien er zelf nog en paar, waaronder Bourbon and Branch. Je kunt er een reservering maken om er twee uur te dinken. Je krijgt dan een wachtwoord waar je mee naar binnen mag. Het hele interieur is bewaard gebleven, compleet met velours behang en spiegels aan de muur. Ze hebben er een uitgebreid menu met cocktails uit de jaren '20. Ik wilde er al heel lang naartoe en gisteren kwam het er eindelijk van.

Je mag er geen telefoon of camera gebruiken (het is er trouwens te donker om te fotograferen zoals je kunt zien op de ene foto die ik wist te schieten) en je wordt geacht niet al te luid te praten. Na twee uur wordt je vriendelijk gevraagd om plaats te maken voor de volgende gasten. Je mag dan nog verder drinken in de bibliotheek. Da's de ruimte naast de ruimte met tafels, waar een staande bar is. Daar kan trouwens iedereen terug zonder reservering, zolang je het wachtwoord weet.... en dat ik 'books'. Niet doorvertellen hoor!

iPhonography

Wie mijn blog volgt, weet dat een van mijn grootste hobby's fotografie is - zowel het nemen van foto's as het bekijken van foto's van anderen. En de laatste tijd is dat vooral iphonography, ofwel fotografie met gebruik van iPhone en apps; en ik ben een grote fan van Instagram.

Toen ik een uitnodiging kreeg voor een tentoonstelling van de winnaars van de Mobile Photography Awards, hoefde ik niet lang na te denken... daar wilde ik natuurlijk naartoe. Het was echt de moeite waard. Prachtig werk aan de muren; nauwelijks voorstelbaar dat dat allemaal met een telefoon (of iPad) gemaakt is.

Wellicht niet verrassend, maar ik kwam er verschillende bekenden tegen; en ontmoette ook weer een aantal nieuwe mensen. Bovendien ontdekte ik een van de hippere gallerie's in San Francisco: ArtHaus. Klaarblijkelijk hebben ze daar een neus voor talent en altijd iets interessants aan de muur.

Sibley

Voor de tweede week op rij, ontdek ik een enorm mooi park in de omgeving hier. Deze keer Sibley Volcanic Regional Preserve in Oakland. Het landschap deed me denken aan Lord of the Rings, vooral toen tegen vijven de mis kwam binnendrijven. Van de vulkaan die hier miljoenen jaren geleden was, is voor een leek niets meer te zien. Maar het is zeker een plek om nog eens naar terug te gaan voor een lange hike. 

Fort Funston

Als nieuwe inwoner van de Bay Area, wilde ik Nicky iets van de kust laten zien. Ik vroeg een aantal bevriende hondeneigenaren wat een goed strand voor honden is en het antwoord was unaniem: Fort Funston. Na ruim zes jaar in San Francisco, ontdek ik nog steeds nieuwe delen van de stad. Fort Funston bleek een enorm uitgestrekt en prachtig park te zijn in een duingebied aan de zuidwest punt van de stad. Helaas was het mistig (of in Nederlands: bewolkt) aan de kust, terwijl het in mijn wijk lekker zonnig was.