Time4Wine

Social media heet niet voor niets zo – je hebt niet zoveel aan Facebook, Twitter en Hyves als je niet social bent en ervan houdt met mensen om te gaan. Geen wonder dat een groep ‘zware gebruikers’ afgelopen weekend met een tripje naar Napa Valley hadden georganiseerd, onder de noemer Time4Wine.

Veel van de mensen die meegingen zijn op een of andere manier met social media in hun werk bezig, om in te zetten voor marketing en communicatie bijvoorbeeld. Anderen werken bij een bedrijf dat social media applicaties ontwikkeld en weer anderen zitten op Twitter voor de lol en hadden daar een aankondiging voor dit weekend gezien. Iedereen was welkom.

Ik sloot me op zaterdagmiddag aan, bij een proeverij bij St. Supery Winery. Hier werden we naar een speciale ruimte geleid voor groepsproeverijen... iets wat je als gewone toerist nooit ziet. We kregen er vier heerlijke wijnen te proeven. Het was makkelijk om uit te vinden waar iedereen was, want iedereen gebruikte Twitter en alle tweets werden afgeloten met de hashtag #time4wine. Ik hoefde daardoor alleen maar te zoeken op dit kenmerk en kon zo precies zien wat er aan de hand was.

Veel van de deelnemers gebruikten ook Foursquare en Gowalla. Dit zijn de nieuwste generatie social networks, die je op je mobiele telefoon gebruikt. Telkens als je in een publieke gelegenheid bent, check je in op Foursquare of Gowalla zodat je vrienden op dat netwerk kunnen zien waar je bent. Ik gebruik beide apps al een tijdje, maar had er nu voor het eerst profijt van. Je kunt elkaar makkelijk tips geven over restaurants en andere tenten waar je komt, en de adressen zijn verbonden met Google maps en Yelp, een site voor recensies.

Iedereen verbleef in hetzelfde hotel nadat iedereen terug was van het avondeten werd daar nog even doorgefeest. Niet in de hotelbar, die er overigens niet was, maar in een van de kamers. Iemand had een enorme fles champagne gekocht eerder op de dag en die ging helemaal op. Voor mij voelde het allemaal heel Amerikaans en het deed me denken aan mijn tijd als een au pair... en voor de meeste van mijn reisgenoten deed het aan hun studententijd denken. Kortom, het draaide vooral om dronken worden (en voor sommigen om stoned worden). Desondanks zat iedereen de volgende ochtend om half tien weer aan het ontbijt.

Een groot deel van de groep - ik sta ergens in het midden (Foto gemaakt door (cc) Kenneth Yeung - www.thelettertwo.com)

Betalen in het restaurant. Iedereen gooit z'n creditcard in de pot en de bediending verdeeld de kosten. Heel normaal hier.

Feestje in de kamer met een giga fles champagne (schijnbaar zet er net zoveel in als in 16 gewonen flessen).

Who dat?

Komende zondag vindt de Super Bowl plaats - de Colts van Indianapolis nemen het dan op tegen de New Orleans Saints. Ik weet niets van American football en volg totaal geen sport, maar aan deze jaarlijkse wedstrijd ontkom je niet. En dit jaar lijkt het nog meer in het nieuws dan voorgaande jaren. Dat komt omdat New Orleans voor het eerst tot deze belangrijkste American football wedstrijd heeft geschopt. Maar vooral omdat iedereen het de inwoners van de stad gunt dat hun team wint, want New Orleans is de gevolgen van de orkaan Katrina nog steeds niet te boven.

De strijdkreet van het fanlegioen van de Saints is 'Who Dat?'. Als je niet weet wat dat betekent, denk dan niet dat het je gebrek aan kennis van het Engels,is. De kreet is slang uit Louisiana die de rest van Amerika ook niet echt begrijpt. Letterlijk betekent het 'wie is het'. De langere versie gaat van: 'Who dat say dey gonna beat dem Saints?', ofwel: wie zegt dat ze de Saints zullen verslaan. Het fanlegioen heet zelfs Who Dat Nation.

Louisana, de staat waarin New Orleans ligt, was lang onder Franse invloed en er zijn nog steeds zo'n miljoen mensen die een variant van de Franse taal spreken (hierover heb ik al eens geschreven). Dat is waarschijnlijk een van de redenen waarom ze een geheel eigen vorm van Engels spreken in Louisiana.

Geaux Saints!

Muziekseminar

Maandagavond vloog ik naar Los Angeles om naar het New Music Seminar te gaan. Ik landde rond 8 uur en nam meteen een taxi naar The Roxy, een legendarisch muziekpodium in Hollywood, waar het openingsfeest plaatsvond. Mijn naam stond op de gastenlijst, omdat een van de sprekers van het congres, Corey, me had uitgenodigd.

Bij de ingang liepen verschillende mensen met lijsten rond, maar die stuurden me naar het loket. Daar stond mijn naam op een lijst, dus ik kreeg mijn kaartje. Vervolgens moest ik alsnog in de rij staan om binnen te komen en wilden de mensen die met lijsten rondliepen nogmaals controleren of mijn naam wel op de lijst voorkwam. Da’s echt typisch LA. Lekker belangrijk doen.

Het was een feestje voor mensen in de muziekindustrie en verschillende bands traden op. Het meest opvallend waren de Semi Precious Weapons, een rockband met zanger die, zoals hij zelf zegt, niet helemaal goed weet of hij man of vrouw is. Hij gaat geen taboe uit de weg, roept om de haverklap fuck en schrijft song met titels als "I can't pay my rent but I'm fucking goregeous". Ze gaan de komende negen maanden als voor programma van Lacy Gaga toeren, dus we zullen nog wel meer van deze band horen.

Gisteren bracht ik de hele dag door in het Henry Fonda Theater aan Hollywood Boulevard, waar presentaties gegeven werden over de muziekindustrie, promotie, optreden en touren. Een van de beste sprekers was Martin Atkins, die onder andere in Killing Joke gespeeld heeft. Corey was een van de panelleden in een sessie over marketing en promotie. Ik ken haar omdat ze voor een andere band werkt op hetzelfde label als Blame Sally en we zijn inmiddels bevriend. Het was een enerverende dag - weer het een en andere opgestoken en nieuwe contacten gelegd. 's Avond weer het vliegtuig naar huis genomen.

's Ochtends vroeg na een kort nachtje

Vanaf de ingang van het theater kon je de 'Hollywood sign' zien

Panel over 'The Creative Process and Radical Differentiation' met o.a. de zanger van Semi Precious Weapons en Rodney "Darkchild" Jerkins, producer van Lady Gaga en voorheen Michael Jackson.

High school

Gisteren gingen we met een paar vriendinnen naar San Jose om de dansuitvoering van scholieren van de Harker high school te zien. Heidi, een van mijn vriendinnen, is daar danslerares en ze had de choreografie van verschillende dansen voor haar rekening genomen.

Inderdaad, aan de Harker high school is dans een van de vakken die de leerlingen kunnen kiezen – ze leren allerlei vormen van dans, van ballet tot Afrikaanse dans. Dat is niet op alle scholen mogelijk, maar Harker schijnt een van de meest prestigieuze privé-scholen in de omgeving te zijn. Ouders betalen $40.000 per jaar om hun zoon of dochter hier te laten onderwijzen, en de school staat er bekend om examenkandidaten af te leveren die naar Harvard, Stanford of een andere topuniversiteit gaan.

De uitvoering vond in het theater van de school plaats. Mijn vriendinnen vertelde dat elke high school en theater heft en het deed hen hun schooltijd herleven. Ze vertelde dat het theater ook voor bijeemkomsten gebruikt warden waarbij het hoofd van de school officiele aankondigingen deed. Zo’n bijeenkomst heet een ‘assembly’ en mijn vriendinnen hadden er allemaal en hekel aan gehad.

Tussen de dansen waren kleine intermezzos, waarin de leerlingen op creative wijze inzage gaven in hun dagelijks leven. Eindexamens kwamen daar natuurlijk in voor. Hier noemen ze dat de SAT’s en dat examen is erg bepalend voor de vervolgopleiding. Je wordt hier niet automatisch toegelaten tot een universiteit of college op basis van het feit dat je van een bepaalde school bent afgestudeerd, zoals het VWO toegang geeft tot een universiteire studie en HAVO tot een HBO of HEAO. SAT is een soort CITO-toets en hoe hoger je scoort, hoe beter je kansen om op een top-universiteit te komen.

Naast de ‘SAT score’ is ook het GPA van belang, wat staat voor ‘grade point average’, ofwel het cijfergemiddelde. De hoogste GPA score is normaal gesproken 4.0. (Het hoogste cijfer dat je hier kunt krijgen is een A; een F is het laagst. Een A staat gelijk aan 4.0).

Uit de verhalen van de leerlingen maakte ik op dat de aanmeldingsprocedure voor hoger onderwijs ook veel stress oplevert. Allereerst vanwege de lange wachtperiode voordat ze antwoord krijgen, maar ook omdat de kans op afwijziging reëel is. Daarom melden scholieren zich vaak bij meerdere vervolgopleidigen aan.

Ook de werkdruk van ‘honor classes’ werd genoemd. Honor classes zijn voor de betere leerlingen; ze gaan dieper in op de stof in een hoger tempo. Leerlingen die vakken met ‘honor’ volgen, vergroten hun kansen om toegelaten te worden tot de betere universiteiten. Op een high school als Harker, wordt het min of meer van de leerlingen verwacht dat ze van meerdere vakken de honor classes volgen.

Heidi grapte dat ‘home ec’ niet veel gekozen wordt. Home ec staat for ‘home economics’ en kan vergeleken worden met wat je vroeger op een huishoudschool leerde. Kortom, binnen het Amerikaanse high school systeem heb je geen VWO, HAVO of MAVO, maar binnen de school bestaan er vergelijkbare niveauverschillen.

Aan het aande van de opvoering, namen een aantal van de scholieren een microfoon in de hand om allerlei mensen te bedanken. Moeder werden bedankt voor het maken van de kostuums, leraressen voor het maken van de dansen en het geven van inspiratie. Ondanks dat ik er langzaam aan gewend ben dat zulke bedankjes hier gebruikelijk zijn, kwam het nog steeds heel Amerikaans over. Vooral om te zien dat het al zo jong begint.

Neerslag

Gisteren nam ik Bart naar een bijeenkomst in de stad. Het regende en toen ik het kantoorpand binnen ging, hingen er zakjes klaar om je natte paraplu in te doen. Dat zie je hier wel vaker - ik vind het echt iets typisch Amerikaans.

UPDATE: een vriend merkte op dat de zakjes er zijn om te voorkomen dat de vloer nat en glad wordt, wat tot een rechtzaak zou kunnen leiden als iemand zou uitglijden.

De laatste twee maanden lijkt het weer hier nogal op dat in Nederland. Ik heb het gevoel dat het al weken aan een stuk regent, maar toen ik het net nakeek, zag ik dat er elf dagen een meetbare hoeveelheid neerslag gevallen is. Het voelt als veel meer, misschien omdat de zon zo weinig geschenen heeft de afgelopen twee maanden. Maar het komt ook omdat het harder heeft geregend dan ik tot nu toe gezien heb hier. Afgelopen week woedde er een hevige storm.

Deze winter heeft tot nu toe meer geregend dan in de vier jaar dat ik hier woon. Iedereen vertelde me altijd dat de winter hier het regenseizoen is en dat vond ik een lachertje. Maar ja, we hebben de afgelopen zomers ook met de gevolgen van droogte te maken gehad, zoals bosbranden en waterrantsoenen.

De hoeveelheid neerslag is nog niet voldoende om de balans weer recht te trekken, maar heeft al tot heel wat schade geleid. Er vallen heel wat gaten in de weg - er was zelf een 'pothole' waar dertig automobilisten een lekke band op reden. Ook zijn er hele stukken van de kustlijn gevallen...

Avatar

Al weken heeft iedereen het hier over Avatar. Bioscoopfilms krijgen hier over het algemeen meer aandacht en er wordt veel gehypt: voordat heel wat films in de bioscoop draaien, zijn er al weken lang commercials op TV die je het gevoel geven dat die nieuwe Oscar-winner eraan komt. Hoewel veel films best interessant klinken, laat ik de meeste aan me voorbij gaan omdat ik genoeg andere dingen te doen heb.

Avatar stak boven al dat lawaai uit en ondanks dat het niet echt mijn soort film is (ik hou niet van science fiction) wilde ik 'm graag zien. Enerzijds omdat uit alle verhalen van vrienden de indruk kreeg dat het écht een indrukwekkende film was, anderzijds omdat ie in 3D op een IMAX scherm vertoond werd in een van de bioscopen hier. Dat leek me een ervaring op zich.

Het was inderdaad een indrukwekkende film mede vanwege alle effecten. Ze zijn zo goed en alles lijkt zo echt dat je vergeet dat de film voor een groot deel mer de computer gemaakt is. Het is niet het soort 3D film waarbij van alles op je afkomt, maar het is meer alsof je in de diepte kunt kijken.

Met 3D brillen....

Grappig genoeg ging ik afgelopen week uit eten met Jen, die vertelde dat ze nog ooit met James Cameron, de regisseur van Avatar, gewerkt heeft. Jaren geleden werkte ze namelijk aan de set van Terminator, waarvoor ze verschillende decors gemaakt heeft.

Ze vertelde ook dat ze met Sharon Stone gewerkt had voor een Japanse commercial. Die was met iedereen aan het flirten, inclusief met Jen. In een scene waarin ze op een bank lag met weinig om het lijf, alleen bedekt met een lapje stof, vroeg ze wel tientallen keren aan Jen om dat stofje recht te leggen...

Zo'm onbereikbare wereld als Hollywood blijkt ineens dichterbij als ik van mijn eigen vrienden dit soort verhalen hoor!

Filibuster

In de basis is democratie gemakkelijk. De meederheid (de helft van de stemmen plus één) bepaalt een beslissing. Zo gaat het in het Nederlandse parlement al jaren. Behalve bij een grondswetswijziging is een tweederde meerderheid nodig.

In Amerika is dat in principe niet anders. Hier is een meederdheid ook de helft van de stemmen plus één.

Alleen in de Amerikaanse politiek heb je ook nog de filibuster. Als een filibuster ingezet wordt, is er een 60 procent meerderheid nodig. Als een partij 41 procent van de zetels heeft, kan het dus een filibuster inzetten.

De Amerikaanse senaat heeft precies 100 zetels. Daarvan waren er 60 gevuld met Democratische senatoren en 40 waren van de Republikeinen. Deze week is die verdeling verschoven, met de verkiezing van Scott Brown als senator voor de staat Massachussetts. Hij is Republikein en neemt de oude zetel van Teddy Kennedy in (vanwege zijn overlijden was vond deze verkiezing plaats). Na zijn beëdiging zijn er dus 41 Republikeinen en 59 Democraten in de senaat.

Dit betekent dat de Republikeinen een filibuster kunnen inzetten en iedereen verwacht dat ze dat zullen doen op het onderwerp gezondheidszorghervorming. Vandaar dat de overwinning van Brown zo dramatisch is voor Obama.

Maar wat is nou precies een filibuster? Mijn oren klapperden toen me dat voor het eerst werd uitgelegd. Een filibuster is een manier om het stemmen op een motie te vertragen. Dit kan elke senator doen door te blijven praten. Letterlijk. Niet van de microfoon wijken. Als er geen 60 stemmen tegen deze monoloog zijn, mag de senator doorpraten en bepalen wanneer hij of zij een motie in stemming brengt.

Vaak blijft het bij het dreigen met een filibuster en is dat genoeg om de 40 procent hun zin te geven. Maar er zijn ook gevallen geweest waarin de filibuster tot uitvoering kwam en een senator dagen achtereen praatte. De overige senators moeten dan blijven om te luisteren, want als ze weggaan zou de motie tot stemming kunnen worden gebracht. Tijdens zulke filibusters, is het niet ongebruikelijk dat mensen een tijdje in hun senaatbankjes slapen.

Als een senator medestanders vindt, kan de prater het stokje overgeven aan anderen. Tegen zo'n georganiseerde filibuster kan de tegenpartij niet op.

Ik vroeg een vriendin of dit alles werkelijk waar is. Toevallig is haar vader jarenlang senator in de senaat van de staat Maryland geweest en ze vertelde dat hij zelf een aantal keer een filibuster had ingezet. Een keer om abortus legaal te maken en een ander keer om de regels voor vrachtwagen aan te scherpoen. Ze wei dat hij toen vier dagen heeft staan praten.

Bratwurst

Ik begin er langzaam aan te wennen dat twee weken nadat het nieuwe jaar is begonnen en we net een hoop feestdagen achter de rug hebben, er meteen alweer een nationale feestdag is, namelijk Martin Luther King Day. Een heerlijk relaxte dag voor mij - uitslapen, naar de sportschool en shoppen... want ook op feestdagen zijn de winkels hier open.

Dat laatse deed ik met Jane in Hayes Valley, een van de buurten in San Francisco die ik nog nauwelijks ken. Er waren allerlei leuke boutiekjes met kleding, schoenen en accessoires, naast galleries en restaurantjes. Tegen zessen begonnen we honger te krijgen en zocht ik via Yelp op de iPhone een leuk eettentje. Een van de best beoordeelde bleek een Duits restaurant.

Hoewel het ons niet direct aansprak, veranderden we snel van mening to we er binnen keken. Het zag er gezellig uit en het rook heerlijk. Suppenküche bleek heel autenthiek te zijn met allerlei Duitse bieren op de tap en een menukaart met Maultaschen, Jägerschnitzel, Bratwurst, Sauerbraten en Spätzle. Niet van echt te onderscheiden. Ik dronk voor het eerst in jaren een Erdinger Weissbier in een halve literglas.

Het enige verschil met uit eten gaan in Duitsland was dat de bediening allemaal Amerikaans was en we na afloop de restjes van ons eten in doosjes mee naar huis mochten nemen.